‘We hadden ons de eerste weken heel anders voorgesteld…’ – Ianthe Tavernier en Joren Dumont doen een eerlijke boekje open over hun leven sinds de komst van dochter Lélo. De slapeloze nachten en onverwachte moeilijkheden wegen zwaar, maar één ding maakt voor hen alles de moeite waard…

4 min read

Hallo allemaal, Lélo hier! Wij zijn een weekje aan zee! Veel ...

Contents
  1. Een nieuw leven met Lélo
  2. De avonden zijn bijzonder zwaar
  3. Joren voelt de druk soms tot het uiterste oplopen
  4. Ianthe en Joren beleven de moeilijke momenten anders
  5. Soms moet Joren even naar buiten
  6. Liefde die alle vermoeidheid overstijgt

Een nieuw leven met Lélo

Sinds de komst van Lélo staat het leven van Ianthe en Joren volledig in het teken van hun dochter. De kleine meid wordt door haar ouders omschreven als een schatje: lief, alert en met een eigen karaktertje. Ze genieten volop van de bijzondere momenten die het ouderschap met zich meebrengt, maar merken tegelijkertijd hoe groot de verandering in hun dagelijkse leven is.

Want hoe mooi de geboorte van een eerste kindje ook is, de werkelijkheid kan behoorlijk verschillen van het beeld dat toekomstige ouders vooraf voor ogen hebben. Plots draait een groot deel van de dag om voedingen, verzorging, huilmomenten en proberen te begrijpen wat hun baby nodig heeft. En vooral wanneer Lélo last krijgt van haar stoelgang, wordt het voor het jonge gezin een flinke uitdaging.

De avonden zijn bijzonder zwaar

Een van de grootste struikelblokken zijn de krampjes waarmee Lélo kampt. De ongemakken bezorgen haar regelmatig huilbuien, waardoor vooral de avonden voor Ianthe en Joren bijzonder lang kunnen aanvoelen. In hun podcast vertellen ze dat de klachten vaak rond zes uur beginnen en soms pas tegen tien of elf uur ‘s avonds weer afnemen.

Joren steekt niet onder stoelen of banken hoe zwaar dat kan zijn. “Krampjes, krampjes… we krijgen haar echt niet goed onder controle”, vertelt hij. Het is vooral de combinatie van het aanhoudende huilen en het gevoel dat ze op dat moment weinig kunnen doen om hun dochter te helpen, die op hun geduld weegt.

“Erger dan dit moet het niet worden, want het is heel moeilijk. Het begint om 18 uur en het duurt tot 22, 23 uur”, legt hij uit. Het zijn uren waarin de vermoeidheid steeds meer begint door te wegen. Je wilt als ouder niets liever dan je kindje geruststellen, maar wanneer niets lijkt te helpen, kan dat behoorlijk frustrerend zijn.

Joren voelt de druk soms tot het uiterste oplopen

Voor Joren zijn die moeilijke avonden soms bijzonder intens. Hij omschrijft ze zelfs als “een hel”. Daarmee wil hij niet zeggen dat hij minder van zijn dochter houdt, maar juist hoe zwaar het kan zijn wanneer je als ouder voortdurend probeert te helpen en toch machteloos moet toekijken.

“Wij zijn ook maar mensen van vlees en bloed. Ik begrijp dat het voor sommige mensen moeilijk is om hun geduld te houden”, geeft hij eerlijk toe. Het is een uitspraak die laat zien dat ook kersverse ouders hun grenzen hebben. Liefde voor een kind betekent niet dat vermoeidheid, spanning en frustratie zomaar verdwijnen.

Daar komt bij dat Joren nog volop aan het werk is. Na een drukke dag moet hij thuis opnieuw schakelen en aandacht geven aan zijn gezin. Wanneer Lélo vervolgens urenlang huilt, stapelen de prikkels zich op. Ianthe begrijpt dat haar partner het daardoor soms bijzonder moeilijk heeft.

Ianthe en Joren beleven de moeilijke momenten anders

Hoewel ze samen voor Lélo zorgen, merken de twee dat ze niet altijd op dezelfde manier met de spanning omgaan. Ianthe blijft doorgaans wat rustiger, terwijl Joren sneller zijn geduld kan verliezen. Volgens haar heeft dat veel te maken met hun verschillende dagelijkse bezigheden.

“Hij werkt nog volop en heeft duizenden dingen aan zijn hoofd. Als die kleine dan ook nog eens constant aan het wenen is, is dat gewoon veel”, vertelt ze begripvol. Zelf is ze momenteel nog thuis, waardoor ze overdag meer gelegenheid heeft om aan het nieuwe ritme te wennen en tussendoor even op adem te komen.

“Dat maakt een groot verschil. Ik heb overdag meer tijd om op adem te komen.” Het betekent niet dat haar dagen daarom vanzelfsprekend gemakkelijk zijn, maar ze ziet wel dat de combinatie van werk en de intensieve zorg voor een pasgeboren baby voor Joren extra zwaar kan zijn.

Soms moet Joren even naar buiten

Om te voorkomen dat de spanning te hoog oploopt, probeert Joren af en toe bewust een moment voor zichzelf te nemen. Soms wandelt hij tien minuten achteraan in de tuin om even afstand te nemen van de drukte. “Ik probeer positief te blijven, maar soms moet ik eens tien minuten achteraan in de tuin gaan wandelen”, vertelt hij.

Met een glimlach geeft hij ook toe dat hij weleens heeft gedaan alsof hij naar het toilet moest, terwijl hij eigenlijk gewoon even rustig wilde zitten. Het zijn kleine ontsnappingsmomenten die hem helpen om daarna weer met nieuwe energie bij zijn gezin te zijn.

Ianthe kan daar begrip voor opbrengen. Ze beseft dat haar partner naast zijn rol als vader ook zijn werk en andere verantwoordelijkheden moet blijven combineren. Juist daarom is het belangrijk dat ze elkaar ruimte geven wanneer een van beiden het even moeilijk krijgt.

Liefde die alle vermoeidheid overstijgt

Ondanks de zware avonden overheerst bij Ianthe en Joren het geluk dat Lélo in hun leven heeft gebracht. De eerste weken als ouders zijn niet altijd verlopen zoals ze zich misschien hadden voorgesteld, maar de kleine momenten met hun dochter maken veel goed. Een glimlach, een rustig moment samen of gewoon zien hoe ze iedere dag een beetje verder groeit: het zijn precies die gebeurtenissen die hun nieuwe rol als ouders zo bijzonder maken.

Ianthe en Joren proberen daarom niet alleen stil te staan bij de moeilijke momenten, maar ook bij alles wat ze samen beleven. Ze leren hun dochter steeds beter kennen, zoeken naar een ritme dat voor iedereen werkt en ontdekken ondertussen dat ouderschap niet altijd volgens een vast plan verloopt.

In Oeps baby! laten ze zien dat achter het grote geluk soms ook vermoeidheid, twijfel en machteloosheid schuilgaan. Hun verhaal is herkenbaar voor ouders die weten hoe lang een avond kan duren wanneer een baby niet tot rust komt. Maar het laat ook zien hoeveel steun partners aan elkaar kunnen hebben wanneer ze eerlijk durven vertellen wat er in hen omgaat.

Voorlopig blijven de krampjes en de lange avonden een uitdaging. Toch hebben Ianthe en Joren één belangrijke houvast: de liefde voor hun kleine Lélo. Want hoe zwaar sommige momenten ook zijn, wanneer ze naar hun dochter kijken, weten ze weer waarom ze iedere dag opnieuw alles geven.