‘Het diepe dal van verdriet leek simpelweg oneindig…’ – Celien Hermans kan haar tranen nauwelijks bedwingen nu haar papa voorzichtig probeert zijn leven weer op te pakken. Het hartverscheurende verlies van Margriet liet een onuitwisbare leegte achter in het gezin. Maar achter zijn voorzichtige glimlach schuilt een gemis dat geen van beiden zomaar kan loslaten…

Update 6 min read

Contents
  1. Een voorzichtig lichtpuntje na maanden vol verdriet
  2. ‘Mijn ouders waren 24 op 7 samen’
  3. Celien probeert er voor haar papa te zijn
  4. ‘Ik ben heel fier dat hij probeert om zijn leven vast te pakken’
  5. Margriet blijft aanwezig in alles wat ze achterliet
  6. Met ‘Traan te veel’ geeft Celien haar verdriet een stem

Een voorzichtig lichtpuntje na maanden vol verdriet

Lange tijd was het voor Celien moeilijk om een positief antwoord te geven op de vraag hoe het met haar papa ging. Sinds het overlijden van Margriet op 3 juni veranderde zijn hele dagelijkse bestaan. De vrouw met wie hij jarenlang vrijwel ieder moment deelde, was er plotseling niet meer. En hoewel de dagen doorgingen, moest Frank zonder haar opnieuw ontdekken hoe zijn leven eruit kon zien.

Zaterdag klonk er bij Celien in ‘Radio 2 Weekwatchers’ voor het eerst in lange tijd voorzichtig wat hoop door. Ze vertelde dat ze haar papa langzaam ziet terugkomen. “Ik durf voor het eerst sinds lang zeggen: goed. Hij begint zijn draai te vinden en hij begint een beetje terug zijn plooi te vinden.”

Het zijn woorden die misschien eenvoudig klinken, maar voor Celien betekenen ze ontzettend veel. Ze weet hoeveel er de afgelopen maanden van haar vader is gevraagd. Het verlies heeft hem niet alleen zijn partner ontnomen, maar ook de vertrouwde structuur waarin zijn dagen jarenlang waren opgebouwd. Dat hij nu opnieuw kleine stappen probeert te zetten, ziet ze als iets om bijzonder trots op te zijn.

Toch betekent die voorzichtig positieve ontwikkeling niet dat het verdriet verdwenen is. Een glimlach kan terugkeren, een dag kan iets gemakkelijker verlopen en er kan opnieuw ruimte ontstaan voor gewone bezigheden. Maar het gemis van iemand die zo lang deel uitmaakte van ieder moment, laat zich niet zomaar wegduwen.

‘Mijn ouders waren 24 op 7 samen’

Voor Frank is de verandering bijzonder ingrijpend geweest. Margriet en hij waren jarenlang onafscheidelijk. Ze deelden niet alleen hun huis, maar ook hun dagelijkse gewoontes, hun plannen en de kleine momenten die voor buitenstaanders misschien onbeduidend lijken. Juist die vanzelfsprekendheid maakt het verlies zo moeilijk.

Celien omschreef hun band tijdens haar gesprek treffend: “Mijn ouders waren 24 op 7 samen. Waar je mijn mama zag binnenkomen, zag je mijn papa binnenkomen. Dus ook voor hem is dat natuurlijk een ontzettend grote aanpassing.”

Achter die woorden schuilt een werkelijkheid die moeilijk in één gesprek te vatten is. Voor iemand die jarenlang gewend was om alles met zijn partner te delen, kan zelfs een gewone ochtend plotseling anders aanvoelen. De momenten waarop Margriet er vroeger vanzelfsprekend bij was, zijn nu momenten waarop haar afwezigheid extra hard binnenkomt.

Het is niet alleen de grote leegte die achterblijft, maar ook het verlies van al die kleine vanzelfsprekendheden. Geen vertrouwde aanwezigheid meer naast hem, geen gedeelde dagelijkse momenten zoals vroeger. Frank moet zijn weg vinden in een bestaan dat op veel punten hetzelfde lijkt, maar vanbinnen volledig veranderd is.

Celien probeert er voor haar papa te zijn

Ook voor Celien is het verdriet nog altijd aanwezig. Ze verloor haar moeder, maar ziet tegelijkertijd van dichtbij hoe haar vader probeert om met datzelfde verlies om te gaan. Daardoor draagt ze niet alleen haar eigen gemis met zich mee, maar maakt ze zich ook zorgen om de man die jarenlang samen met Margriet haar thuis vormde.

Toch is er een belangrijk verschil tussen hun dagelijkse omstandigheden. Celien heeft haar werk, haar optredens en allerlei verplichtingen die haar dagen vullen. Die bezigheden geven haar momenten waarop ze haar aandacht kan verleggen en opnieuw vooruit kan kijken. Voor Frank is dat volgens haar anders.

