‘De tranen om het verlies van haar moeder waren nog niet gedroogd, of Celien Hermans krijgt alweer een zware klap te verwerken…’ – Na het overlijden van haar mama Margriet wordt de zangeres opnieuw geconfronteerd met een pijnlijk verlies…

6 min read

Contents
  1. Het verlies van haar moeder laat een enorme leegte achter
  2. Alsof het verdriet nog niet groot genoeg was
  3. ‘Traan te veel’: wanneer alles zich opstapelt
  4. Metejoor helpt haar gevoelens onder woorden te brengen
  5. Ook de zorgen om haar vader Frank wegen mee
  6. Meer dan een lied over haar moeder
  7. Een nieuwe klap terwijl het verdriet nog vers is

Het verlies van haar moeder laat een enorme leegte achter

Sinds het overlijden van Margriet Hermans is het leven van Celien ingrijpend veranderd. Haar moeder was immers veel meer dan de vrouw die haar opvoedde. Ze waren ook vriendinnen, vertrouwenspersonen en twee vrouwen die hun liefde voor muziek met elkaar deelden. Samen op het podium staan, ideeën uitwisselen en elkaar steunen bij nieuwe plannen: het hoorde jarenlang vanzelfsprekend bij hun band.

Juist die vertrouwde momenten zijn nu voorgoed veranderd. Een moeder verliezen betekent niet alleen dat je iemand moet missen op de grote momenten in het leven. Het zijn vaak de kleine dingen die het hardst binnenkomen. Even willen bellen om iets te vertellen, advies vragen wanneer je twijfelt of gewoon haar stem horen na een lange dag. Voor Celien is die vanzelfsprekendheid weggevallen, en dat gemis laat zich niet zomaar opzijschuiven.

Bovendien was muziek altijd een belangrijke verbinding tussen moeder en dochter. Wanneer Celien aan een nieuw project werkte, kon ze bij Margriet terecht om haar gedachten te delen. Nu moet ze haar weg zoeken zonder die vertrouwde raadgever aan haar zijde. Hoe zwaar dat ook is, het leven gaat ondertussen verder en vraagt dat ze stap voor stap opnieuw haar evenwicht probeert te vinden.

Alsof het verdriet nog niet groot genoeg was

Terwijl Celien het verlies van haar moeder probeert te verwerken, kreeg ze ook in haar persoonlijke leven met pijnlijke afscheidssituaties te maken. Haar relatie liep stuk, waardoor ze niet alleen het verdriet om Margriet moest dragen, maar ook moest leren omgaan met het einde van een liefde.

Daar bleef het niet bij. Celien vertelt ook over gevoelens voor iemand met wie een relatie uiteindelijk niet mogelijk bleek. Wie die persoon is, houdt ze liever voor zichzelf. De identiteit van diegene is voor haar niet het belangrijkste; het gaat vooral om de pijn die achterblijft wanneer je iemand moet loslaten, zelfs als de gevoelens niet zomaar verdwijnen.

Het zijn verschillende vormen van verlies, maar ze kunnen elkaar versterken. Het overlijden van een ouder laat een leegte achter die niemand anders kan opvullen. Het einde van een relatie brengt dan weer zijn eigen verdriet, herinneringen en vragen met zich mee. Wanneer zulke gebeurtenissen zich in een relatief korte periode opstapelen, kan het steeds moeilijker worden om alles een plaats te geven.

Voor Celien werd dat gevoel de kern van haar nieuwe muziek. Niet omdat ze één gebeurtenis wil uitvergroten, maar omdat ze merkte hoeveel emoties er tegelijk kunnen spelen wanneer het leven je meer dan één keer dwingt om afscheid te nemen.

‘Traan te veel’: wanneer alles zich opstapelt

De titel van haar nieuwe nummer, Traan te veel, vat dat gevoel treffend samen. Soms probeer je zo lang mogelijk sterk te blijven. Je staat op, gaat werken, maakt plannen en probeert er ook voor de mensen om je heen te zijn. Aan de buitenkant lijkt het alsof je alles aankunt, terwijl er vanbinnen nog heel wat pijn zit die je nauwelijks onder woorden kunt brengen.

En dan gebeurt er iets kleins. Een herinnering, een moeilijke dag of een nieuwe teleurstelling kan plotseling genoeg zijn om de emoties los te maken die je al die tijd hebt proberen te beheersen. Het is niet noodzakelijk die ene gebeurtenis die alles zo zwaar maakt, maar de opeenstapeling van alles wat eraan voorafging.

Dat is precies het gevoel dat Celien in haar nummer wil vangen. Traan te veel gaat niet uitsluitend over het overlijden van haar moeder. Het lied omvat ook het stuklopen van haar relatie, de liefde die geen toekomst kreeg en het algemene gevoel dat je soms afscheid moet nemen van mensen of verwachtingen waaraan je veel waarde hecht.

Daarmee vertelt Celien een verhaal dat verder reikt dan één persoonlijk verlies. Ze laat zien hoe verdriet verschillende vormen kan aannemen en hoe moeilijk het soms is om opnieuw vooruit te kijken wanneer je het gevoel hebt dat je nauwelijks de tijd hebt gekregen om op adem te komen.

