Contents
- Van veelbelovend racetalent naar een strijd om zijn gezondheid
- Max Verstappen stuurt een hartverwarmend bericht
- Meer dan 240 onderzoeken voordat de oorzaak duidelijk werd
- Stamceltransplantatie biedt hoop
- Van ziekenhuisbed naar een actie voor andere patiënten
- ‘Zwaar als de f***’: Macintyre spreekt openhartig
- De droom van een terugkeer blijft bestaan
Van veelbelovend racetalent naar een strijd om zijn gezondheid
Will Macintyre was in 2023 een van de opvallende jonge namen in de Britse autosport. De Brit eindigde als tweede in het Britse Formule 4-kampioenschap en zette zijn ontwikkeling daarna voort in de GB3. Ook daar liet hij zien dat hij over het nodige talent beschikte. In 2025 won hij een race op Silverstone en stond hij op het podium in Zandvoort en op de Hungaroring.
Maar achter die sportieve vooruitgang speelde zich ondertussen een heel ander verhaal af. Al in mei 2025 kreeg Macintyre te maken met hevige hoofdpijn, zo ernstig dat hij ervan moest overgeven. Aanvankelijk dacht hij dat het om migraine ging. Later verloor hij gewicht en kreeg hij epileptische aanvallen. Zijn gezondheid verslechterde en de zorgen namen toe.
In september 2025 maakte hij bekend dat er kanker in zijn hersenen en longen was gevonden. De diagnose betekende dat hij zijn seizoen bij Elite Motorsport onmiddellijk moest beëindigen. De laatste twee raceweekenden moest hij aan zich voorbij laten gaan. Ondanks zijn eerdere resultaten eindigde hij dat jaar nog als negende in het kampioenschap.
Max Verstappen stuurt een hartverwarmend bericht
Het nieuws over de jonge coureur bleef niet onopgemerkt in de autosportwereld. Ook bekende namen uit de Formule 1 lieten van zich horen. Macintyre vertelde kort na zijn diagnose vanuit het ziekenhuis aan de BBC dat hij steunbetuigingen had ontvangen van onder anderen Max Verstappen, Kimi Antonelli en Susie Wolff.
‘Zelfs mensen die ik nog nooit heb ontmoet, zoals Max Verstappen, Kimi Antonelli en Susie Wolff, hebben me beterschap gewenst’, vertelde hij destijds. De hoeveelheid reacties maakte diepe indruk op hem. ‘Het is echt ongelooflijk. Bedankt allemaal zo, zo ontzettend bedankt.’
Voor iemand die plotseling zijn vertrouwde leven en zijn sportieve ambities moest loslaten, waren zulke berichten een belangrijk teken dat hij er niet alleen voor stond. Ook vrienden probeerden hem door de lange ziekenhuisdagen heen te helpen. Ze kwamen regelmatig langs, namen een VR-bril mee zodat hij virtueel kon golfen en zorgden voor snoep en snacks als welkome afwisseling op het ziekenhuiseten.
‘Ik heb zoveel mogelijk geregeld om het hier zo huiselijk en leuk mogelijk te maken’, vertelde Macintyre. ‘Je moet de tijd toch sneller laten gaan en wanneer ik met iemand praat, vliegt de tijd voorbij.’
Meer dan 240 onderzoeken voordat de oorzaak duidelijk werd
De weg naar een juiste diagnose bleek bijzonder zwaar. Aanvankelijk wezen CT-scans op een zwelling in zijn hersenen, waarna artsen uitgingen van kanker. Twee maanden later kwamen neurochirurgen echter tot een andere conclusie: er was geen tumor aanwezig, maar een ontsteking van de bloedvaten in zijn hersenen.
Ook daarna bleef zijn gezondheid achteruitgaan. Macintyre onderging chemokuren, maar vertelde in het voorjaar van 2026 dat hij zich eerder slechter dan beter voelde. Hij omschreef zijn situatie als een soort niemandsland, waarin nog altijd niet duidelijk was wat er precies met zijn lichaam aan de hand was. In maart werd de behandeling tegen de vaatontsteking stopgezet nadat hij opnieuw een hersenbloeding had gekregen.
Pas na een tweede hersenbiopt, twee longbiopten en meer dan 240 onderzoeken kregen de artsen in Cambridge uiteindelijk duidelijkheid. Macintyre bleek te lijden aan XLP1, een uiterst zeldzame erfelijke afwijking van het afweersysteem. Wereldwijd zijn naar schatting slechts ongeveer vijftien patiënten met deze aandoening bekend.
