‘Mijn lichaam schreeuwde om genade tijdens die zware assisenzaken…’ – In een emotionele aflevering van ‘Het huis’ toonde Walter Damen zijn meest kwetsbare gelaat. Heel Vlaanderen kijkt verbijsterd toe hoe de onverwoestbare jurist openhartig getuigt over zijn donkerste beproeving…

5 min read

Contents
  1. Achter de sterke advocaat schuilt een man die zijn grenzen bereikte
  2. Vijf operaties in één maand: de situatie wordt levensbedreigend
  3. ‘Ik wilde niet gecremeerd worden, maar begraven’
  4. Vijf maanden met een stoma: zelfs de rechtbank bleef niet buiten schot
  5. Een kwetsbare periode die zijn kijk op het leven veranderde
  6. Van een spraakachterstand tot een carrière als advocaat

Achter de sterke advocaat schuilt een man die zijn grenzen bereikte

Walter Damen is te gast bij Eric Goens in ‘Het huis’. De Antwerpse advocaat is de voorbije jaren ook buiten de rechtbank een vertrouwd gezicht geworden, onder meer dankzij zijn verschijningen in ‘De tafel van Gert’ en ‘De verraders’. Toch blijft zijn werk als advocaat een belangrijk deel van zijn leven. Hij verdedigde door de jaren heen cliënten in enkele bijzonder spraakmakende dossiers, waaronder seriemoordenaar Renaud Hardy, Sharia4Belgium, een van de Reuzegommers en Sven Pichal.

In de rechtbank wordt van een advocaat verwacht dat hij kalm blijft, scherp nadenkt en onder grote druk zijn werk doet. Damen heeft die druk jarenlang gekend. Maar tijdens zijn gesprek met Goens komt ook een heel andere kant van hem naar boven: die van een man die zelf machteloos moest toezien hoe zijn lichaam het steeds verder liet afweten.

De gezondheidsproblemen begonnen nadat bij hem darmkanker werd vastgesteld. Aanvankelijk leek de situatie relatief overzichtelijk. De tumor zat nog ingekapseld en was niet uitgezaaid. Volgens de artsen moest het gezwel worden verwijderd, waarna hij naar verwachting enkele dagen later alweer naar huis zou mogen.

Damen maakte zich op dat moment weinig zorgen. Hij vertelde zelfs zijn kinderen niet dat hij darmkanker had. Tegen zijn vader zei hij dat hij een ontstoken appendix had. Niemand kon toen vermoeden dat de geplande ingreep zou uitmonden in een periode waarin zijn leven ernstig in gevaar kwam.

Vijf operaties in één maand: de situatie wordt levensbedreigend

Na de operatie ontstonden zware complicaties. In plaats van het ziekenhuis na enkele dagen te verlaten, belandde Damen in een medische strijd die steeds ingewikkelder werd. Hij moest binnen één maand maar liefst vijf keer worden geopereerd.

Tijdens de ingreep werd 21 centimeter darm verwijderd. Daarbovenop kreeg hij een longontsteking, kampte hij met suikerhypo’s en begon zijn bloed sterk te verzuren. Die verzuring vormde een ernstig gevaar voor zijn organen. Wanneer het lichaam daardoor onvoldoende energie kan halen uit het bloed, kan orgaanfalen optreden en kan een patiënt uiteindelijk in coma raken of overlijden.

Damen beschrijft hoe ernstig zijn toestand was. Hij vergelijkt de zuurtegraad van zijn bloed op een bepaald moment met die van een citroen. Het was geen gewone herstelperiode na een operatie meer, maar een gevecht waarin steeds meer medische problemen zich opstapelden.

Ook zijn familie werd uiteindelijk op de hoogte gebracht. De man die normaal gesproken gewend was om moeilijke situaties onder controle te houden, was nu zelf volledig afhankelijk van de artsen en verpleegkundigen. Zijn gezondheid verslechterde zo sterk dat hij op een bepaald moment niet langer helder kon denken.

‘Ik wilde niet gecremeerd worden, maar begraven’

De gevolgen van de complicaties waren ook lichamelijk bijzonder zwaar. In amper twee weken tijd verloor Damen maar liefst 22 kilogram. Hij woog uiteindelijk nog slechts 62 kilogram. Zijn lichaam was zo verzwakt dat hij begon te ijlen.

In die toestand sprak hij met zijn vrouw over zijn eigen dood. Hij vertelde haar dat hij niet gecremeerd, maar begraven wilde worden. Een aangrijpend moment dat achteraf duidelijk maakt hoe dicht hij bij het einde is geweest.

Pas later, toen hij zijn medische verslag kon inkijken, besefte hij nog beter hoe ernstig de situatie werkelijk was geweest. Daarin stond dat zijn ziekte levensbedreigend was en dat de kans reëel was dat hij het niet zou overleven.

