Contents
- Eerst verloor ze haar moeder, daarna ook haar vertrouwde toekomst
- ‘Voor het eerst sta ik er helemaal alleen voor’
- Het gemis van Margriet blijft overal voelbaar
- Zeven jaar samen eindigen in een nieuw begin
- De buitenwereld ziet een zangeres, maar thuis speelt zich een ander verhaal af
- De herinnering aan haar mama blijft een houvast
- Een toekomst die ze opnieuw zelf moet vormgeven
Eerst verloor ze haar moeder, daarna ook haar vertrouwde toekomst
Voor Celien Hermans werd de afgelopen periode een opeenstapeling van gebeurtenissen die haar leven ingrijpend veranderden. Het overlijden van haar moeder Margriet op 3 juni liet een leegte achter die moeilijk te beschrijven is. Een moeder is voor veel mensen degene bij wie ze terechtkunnen wanneer het leven tegenzit, degene die zonder veel woorden begrijpt wat er speelt en bij wie je altijd een stukje veiligheid vindt.
Voor Celien was dat niet anders. Het verlies kwam op een moment waarop ze nog volop bezig was met haar eigen leven, haar muziek en haar toekomst. Plotseling moest ze leren omgaan met een werkelijkheid waarin haar mama er niet meer was. Geen vanzelfsprekende gesprekken, geen vertrouwde aanwezigheid en geen mogelijkheid om haar moeder nog even op te zoeken wanneer ze behoefte had aan steun.
En terwijl ze probeerde dat verdriet te verwerken, kwam er nog een tweede grote verandering bij. Haar relatie van zeven jaar liep op de klippen. Daarmee verdween ook de partner met wie ze jarenlang haar dagelijkse leven had gedeeld en met wie ze ongetwijfeld heel wat toekomstplannen had gemaakt.
Het zijn twee verschillende vormen van verlies, maar ze kwamen voor Celien bijzonder dicht op elkaar. Eerst moest ze afscheid nemen van iemand die haar vanaf haar geboorte had gekend. Vervolgens moest ze accepteren dat ook haar liefdesleven een andere richting insloeg.
‘Voor het eerst sta ik er helemaal alleen voor’
De woorden waarmee Celien haar nieuwe situatie beschrijft, zijn veelzeggend: ‘Voor het eerst sta ik er helemaal alleen voor.’ Het is een uitspraak die duidelijk maakt hoe groot de verandering voor haar is.
Na zeven jaar samen een leven te hebben opgebouwd, betekent een relatiebreuk veel meer dan alleen het einde van een liefdesverhaal. Ook de dagelijkse gewoontes veranderen. De vanzelfsprekendheid van thuiskomen bij iemand, samen beslissingen nemen en plannen maken voor de toekomst maakt plaats voor een nieuwe werkelijkheid waarin ze opnieuw haar eigen weg moet bepalen.
Dat gebeurt bovendien terwijl het verdriet om haar moeder nog volop aanwezig is. Juist op momenten waarop ze behoefte zou kunnen hebben aan troost en vertrouwdheid, moet ze wennen aan het feit dat haar leven er anders uitziet dan voorheen.
Alleen verdergaan betekent voor Celien niet dat ze niemand meer om zich heen heeft. Het betekent vooral dat de twee belangrijke relaties die jarenlang een centrale plaats in haar leven innamen, niet langer dezelfde vorm hebben. Ze moet opnieuw ontdekken hoe ze haar dagen invult, waar ze steun vindt en hoe ze haar toekomst wil vormgeven.
Het gemis van Margriet blijft overal voelbaar
Het overlijden van Margriet heeft een diepe indruk achtergelaten op haar dochter. De band tussen moeder en dochter verdwijnt immers niet wanneer iemand overlijdt. Integendeel: juist na een afscheid kunnen herinneringen steeds nadrukkelijker naar boven komen.
Een liedje, een foto, een bepaalde plek of een kleine dagelijkse gewoonte kan plotseling het gemis opnieuw voelbaar maken. Dingen die vroeger vanzelfsprekend waren, krijgen achteraf een andere betekenis. Voor Celien moet het bijzonder moeilijk zijn om zulke momenten te beleven zonder de mogelijkheid ze nog met haar moeder te delen.
Ook de publieke belangstelling voor Margriet en haar familie maakt het verlies niet eenvoudiger. Margriet was zelf een bekende naam en haar overlijden raakte veel mensen. Celien kreeg daardoor niet alleen te maken met persoonlijk verdriet, maar ook met de aandacht van buitenaf voor haar rouwproces.
Toch blijft er een groot verschil tussen de herinneringen die het publiek aan Margriet bewaart en de herinneringen die haar dochter met zich meedraagt. Voor Vlaanderen was ze een geliefde bekende persoonlijkheid. Voor Celien was ze in de eerste plaats haar mama. Dat persoonlijke gemis laat zich niet vervangen door warme reacties of mooie woorden van anderen.
Zeven jaar samen eindigen in een nieuw begin
Ook het einde van haar relatie vormt een ingrijpende breuk. Zeven jaar is een lange periode waarin twee mensen hun levens met elkaar verweven. Er ontstaan gezamenlijke herinneringen, vertrouwde routines en verwachtingen over wat de komende jaren zullen brengen.