Tegen die tijd had de jonge Brit al zes chemokuren achter de rug. De lange zoektocht naar de oorzaak had niet alleen lichamelijk, maar ook emotioneel een zware tol geëist. De diagnose bracht eindelijk duidelijkheid, maar betekende tegelijkertijd dat een intensief behandeltraject noodzakelijk bleef.
Stamceltransplantatie biedt hoop
Volgens het behandelteam is een stamceltransplantatie de enige bekende mogelijkheid om XLP1 te genezen. De kans op het vinden van een geschikte donor werd geschat op één op tweehonderd. Daarom riep de familie jongeren tussen de 16 en 30 jaar op om zich via de Britse stichting Anthony Nolan als stamceldonor te registreren.
Op 22 september werd Macintyre opgenomen in het Addenbrooke’s Hospital in Cambridge voor de transplantatie. Sindsdien verblijft hij daar voor zijn behandeling en herstel. Volgens zijn eigen website ligt hij na de ingreep nog altijd in het ziekenhuis. Over zijn precieze medische toestand en de verdere vooruitzichten is voorlopig geen uitgebreide informatie bekendgemaakt.
De transplantatie vormt een belangrijke stap in zijn behandeling, maar daarmee is de strijd nog niet voorbij. Het herstel vraagt tijd en de komende periode blijft bepalend voor zijn gezondheid. Voor Macintyre en zijn familie is het vooral hopen dat deze ingreep de weg naar een betere toekomst kan openen.
Van ziekenhuisbed naar een actie voor andere patiënten
Ondanks zijn eigen zware situatie probeert Macintyre ook iets te betekenen voor andere mensen die met ernstige neurologische aandoeningen te maken krijgen. In juni werd in het clubhuis van de BRDC op Silverstone een campagne gelanceerd om ongeveer 6,9 miljoen euro in te zamelen voor een speciale iMRI-scanner in Addenbrooke’s Hospital.
Met deze technologie kunnen artsen tijdens een operatie MRI-beelden maken. Volgens Macintyre had de aanwezigheid van zo’n scanner hem veel onderzoeken en operaties kunnen besparen en mogelijk ook tot een snellere diagnose kunnen leiden. Hij was zelf te ziek om bij de start van de campagne aanwezig te zijn, maar zijn verhaal vormde wel een belangrijk onderdeel van het initiatief.
Het project wordt geleid door neurochirurg Peter Hutchinson, die ook medisch directeur is van de Britse Grand Prix en betrokken is bij het behandelteam van Macintyre. De steun vanuit de autosportwereld leverde al bijzondere bijdragen op. Zo bracht een kartevenement voor het goede doel ongeveer 152.000 euro op. Een helm die Arvid Lindblad tijdens het raceweekend in Spa had gedragen, werd bij een veiling voor ongeveer 69.000 euro verkocht.
‘Zwaar als de f***’: Macintyre spreekt openhartig
Ongeveer vijf weken geleden liet Macintyre opnieuw van zich horen via Instagram. In zijn bericht beschreef hij zonder omwegen hoe zwaar het leven als stamcelpatiënt is. ‘Hoe het is om stamcelpatiënt te zijn? Zwaar als de f***. Maar jullie brieven, kaarten en berichten betekenen de wereld voor me’, schreef hij.
Toch waren er ook lichtpuntjes. Vlak voordat zijn behandeling begon, kreeg hij de kans om enkele bijzondere ontmoetingen te beleven. Formule 1-commentator David Croft bracht hem naar Max Verstappen, die Macintyre zelf omschreef als een GOAT. Daarnaast mocht hij op uitnodiging van Red Bull-teambaas Laurent Mekies tijd doorbrengen in de fabriek van het team.
Ook Arvid Lindblad, Liam Lawson en George Russell kregen een persoonlijk bedankje in zijn bericht. Het laat zien hoe breed de steun binnen de autosport is, van jonge coureurs tot gevestigde namen en mensen achter de schermen.
De droom van een terugkeer blijft bestaan
Ondanks alles is Macintyre zijn liefde voor de autosport niet kwijtgeraakt. Op zijn website blijft het team rond de jonge Brit schrijven over de weg terug naar het circuit. Wanneer hij opnieuw kan racen, is nog niet duidelijk. Zijn gezondheid en herstel hebben op dit moment vanzelfsprekend de hoogste prioriteit.
De jongen die enkele jaren geleden nog successen vierde op internationale circuits, moet nu al zijn energie richten op een heel andere uitdaging. De steun van zijn familie, vrienden en de autosportwereld geeft hem daarbij kracht. En terwijl zijn toekomst als coureur voorlopig onzeker blijft, is één ding duidelijk: zijn verhaal heeft binnen de paddock diepe indruk gemaakt.