“Het verschil is wel dat ik mijn werk heb, mijn optredens, en ik ben met heel veel dingen bezig. Voor mijn papa valt er een grotere leegte, zal ik zeggen. En ik kan die natuurlijk niet helemaal opvangen.”

Die laatste woorden maken duidelijk hoe zwaar Celien haar verantwoordelijkheid voelt. Ze wil er zijn voor haar vader, hem helpen en ervoor zorgen dat hij zich niet alleen voelt. Maar hoe graag ze ook zou willen, ze kan de plaats van haar moeder niet innemen. Het gemis dat Frank ervaart, hoort bij een band die alleen hij en Margriet samen hebben opgebouwd.

Daarom probeert Celien vooral aanwezig te zijn. Niet omdat ze alle pijn kan wegnemen, maar omdat ze haar vader wil laten voelen dat hij er niet alleen voor staat. Ze doet wat binnen haar mogelijkheden ligt, terwijl ze tegelijkertijd haar eigen verdriet probeert te dragen.

‘Ik ben heel fier dat hij probeert om zijn leven vast te pakken’

Ondanks alles overheerst bij Celien ook een gevoel van trots. Ze ziet hoe Frank zich probeert staande te houden, zelfs op momenten waarop het leven zonder Margriet waarschijnlijk bijzonder zwaar aanvoelt. Dat hij opnieuw voorzichtig zijn draai begint te vinden, beschouwt ze als een belangrijke stap.

“Ik doe mijn best om veel te zorgen en veel te doen voor mijn papa. Maar ik ben vooral heel fier op hem, want ik vind dat hij zich heel kranig houdt en dat hij heel hard probeert om zijn leven vast te pakken.”

Het is geen verhaal waarin het verdriet plotseling plaatsmaakt voor een nieuw begin. Eerder gaat het om kleine bewegingen vooruit, terwijl het gemis gewoon blijft bestaan. Voor Celien is het waardevol dat haar vader opnieuw probeert zijn dagen vorm te geven. Tegelijkertijd weet ze dat er momenten zullen blijven waarop de herinnering aan Margriet alles opnieuw dichtbij brengt.

Tijdens de uitvaart had Celien al beloofd dat ze voor haar papa zou zorgen. Die belofte is sindsdien een belangrijk onderdeel geworden van de manier waarop ze met het verlies omgaat. Ze wil hem steunen, maar moet ook aanvaarden dat ze niet iedere moeilijke dag voor hem kan verzachten.

Margriet blijft aanwezig in alles wat ze achterliet

Margriet overleed op 3 juni op 72-jarige leeftijd, kort nadat bekend was geraakt dat ze aan een agressieve vorm van kanker leed. Haar overlijden liet een diepe leegte achter bij haar familie. Voor Celien betekende het afscheid van haar moeder niet alleen het verlies van een geliefde ouder, maar ook het wegvallen van iemand met wie ze een bijzondere band deelde.

De herinnering aan Margriet blijft ondertussen verweven met het leven van haar dochter en echtgenoot. Er zijn de verhalen, de gezamenlijke momenten en de gewoontes die niet zomaar verdwijnen. Juist doordat Margriet zo’n vanzelfsprekend onderdeel van hun gezin was, wordt haar afwezigheid op zoveel verschillende manieren voelbaar.

Voor Frank betekent dat dat hij opnieuw moet leren leven zonder de vrouw die jarenlang naast hem stond. Voor Celien betekent het dat ze haar eigen toekomst verder moet vormgeven, terwijl ze haar vader zo goed mogelijk probeert te ondersteunen. Ze staan allebei voor een andere werkelijkheid, maar delen hetzelfde gemis.

Met ‘Traan te veel’ geeft Celien haar verdriet een stem

Ook in haar muziek probeert Celien een plaats te geven aan alles wat er is gebeurd. Eerder deze maand bracht ze ‘Traan te veel’ uit, haar eerste nieuwe single sinds het afscheid van haar moeder. In het nummer zingt ze over de moeilijke periode die achter haar ligt.

Muziek biedt haar een manier om gevoelens uit te drukken waarvoor gewone woorden soms tekortschieten. Het verdriet om Margriet is niet iets wat ze zomaar achter zich kan laten. Het maakt deel uit van haar leven, ook wanneer ze op het podium staat en haar werk opnieuw oppakt.

Misschien is dat ook wat de afgelopen maanden haar hebben geleerd: verdergaan betekent niet dat je iemand vergeet. Het betekent dat je probeert opnieuw momenten te vinden waarop het leven draaglijk voelt, zonder de persoon die je zo graag bij je had willen houden.

Voor Celien is het daarom een bijzonder moment dat ze eindelijk voorzichtig kan zeggen dat het beter gaat met haar papa. Niet omdat de pijn voorbij is, maar omdat Frank opnieuw probeert vooruit te kijken. En zolang ze allebei hun eigen weg zoeken door het gemis, blijft Margriet op een andere manier deel uitmaken van hun leven.