Contents
Een stabiele situatie geeft opnieuw ademruimte
Voor Suzan en Freek is het een groot verschil dat de situatie rond de ziekte momenteel stabiel is. Freek gebruikt inmiddels al ruim een jaar medicatie tegen de kanker en die behandeling blijft aanslaan. Dat geeft het koppel iets wat lange tijd moeilijk vanzelfsprekend leek: ruimte om vooruit te kijken en het dagelijkse leven weer zoveel mogelijk op hun eigen manier in te vullen.
“Het is nu heel stabiel”, vertelde Freek in Eva. “Dat is heel prettig, want dat geeft ons de ruimte om lekker te leven en daar niet veel mee bezig te zijn.” Hij wil niet dat zijn bestaan voortdurend draait om patiënt zijn. De ziekte is er, maar hoeft niet ieder gesprek, iedere beslissing en ieder moment samen te overheersen.
Daarom proberen ze bewust een andere houding aan te nemen. Niet doen alsof er niets aan de hand is, maar ook niet iedere dag laten overschaduwen door wat er mogelijk in de toekomst kan gebeuren. Voor Freek en Suzan is dat een manier om hun leven terug te nemen.
Iedere drie maanden opnieuw die spanning
Toch betekent een stabiele situatie niet dat alle angst verdwenen is. Freek moet om de drie maanden naar het ziekenhuis voor een controle. Dan wordt onderzocht hoe het met zijn gezondheid gaat en of de medicatie nog altijd het gewenste effect heeft.
Met een vleugje humor beschreef hij hoe hij telkens opnieuw de CT-scanner ingaat. “Dan word ik als een pistoletje de CT-scanner ingeschoven”, grapte hij. Achter die luchtige vergelijking schuilt echter een moment dat voor beiden beladen blijft.
Freek wil niet leven alsof iedere scan hem slechts opnieuw drie maanden zekerheid geeft. “We proberen er niet naar te leven dat ik elke keer een strippenkaart voor drie maanden leven krijg”, legde hij uit. Zolang hij zich goed voelt, ziet hij geen reden om zijn hele bestaan in het teken van de volgende controle te plaatsen.
Voor Suzan ligt dat soms anders. Zij merkt dat de naderende onderzoeksdatum steeds meer gewicht krijgt naarmate die dichterbij komt. “Je ziet de datum in de agenda branden en af en toe word ik daar heel bang van”, vertelde ze. Sommige dagen kan ze die gedachten gemakkelijker van zich afzetten, terwijl ze op andere momenten plotseling wordt overvallen door verdriet.
Suzan probeert sterk te blijven, maar de angst is er wel
De woorden van Suzan laten zien hoe ingewikkeld het is om naast iemand te staan die ernstig ziek is. Ze wil positief blijven, ziet dat Freek zich goed voelt en probeert samen met hem van het leven te genieten. Maar de wetenschap dat de ziekte aanwezig blijft, verdwijnt niet zomaar naar de achtergrond.
Soms is er maar weinig nodig om die angst opnieuw naar boven te halen. Een datum in de agenda, een herinnering aan een ziekenhuisbezoek of een onverwachte gedachte kan haar emotioneel raken. Ze verbergt niet dat ze op zulke momenten verdrietig wordt.
Freek en Suzan hebben geleerd dat ze die gevoelens niet altijd hoeven weg te drukken. Wanneer het te veel wordt, moet er ruimte zijn om te huilen, te praten of gewoon even toe te geven dat het moeilijk is. Daarna proberen ze de draad weer op te pakken.
Juist dat evenwicht is belangrijk geworden: niet voortdurend bang zijn voor wat er kan komen, maar ook niet doen alsof moeilijke dagen er niet mogen zijn.