Toch probeerde Damen naar eigen zeggen op dat moment niet in paniek te raken. Hij wilde zichzelf niet laten meeslepen door angst, omdat die volgens hem niets zou veranderen aan de situatie. Maar dat betekent niet dat de ernst hem ontging. Zijn lichaam had hem op een harde manier duidelijk gemaakt dat zelfs de meest gedreven en sterke mensen hun grenzen hebben.

Vijf maanden met een stoma: zelfs de rechtbank bleef niet buiten schot

Na een maand in het ziekenhuis mocht Damen eindelijk naar huis. Het betekende echter niet dat zijn gezondheidsproblemen meteen achter hem lagen. Hij moest nog vijf maanden met een stoma leven, een ingrijpende verandering die ook zijn professionele leven beïnvloedde.

Toch probeerde hij zijn werk zo veel mogelijk voort te zetten. Zelfs met een stoma bleef hij pleiten. Dat was niet zonder risico: telkens opnieuw was er de angst dat het zakje zou loskomen op een ongelegen moment, bijvoorbeeld tijdens een zitting of een andere professionele afspraak.

Die vrees bleek niet ongegrond. Het gebeurde verschillende keren dat de stoma loskwam. Tijdens een lezing voelde Damen op een bepaald moment plotseling dat het overal warm werd. Gelukkig droeg hij een dikke trui, waardoor de situatie voor de aanwezigen verborgen bleef.

Hij ging naar het toilet en probeerde het probleem daar zo goed mogelijk op te lossen. Met wc-papier wist hij de situatie tijdelijk onder controle te houden. Daarna reed hij naar huis, maar hij kon geen thuisverpleegkundige meer bereiken. Uiteindelijk besloot hij de stoma zelf te vervangen.

Dat moment werd voor hem een belangrijk keerpunt. Voor het eerst voelde hij dat hij niet langer volledig afhankelijk was van anderen om met zijn situatie om te gaan. Na alles wat hij had meegemaakt, betekende die kleine overwinning bijzonder veel.

Een kwetsbare periode die zijn kijk op het leven veranderde

Het verhaal dat Damen in ‘Het huis’ vertelt, laat zien hoeveel er achter zijn publieke uitstraling schuilgaat. Wie hem kent van televisie of uit de rechtszaal, ziet doorgaans een man die graag discussieert, snel reageert en zich niet gemakkelijk uit het veld laat slaan. Maar zijn ziekte confronteerde hem met een werkelijkheid waarin wilskracht alleen niet voldoende was.

Hij moest ervaren hoe snel een ogenschijnlijk behandelbare aandoening kon uitgroeien tot een levensbedreigende situatie. De geplande ingreep leek aanvankelijk een relatief beperkte medische behandeling, maar de complicaties veranderden alles. Van de vijf operaties tot het gewichtsverlies en de maanden met een stoma: het herstel vroeg zowel lichamelijk als mentaal bijzonder veel van hem.

In zijn gesprek met Goens gaat Damen overigens ook dieper in op zijn jeugd en zijn manier van denken. Hij vertelt dat hij, mocht hij vandaag als kind opgroeien, waarschijnlijk de diagnose ADHD zou krijgen. Hij was naar eigen zeggen een vrolijk kind dat alle kanten op stuiterde en beschouwt zijn creatieve, snel springende gedachten ook als een bijzondere eigenschap.

Hij is bovendien kritisch over het gebruik van rilatine bij mensen met ADHD. Damen vindt dat de creativiteit die met zo’n manier van denken gepaard kan gaan, niet zomaar onderdrukt mag worden.

Van een spraakachterstand tot een carrière als advocaat

Ook zijn taalontwikkeling verliep als kind niet vanzelfsprekend. Tot zijn zesde kon Damen niet praten zoals andere kinderen. Hij stootte vooral klanken uit en alleen zijn zus begreep wat hij bedoelde. Volgens het CLB leek hij aanvankelijk aangewezen op het bijzonder onderwijs.

Zijn moeder speelde een belangrijke rol in zijn ontwikkeling. Ze bedacht thuis een systeem met letterkoekjes: telkens wanneer Walter een woord correct uitsprak, mocht hij het koekje opeten. Daarnaast volgde hij intensieve logopedie. Uiteindelijk maakte hij de overstap naar het gewone onderwijs en haalde hij zijn spraakachterstand in amper één jaar tijd in.

Het zijn herinneringen die een ander licht werpen op de man die vandaag als advocaat in complexe dossiers optreedt. In ‘Het huis’ vertelt Walter Damen niet alleen over zijn werk en zijn successen, maar ook over de momenten waarop hij zelf niet wist of hij het zou halen. Zijn verhaal over de darmkanker en de zware complicaties maakt duidelijk hoe kwetsbaar het leven kan zijn, zelfs voor iemand die jarenlang gewend was om onder de grootste druk overeind te blijven.