‘Ik leef tegenwoordig alleen nog maar voor het geluk van mijn kinderen…’ – Celien Hermans vertelt openhartig over haar vader, die na een groot verlies zijn leven opnieuw probeert op te bouwen. De eenzame man houdt zich sterk, maar volgens Celien is het gemis nog altijd voelbaar. Vooral één pijnlijke verandering in zijn leven raakt haar meer dan ze kan verwoorden…

5 min read

Contents
  1. Voor het eerst durft Celien voorzichtig positief te zijn
  2. Een leven dat jarenlang om twee mensen draaide
  3. Voor Frank is de leegte misschien nog groter
  4. ‘Ik doe mijn best om veel te zorgen voor mijn papa’
  5. De eerste Allerheiligen zonder Margriet

Voor het eerst durft Celien voorzichtig positief te zijn

Zaterdag was Celien te gast bij Ruben Van Gucht in De Weekwatchers op Radio 2. Ze bracht er live haar recente single Traan Te Veel, een nummer dat voor haar een bijzondere betekenis heeft. De muziek biedt haar niet alleen een manier om haar gevoelens te uiten, maar vormt ook een verbinding met alles wat de afgelopen tijd in haar leven is veranderd.

Tijdens het gesprek kwam uiteraard ook haar vader Frank ter sprake. Sinds het overlijden van Margriet gaat de aandacht vaak uit naar Celien en de manier waarop zij haar verdriet probeert te verwerken. Maar achter de schermen staat ook Frank voor een enorme uitdaging. Hij verloor niet alleen zijn levenspartner, maar moest ook na een periode waarin hij zelf met gezondheidsproblemen en verschillende operaties te maken kreeg, opnieuw zijn evenwicht proberen te vinden.

Toen Celien gevraagd werd hoe het tegenwoordig met hem gaat, volgde een antwoord dat ze naar eigen zeggen al lange tijd niet meer zo gemakkelijk had kunnen geven. ‘Ik durf voor het eerst sinds lang zeggen dat het goed met hem gaat’, vertelde ze.

Het klinkt als een kleine zin, maar voor Celien betekent die uitspraak veel. Ze ziet dat haar vader langzaam weer zijn draai probeert te vinden. Het verdriet is niet verdwenen, maar er lijkt voorzichtig opnieuw ruimte te ontstaan voor het gewone leven.

Een leven dat jarenlang om twee mensen draaide

Om te begrijpen hoe groot de verandering voor Frank is, moet je weten hoe hecht de band tussen hem en Margriet was. Volgens Celien waren haar ouders vrijwel voortdurend samen. Ze waren niet alleen partners, maar vormden ook in het dagelijks leven een vanzelfsprekend duo.

‘Mijn ouders waren 24 op 7 samen. Waar je mijn mama zag binnenkomen, zag je mijn papa binnenkomen’, vertelde ze. Het is een eenvoudige beschrijving, maar juist daarin schuilt de omvang van het verlies. Hun leven was zo sterk met elkaar verweven dat de aanwezigheid van de ene bijna automatisch betekende dat ook de andere in de buurt was.

Nu Margriet er niet meer is, moet Frank wennen aan een werkelijkheid die hij jarenlang niet heeft gekend. De vertrouwde momenten zijn veranderd. Waar vroeger vanzelfsprekend iemand naast hem stond, moet hij nu zelf zijn weg zoeken. Het zijn juist die dagelijkse veranderingen die het gemis zo tastbaar kunnen maken.

Voor Celien is het moeilijk om te zien hoe haar vader met die nieuwe situatie omgaat. Ze weet dat hij vooruit probeert te kijken, maar beseft tegelijkertijd dat niets zomaar de plaats van haar moeder kan innemen.

Voor Frank is de leegte misschien nog groter

Celien merkt dat het verdriet voor haar vader op een andere manier doorwerkt dan voor haarzelf. Ook zij moet haar moeder missen, maar haar leven bestaat daarnaast uit werk, optredens en allerlei verplichtingen. Die bezigheden geven haar structuur en zorgen ervoor dat er momenten zijn waarop haar gedachten even ergens anders naartoe kunnen gaan.

Voor Frank ligt dat anders. De dagelijkse aanwezigheid van Margriet was jarenlang een vast onderdeel van zijn leven. Nu die vanzelfsprekendheid is weggevallen, blijft er volgens Celien een grotere leegte achter.