Metejoor helpt haar gevoelens onder woorden te brengen

Voor het ontstaan van het nummer kreeg Celien hulp uit een opvallende hoek. Joris Van Rossem, bij het grote publiek bekend als Metejoor, schreef de basis van Traan te veel. Daarna gingen de twee samen verder aan de tekst en werkten ze het nummer verder uit, zodat het beter aansloot bij de persoonlijke ervaringen en emoties van Celien.

Die samenwerking bleek bijzonder waardevol. Soms weet je zelf heel goed wat je voelt, maar lukt het niet om de juiste woorden te vinden. Zeker wanneer verschillende vormen van verdriet door elkaar lopen, kan het moeilijk zijn om te bepalen waar je moet beginnen. Een melodie of een enkele zin kan dan iets verwoorden waarvoor je in een gewoon gesprek geen taal vindt.

Metejoor bood Celien op die manier een vertrekpunt om haar verhaal muzikaal vorm te geven. Gaandeweg groeide het nummer uit tot een weerspiegeling van de afgelopen periode: de pijn van het verlies van haar moeder, de veranderingen binnen haar gezin en de moeilijke keuzes en afscheidssituaties in haar liefdesleven.

Het resultaat is geen lied dat uitsluitend stilstaat bij verdriet. Het gaat ook over de poging om ermee verder te leven, zelfs wanneer je nog niet precies weet hoe dat moet.

Ook de zorgen om haar vader Frank wegen mee

Naast haar eigen verdriet ziet Celien hoe het overlijden van Margriet ook het leven van haar vader Frank volledig heeft veranderd. Na jarenlang samen met zijn vrouw door het leven te zijn gegaan, moet hij nu zonder haar verder. Voor Celien betekent dat dat ze niet alleen haar eigen gemis moet dragen, maar ook geconfronteerd wordt met het verdriet van iemand die haar bijzonder dierbaar is.

Ze wil er voor haar vader zijn, zoals familieleden dat vaak proberen wanneer een geliefde wegvalt. Maar ook die rol kan emotioneel zwaar zijn. Je probeert elkaar overeind te houden, terwijl je zelf eveneens momenten hebt waarop je steun nodig hebt. Verdriet laat zich nu eenmaal niet netjes verdelen: iedereen verwerkt het op zijn eigen manier, en de ene dag kan anders aanvoelen dan de andere.

Ondertussen loopt het professionele leven door. Er zijn afspraken, muziekprojecten en optredens, en van een zangeres wordt verwacht dat ze telkens opnieuw klaarstaat. Toch betekent doorgaan niet dat de pijn verdwenen is. Achter een glimlach kan nog altijd gemis schuilgaan, en achter een nieuw nummer kan een periode zitten die allesbehalve gemakkelijk was.

Meer dan een lied over haar moeder

Wie de titel Traan te veel hoort en weet wat Celien heeft meegemaakt, zou kunnen denken dat het nummer volledig aan Margriet is opgedragen. Haar moeder speelt vanzelfsprekend een belangrijke rol in de emoties die eraan ten grondslag liggen, maar het verhaal is breder. Het gaat over alle momenten waarop iemand moet leren leven met een afscheid dat hij of zij niet zomaar ongedaan kan maken.

Soms gaat het om een overlijden, zoals bij Margriet. Soms eindigt een relatie terwijl er nog gevoelens zijn. En soms moet je aanvaarden dat een liefde geen toekomst heeft, hoe graag je dat ook anders zou zien. De omstandigheden verschillen, maar het gevoel van gemis kan telkens opnieuw dezelfde gevoelige plek raken.

Voor Celien komen die ervaringen samen in één nummer. Daarmee geeft ze haar verdriet niet alleen een stem, maar probeert ze ook te begrijpen wat de afgelopen periode met haar heeft gedaan. Muziek maakt de pijn niet ongedaan en brengt haar moeder niet terug, maar kan wel helpen om gevoelens toe te laten waarvoor eerder misschien geen ruimte was.

Een nieuwe klap terwijl het verdriet nog vers is

Het overlijden van Margriet blijft een ingrijpend verlies in het leven van Celien. Daarbovenop kwamen de pijn van een stukgelopen relatie en de gevoelens voor iemand met wie een gezamenlijke toekomst uiteindelijk niet mogelijk bleek. Het zijn gebeurtenissen die elk op zichzelf al veel kunnen vragen van een mens, laat staan wanneer ze zich in dezelfde periode aandienen.

Met Traan te veel maakt Celien duidelijk hoe zwaar die opeenstapeling kan wegen. Ze hoeft niet te doen alsof alles alweer goed gaat om toch verder te kunnen. Verdriet en kracht kunnen naast elkaar bestaan, net zoals herinneringen aan een geliefde en de hoop op nieuwe momenten elkaar niet hoeven uit te sluiten.

Haar nieuwe nummer is daarmee meer dan een muzikale terugblik op een moeilijke tijd. Het is ook een uitdrukking van wat er gebeurt wanneer je probeert overeind te blijven, terwijl je op verschillende fronten afscheid moet nemen. Soms lukt dat een hele tijd, tot er één moment komt waarop de emoties alsnog doorbreken.

En precies dat gevoel vormt de kern van Traan te veel: niet één verlies dat alles verklaart, maar een opeenstapeling van pijnlijke momenten waarbij de volgende traan soms net de traan te veel wordt.