‘Waarom komt mijn lieve kleindochter toch niet meer langs om mij te knuffelen…’ — Een hartverscheurend familiedrama speelt zich af in Amsterdam na de brute moord op Hajar (29). Haar hoogbejaarde oma wacht nog iedere dag bij het raam, zonder te weten dat haar geliefde kleindochter nooit meer zal thuiskomen…

6 min read

Contents
  1. Een verdwijning die eindigde in een onvoorstelbare tragedie
  2. De verdachte werd aanvankelijk als getuige gezien
  3. Achter de misdaadzaak staat een familie die haar moet missen
  4. De gedachte aan haar oma maakt het verdriet nog schrijnender
  5. Een vraag waarop geen antwoord meer komt
  6. De familie vraagt om rust na een onherstelbaar verlies
  7. Haar naam blijft verbonden met de mensen die van haar hielden

Een verdwijning die eindigde in een onvoorstelbare tragedie

Hajar werd op zondag 4 oktober voor het laatst gezien in Amsterdam. In de omgeving van de RAI vertrok ze op de fiets met een man die op dat moment nog niet bij de politie bekend was. Ze zouden samen richting Buitenveldert zijn gereden. Voor haar familie was het aanvankelijk opnieuw een periode van onzekerheid: Hajar was eerder weleens langere tijd weggeweest, maar kwam uiteindelijk altijd weer terug.

Dit keer bleef ze weg. Op de ochtend van haar verdwijning had ze volgens de politie verontrustende berichten naar een bekende gestuurd. De Telegraaf meldde later dat in die berichten onder meer de woorden ‘Help me. Now. He is killing me’ zouden hebben gestaan. De politie heeft de exacte inhoud van de berichten niet openbaar gemaakt.

Haar familie maakte zich steeds grotere zorgen. De vermissing werd aanvankelijk niet als urgent beoordeeld, maar een dag later veranderde dat. Rechercheurs probeerden haar te vinden en onderzochten onder meer gegevens over haar telefoon. Op 13 oktober verspreidde de politie uiteindelijk haar naam en foto, in de hoop dat iemand informatie over haar verblijfplaats kon geven.

Drie dagen later kwam het nieuws waarop niemand had gehoopt. Op 16 oktober werd in het water bij de Amsteldijk een koffer gevonden. Toen de politie de inhoud onderzocht, bleek dat er een lichaam in zat. Het ging om Hajar. De jonge vrouw was door een misdrijf om het leven gekomen.

De verdachte werd aanvankelijk als getuige gezien

In het onderzoek kwam de man met wie Hajar op de dag van haar verdwijning was gezien steeds nadrukkelijker in beeld. Hij werd aanvankelijk als getuige beschouwd en op 19 oktober door de politie gehoord. Uit aanvullend onderzoek ontstond vervolgens het vermoeden dat hij betrokken was bij haar dood. Daarop werd actief naar hem gezocht.

De volgende ochtend werd de 23-jarige man aangehouden in het Noord-Hollandse Spierdijk, nadat de politie een melding had gekregen van een geweldsincident bij de woning van zijn pleegvader in de gemeente Koggenland. Daar troffen agenten een gewonde man aan. De aangehouden man bleek dezelfde persoon te zijn die inmiddels als verdachte in de zaak-Hajar werd gezocht.

De verdachte heeft de Somalische nationaliteit, woont sinds zijn zesde in Nederland en beschikt over een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd. Hij had geen vaste woon- of verblijfplaats. Het Openbaar Ministerie maakte bekend dat er geen aanwijzingen waren voor seksueel misbruik van Hajar. Over de precieze toedracht van haar dood loopt het onderzoek.

Voor haar familie betekende de arrestatie een belangrijke ontwikkeling, maar geen einde aan het verdriet. Een verdachte achter de tralies brengt een geliefde immers niet terug. De vragen over wat er met Hajar is gebeurd, blijven bestaan, terwijl haar naasten moeten leren leven met een verlies dat niet meer ongedaan kan worden gemaakt.

Achter de misdaadzaak staat een familie die haar moet missen

In de berichtgeving over de dood van Hajar gaat het vaak over de vermissing, de vondst van de koffer en de aanhouding van de verdachte. Maar voor haar familie is het verhaal veel persoonlijker. Zij verloren niet zomaar een naam uit het nieuws, maar een dochter, een zus, een familielid en een jonge vrouw die deel uitmaakte van hun dagelijks leven.

Via Namens de Familie lieten haar naasten weten dat zij blij waren dat er een verdachte was aangehouden. Tegelijkertijd benadrukten ze dat ze nog altijd in diepe rouw verkeren. Ze willen in alle rust en privacy afscheid kunnen nemen van hun geliefde.

Dat verzoek zegt veel over de toestand waarin de familie verkeert. Terwijl buitenstaanders proberen te begrijpen wat er is gebeurd, moeten haar naasten omgaan met een werkelijkheid die van het ene op het andere moment voorgoed is veranderd. Er zijn herinneringen die telkens terugkomen, vertrouwde plekken die nu leeg aanvoelen en dagelijkse gewoontes die plotseling pijnlijk zijn geworden.

Vooral binnen een familie kan zo’n verlies op verschillende manieren doorwerken. Iedereen rouwt op zijn eigen manier. Sommigen willen praten over Hajar en herinneringen ophalen, anderen hebben juist behoefte aan stilte. En voor de oudste generatie kan het verlies van een kleinkind een verdriet zijn waarvoor nauwelijks woorden bestaan.