‘Ik ben met heel veel dingen bezig, maar voor mijn papa valt er een grotere leegte’, legt ze uit. Het is een uitspraak die laat zien hoe bewust ze zich is van de eenzaamheid waarmee haar vader geconfronteerd wordt.

Ze kan er voor hem zijn, hem bezoeken en proberen zoveel mogelijk praktische en emotionele steun te geven. Maar ze beseft ook dat ze niet alles kan opvangen. Hoe graag ze dat misschien ook zou willen, ze kan de plaats van haar moeder niet innemen. En ze kan evenmin alle momenten vullen waarop Frank vroeger vanzelfsprekend op Margriet kon rekenen.

Dat besef moet bijzonder moeilijk zijn voor een dochter die haar vader graag wil beschermen tegen nog meer verdriet. Soms bestaat liefde immers ook uit erkennen dat je iemand niet volledig kunt helpen, hoe hard je ook je best doet.

‘Ik doe mijn best om veel te zorgen voor mijn papa’

Celien probeert haar vader zo goed mogelijk bij te staan. Ze wil ervoor zorgen dat hij zich niet alleen voelt en dat hij stap voor stap opnieuw houvast vindt in zijn dagelijkse leven. Daarbij probeert ze ook rekening te houden met haar eigen verplichtingen en het verdriet dat ze zelf nog met zich meedraagt.

‘Ik kan die leegte natuurlijk niet helemaal opvangen. Ik doe mijn best om veel te zorgen en veel te doen voor mijn papa’, vertelt ze. In die woorden klinkt zowel haar liefde als haar machteloosheid door.

Want ook Celien heeft haar moeder verloren. Terwijl ze haar vader probeert te ondersteunen, moet ze zelf verder met een gemis dat niet zomaar verdwijnt. Ze moet opnieuw optreden, werken en haar eigen leven vormgeven, terwijl de herinneringen aan Margriet voortdurend aanwezig blijven.

Toch wil ze vooral benadrukken hoe trots ze op Frank is. Ze ziet dat hij het moeilijk heeft, maar ook dat hij zich niet zomaar laat meeslepen door zijn verdriet. Hij probeert zijn leven opnieuw vast te pakken, ook al vraagt dat ongetwijfeld veel kracht.

‘Ik vind dat hij zich heel kranig houdt en dat hij heel hard probeert om zijn leven vast te pakken’, zegt Celien. Het is misschien wel het meest hoopvolle gedeelte van haar verhaal. Niet omdat alles opnieuw goed is, maar omdat haar vader ondanks alles probeert vooruit te kijken.

De eerste Allerheiligen zonder Margriet

De periode rond Allerheiligen maakt het verlies voor de familie extra voelbaar. Het is de eerste keer dat Celien en haar vader deze dag zonder Margriet moeten beleven. Zulke momenten brengen herinneringen vaak opnieuw heel dichtbij. Wat vroeger een gewone dag op de kalender was, krijgt plots een andere betekenis.

Voor Frank betekent het opnieuw ervaren dat de vrouw met wie hij zoveel jaren zijn leven deelde er niet meer is. Voor Celien is het tegelijk een moment waarop ze niet alleen haar eigen verdriet voelt, maar ook stilstaat bij dat van haar vader.

Haar optreden bij De Weekwatchers en haar nummer Traan Te Veel laten zien hoe muziek haar helpt om met die gevoelens om te gaan. Ze hoeft haar verdriet niet te verbergen en probeert het op haar eigen manier een plaats te geven. Tegelijkertijd blijft ze oog houden voor de man die thuis eveneens probeert overeind te blijven.

Misschien is dat wat haar getuigenis zo aangrijpend maakt: Celien vertelt niet alleen over haar eigen gemis, maar vooral over de stille strijd van haar vader. Een man die na jarenlang samenleven opnieuw moet ontdekken hoe zijn dagen eruitzien zonder de vrouw die altijd aan zijn zijde stond.

En hoewel hij volgens zijn dochter voorzichtig zijn draai begint te vinden, blijft de afwezigheid van Margriet voelbaar. Celien kan hem niet alles teruggeven wat hij verloren heeft. Wat ze wel kan doen, is er voor hem zijn, hem blijven steunen en hem laten voelen dat hij er niet alleen voor staat. Haar trots op zijn veerkracht klinkt dan ook door in ieder woord.