Wanneer zo’n relatie eindigt, moet iemand niet alleen afscheid nemen van de partner, maar ook van het toekomstbeeld dat daarbij hoorde. Plannen die ooit vanzelfsprekend leken, moeten opnieuw worden bekeken. De dagelijkse realiteit verandert en zelfs gewone momenten kunnen ineens anders aanvoelen.
Voor Celien komt die verandering boven op het verlies van haar moeder. Daardoor krijgt de relatiebreuk een extra moeilijke betekenis. Er is nauwelijks tijd om het ene verdriet rustig te verwerken voordat ze zich moet aanpassen aan een volgende grote verandering.
Dat maakt haar uitspraak over het alleen verdergaan des te aangrijpender. Ze moet niet alleen leren leven met de afwezigheid van haar mama, maar ook opnieuw ontdekken wie ze is buiten een relatie die zeven jaar deel uitmaakte van haar bestaan.
De buitenwereld ziet een zangeres, maar thuis speelt zich een ander verhaal af
Celien is voor het publiek in de eerste plaats een zangeres en de dochter van Margriet Hermans. Mensen kennen haar optredens, haar televisieverschijningen en haar muzikale ambities. Maar achter die publieke rol staat een vrouw die de afgelopen maanden met bijzonder persoonlijke veranderingen werd geconfronteerd.
Het is niet altijd zichtbaar hoeveel moeite het kost om na een zware periode opnieuw de draad op te pakken. Iemand kan naar buiten toe blijven functioneren, afspraken nakomen en professioneel bezig zijn, terwijl er vanbinnen nog veel verdriet en onzekerheid leeft.
Voor Celien moet het zoeken zijn naar een evenwicht tussen haar eigen leven en de emoties die de afgelopen maanden met zich hebben meegebracht. Ze hoeft niet op ieder moment sterk te zijn en hoeft evenmin meteen te weten hoe haar toekomst eruit zal zien.
Soms bestaat vooruitgang er alleen maar uit dat iemand een moeilijke dag doorkomt. Soms betekent het dat er opnieuw ruimte ontstaat om vooruit te kijken, zonder dat het verleden daardoor minder belangrijk wordt.
De herinnering aan haar mama blijft een houvast
Ondanks alle veranderingen blijft Margriet een belangrijk onderdeel van Celiens leven. Het overlijden heeft hun band niet uitgewist. De herinneringen aan haar moeder blijven aanwezig en kunnen juist in deze nieuwe fase een bron van kracht zijn.
Eerder liet Celien ook zien hoe belangrijk het voor haar is om haar mama een blijvende plaats te geven. De duizenden papieren margrietjes die ze een mooie plek thuis gaf, vormden een bijzonder eerbetoon aan Margriet. Het was een manier om haar herinnering tastbaar te houden en haar symbolisch dicht bij zich te dragen.
Zo’n gebaar kan veel betekenen wanneer iemand probeert om te gaan met een groot verlies. Het verdriet verdwijnt er niet door, maar het biedt wel een manier om de liefde en de herinneringen een plaats te geven in het leven dat verdergaat.
Voor Celien blijft haar moeder deel uitmaken van wie ze is. Ook nu ze belangrijke beslissingen zonder haar moet nemen, kan de invloed van Margriet blijven voortleven in haar gedachten, haar herinneringen en de waarden die ze van haar heeft meegekregen.
Een toekomst die ze opnieuw zelf moet vormgeven
De komende periode zal voor Celien ongetwijfeld in het teken staan van opnieuw zoeken naar evenwicht. Na het overlijden van haar moeder en het einde van haar relatie moet ze ontdekken hoe ze haar leven verder wil inrichten. Dat is geen proces dat zich binnen enkele weken laat afronden.
Ze zal opnieuw vertrouwd moeten raken met haar eigen zelfstandigheid en met de ruimte die ontstaat wanneer oude zekerheden wegvallen. Tegelijkertijd mag er plaats blijven voor verdriet, zonder dat dit betekent dat ze niet vooruit kan.
Misschien is dat wel de grootste uitdaging waarmee ze momenteel wordt geconfronteerd: aanvaarden dat haar leven anders is geworden, zonder haar vroegere geluk of de mensen die ze heeft verloren te moeten vergeten.
Celien is pas 33 en staat opnieuw aan het begin van een periode waarin veel nog onzeker is. De afgelopen maanden hebben haar geconfronteerd met twee ingrijpende verliezen, maar haar verhaal bestaat niet uitsluitend uit wat ze kwijtgeraakt is. Er is ook ruimte voor nieuwe keuzes, persoonlijke groei en momenten waarop het leven langzaam weer lichter kan aanvoelen.
Haar woorden ‘Voor het eerst sta ik er helemaal alleen voor’ blijven dan ook bijzonder hard binnenkomen. Niet omdat ze daarmee zegt dat ze geen toekomst meer ziet, maar omdat ze laten voelen hoe groot de afstand is tussen het leven dat ze kende en de werkelijkheid waarin ze nu haar weg moet vinden. En terwijl de herinnering aan Margriet altijd met haar meegaat, moet Celien stap voor stap ontdekken hoe ze zonder haar moeder en zonder haar partner verder kan.