‘Freek is niet ziek, Freek is Freek’
Een van de belangrijkste manieren waarop het koppel met de situatie omgaat, is door Freek niet uitsluitend als een zieke man te zien. Suzan vindt het soms lastig wanneer mensen hem bij een ontmoeting meteen naar zijn gezondheid vragen. Hoewel ze begrijpt dat die belangstelling goed bedoeld is, kan zo’n vraag haar onverwacht confronteren met alles wat ze liever niet voortdurend op de voorgrond wil plaatsen.
“Freek is niet ziek, Freek is Freek”, benadrukte ze. Ze proberen de kanker te zien als iets wat bij zijn leven hoort, maar wat niet zijn volledige identiteit bepaalt. Suzan omschreef het alsof er iets in zijn rugzak zit wat helemaal niet fijn is, maar wat niet bepaalt wie hij als mens is.
Ook Freek herkent zich daarin. “Ik voel me gezond als ik niet bezig ben met ziek zijn”, zei hij. Voor hem is het belangrijk dat hij zichzelf kan blijven voelen, zonder dat de ziekte ieder moment opnieuw de hoofdrol krijgt.
Dat betekent niet dat hij de ernst van zijn situatie onderschat. Het is eerder een bewuste keuze om de aandacht niet uitsluitend te richten op wat er mis kan gaan. Hij wil blijven leven als Freek, als partner, als muzikant en als iemand die nog volop waarde hecht aan de gewone dingen.
Twee mensen, twee verschillende angsten
Hoewel Suzan en Freek deze periode samen doormaken, ervaren ze de onzekerheid niet helemaal op dezelfde manier. In het gesprek werd duidelijk dat ze ieder hun eigen angsten hebben. Freek vertelde dat Suzan vooral bang is om uiteindelijk alleen verder te moeten, terwijl hij zelf met andere gedachten worstelt.
Soms kan iets ogenschijnlijk onschuldigs die gevoelens onverwacht naar boven brengen. Een film, een bepaalde scène of een situatie die aan zijn eigen ziekte doet denken, kan hem plotseling confronteren met zijn kwetsbaarheid. Niet altijd wil hij die gedachten meteen met Suzan delen, omdat hij haar niet nog meer wil belasten.
Toch hebben ze samen een manier gevonden om met die moeilijke momenten om te gaan. Ze weten dat ze niet iedere gedachte hoeven te verbergen en dat verdriet soms gewoon uitgesproken moet worden. Hun relatie vraagt daardoor niet alleen om liefde en steun, maar ook om begrip voor elkaars persoonlijke manier van omgaan met angst.
Opnieuw genieten, ondanks alles wat boven hun hoofd hangt
De belangrijkste boodschap die Suzan en Freek in Eva naar voren brachten, is dat ze hun leven niet willen laten beheersen door voortdurende angst. Ze weten dat de ziekte deel uitmaakt van hun werkelijkheid en dat de controles spannend blijven. Maar ze willen niet iedere dag vooruitlopen op mogelijk slecht nieuws.
“Maar daarna gaan we ook gewoon weer genieten van het leven”, vertelde Suzan. Ze beseft dat voortdurend bang zijn voor wat er kan gebeuren hen niet verder helpt. Het leven brengt nu eenmaal onzekerheden met zich mee, en het koppel wil proberen de momenten die wél mooi zijn niet aan die angst kwijt te raken.
De stabiliteit van Freeks gezondheid geeft hun daarvoor kostbare ruimte. Ze kunnen samen plannen maken, werken, muziek beleven en aandacht schenken aan de mensen om hen heen. Niet omdat alle zorgen verdwenen zijn, maar omdat ze hebben besloten dat er naast die zorgen ook plaats moet blijven voor geluk.
Hun verhaal is geen ontkenning van de moeilijke werkelijkheid. Het is juist een openhartige erkenning dat kanker niet alleen lichamelijk, maar ook emotioneel een enorme invloed heeft op twee mensen die samen verder willen. En misschien is dat wel de belangrijkste stap die Suzan en Freek hebben gezet: de ziekte mag aanwezig zijn, maar ze willen niet dat ze hun hele leven overneemt.