De gedachte aan haar oma maakt het verdriet nog schrijnender

Bij het verhaal van Hajar is vooral de gedachte aan haar hoogbejaarde oma bijzonder aangrijpend. Een grootmoeder en haar kleindochter delen vaak een band die wordt opgebouwd uit kleine, vertrouwde momenten: een bezoekje, een omhelzing, samen aan tafel zitten of even vragen hoe het gaat.

Voor een oudere vrouw kan het bezoek van een kleinkind iets zijn om naar uit te kijken. Het is een stukje verbondenheid met de familie en een herinnering aan de generaties die na haar zijn gekomen. Wanneer zo’n vertrouwd gezicht plotseling ontbreekt, kan dat gemis iedere dag opnieuw voelbaar worden.

De gedachte dat oma misschien nog steeds hoopt dat Hajar op een dag voor de deur staat, maakt de tragedie extra pijnlijk. Een lege stoel, een stille gang of een telefoon die niet overgaat, kan dan veel meer betekenen dan iemand van buitenaf beseft.

Het is gemakkelijk om je voor te stellen hoe moeilijk het moet zijn om een oudere geliefde met zo’n verlies te confronteren. De familie moet niet alleen zelf afscheid nemen, maar ook nadenken over hoe en wanneer zij de waarheid met haar kan delen. Zeker wanneer iemand op hoge leeftijd kwetsbaar is, kan die verantwoordelijkheid bijzonder zwaar voelen.

Een vraag waarop geen antwoord meer komt

Bij verlies blijven vaak vragen achter die steeds opnieuw door het hoofd gaan. Waarom is Hajar niet eerder teruggekomen? Wat is er in de laatste uren van haar leven gebeurd? En hoe kan een familie verder wanneer iemand die zo jong was plotseling voorgoed verdwenen is?

Voor een oma kan het gemis misschien nog eenvoudiger, maar niet minder pijnlijk aanvoelen. Ze mist de vertrouwde aanwezigheid van haar kleindochter. Ze zou haar willen zien, haar stem willen horen en haar nog één keer willen omhelzen.

Een vraag als ‘Waarom komt mijn lieve kleindochter toch niet meer langs om mij te knuffelen?’ verwoordt precies dat menselijke verdriet. Het gaat niet om het politieonderzoek of de juridische ontwikkelingen, maar om de liefde tussen twee mensen en de leegte die ontstaat wanneer die band abrupt wordt doorgesneden.

Toch is het belangrijk dat de familie de ruimte krijgt om zelf met dit verdriet om te gaan. Hoe de oma over het overlijden van Hajar wordt geïnformeerd en welke begeleiding zij daarbij krijgt, is een persoonlijke aangelegenheid. Voor haar naasten moet het vooral een zorgvuldige afweging zijn, waarbij haar welzijn en haar recht om afscheid te nemen allebei meetellen.

De familie vraagt om rust na een onherstelbaar verlies

De aanhouding van de 23-jarige verdachte bracht een nieuwe fase in het onderzoek naar de dood van Hajar. Maar voor haar familie begint daarmee een ander, veel moeilijker proces: leren leven zonder haar.

De nabestaanden hebben duidelijk gemaakt dat zij hun verdriet in beslotenheid willen verwerken. Ze willen afscheid nemen zonder voortdurend geconfronteerd te worden met publieke aandacht. Dat verzoek verdient respect, zeker nu de zaak zoveel emoties en maatschappelijke discussies oproept.

Ook politiechef Peter Holla sprak bij de bekendmaking van de aanhouding over het dubbele gevoel dat de arrestatie met zich meebracht. De verdachte was opgepakt, maar de familie bleef achter met onherstelbaar verdriet. Die woorden vatten de werkelijkheid van de nabestaanden pijnlijk samen: het onderzoek kan verdergaan, maar hun leven zal nooit meer hetzelfde zijn.

Hajar was 29 jaar. Ze had nog een heel leven voor zich en was voor haar familie veel meer dan de jonge vrouw over wie nu in kranten en nieuwsuitzendingen wordt gesproken. Ze was iemand die werd gemist zodra ze niet thuis was, iemand naar wie werd uitgekeken en iemand met wie nog zoveel gewone, waardevolle momenten hadden kunnen volgen.

Haar naam blijft verbonden met de mensen die van haar hielden

De komende tijd zal het onderzoek naar de dood van Hajar ongetwijfeld nieuwe vragen en mogelijk nieuwe antwoorden opleveren. Voor haar familie zal geen enkele ontwikkeling echter kunnen veranderen wat er op 16 oktober duidelijk werd: Hajar komt niet meer terug.

Haar oma, haar ouders, haar zus en andere geliefden moeten ieder op hun eigen manier proberen dat verlies te verwerken. De herinneringen aan haar leven zullen daarbij ongetwijfeld een belangrijke plaats innemen. Niet alleen de verschrikkelijke omstandigheden van haar dood, maar vooral de momenten waarop Hajar gewoon zichzelf was.

En misschien is dat uiteindelijk wat haar familie het liefst wil dat mensen blijven onthouden. Niet de koffer waarin haar lichaam werd gevonden, niet alleen de verdachte of de gruwelijke details van de zaak, maar de jonge vrouw achter het nieuws.

Voor haar naasten blijft Hajar iemand van wie ze houden. Iemand die ze nog één keer zouden willen zien binnenkomen, iemand die ze nog één keer zouden willen vasthouden. En voor een grootmoeder die haar kleindochter mist, zal juist die eenvoudige wens het zwaarst wegen: nog één bezoekje, nog één glimlach en nog één knuffel die nooit meer zal komen.