Contents
- Een beslissing die oude wonden opnieuw openrijt
- ‘Mama, er staat een buurman aan de voordeur’
- Van achttien jaar cel naar behandeling met tbs
- Gebiedsverbod biedt voorwaarden, maar neemt de angst niet weg
- De pijnlijke vergelijking met de zaak rond Anne Faber
- De advocaat: verlof is onderdeel van de behandeling
- Ook Milly’s vader droeg jarenlang het verdriet mee
- Zestien jaar later blijft de vraag wat gerechtigheid betekent
Een beslissing die oude wonden opnieuw openrijt
Voor Tineke en de andere nabestaanden van Milly is de aankondiging van het onbegeleide verlof moeilijk te bevatten. Jarenlang moesten zij leren leven met de afwezigheid van het meisje dat op twaalfjarige leeftijd uit hun leven werd weggerukt. De herinnering aan die verschrikkelijke gebeurtenis is nooit verdwenen. Nu Sander V. meer vrijheid krijgt binnen zijn behandeling, worden ook de vragen over de toekomst opnieuw dringender.
Volgens de aangeleverde informatie werd Tineke via het slachtofferinformatiebureau van Justitie op de hoogte gebracht van de ontwikkeling. De moeder maakt zich zorgen over de snelheid waarmee de vrijheden van de dader worden uitgebreid. Nadat V. eerder al onder begeleiding de tbs-kliniek mocht verlaten, is nu ook onbegeleid verlof toegestaan.
Voor buitenstaanders is verlof mogelijk een onderdeel van een behandeltraject. Voor de familie van Milly ligt dat veel ingewikkelder. Iedere nieuwe stap van de man die verantwoordelijk is voor haar dood, confronteert hen met een werkelijkheid die zij nooit hadden willen aanvaarden: terwijl hij aan zijn toekomst werkt, blijft hun leven getekend door wat er in maart 2010 gebeurde.
‘Mama, er staat een buurman aan de voordeur’
De verdwijning en dood van Milly schokten destijds Dordrecht en ver daarbuiten. Op 10 maart 2010 werd het twaalfjarige meisje door haar buurman Sander V., destijds werkzaam als politieagent, naar zijn woning gelokt. Daar werd zij seksueel misbruikt en gewurgd. Vervolgens begroef hij haar in zijn eigen achtertuin.
De herinnering aan de laatste momenten van Milly blijft onlosmakelijk verbonden met het verdriet van haar familie. De woorden die in de aangeleverde kop worden aangehaald — ‘Mama, er staat een buurman aan de voordeur’ — geven een aangrijpend beeld van de alledaagse onschuld waarmee een kind contact zoekt met haar moeder, zonder te weten welk gevaar haar te wachten staat.
Voor Tineke is het verlies niet iets wat met het verstrijken van de jaren eenvoudig naar de achtergrond verdwijnt. Een dochter verliezen betekent ook afscheid moeten nemen van alle momenten die nog hadden moeten komen: haar verdere jeugd, haar dromen en de toekomst die zij nooit heeft kunnen beleven.
De woorden uit de kop moeten daarbij niet worden gelezen als een nieuw, rechtstreeks citaat van Tineke over de recente beslissing. Ze verbeelden vooral de pijnlijke herinnering aan de zaak en het onherstelbare verlies dat de familie nog altijd met zich meedraagt.
Van achttien jaar cel naar behandeling met tbs
Sander V. werd in hoger beroep veroordeeld tot achttien jaar gevangenisstraf en tbs met dwangverpleging. In 2022 werd hij opgenomen in een tbs-kliniek, waar hij wordt behandeld en voorbereid op een mogelijke terugkeer in de maatschappij.
Bij tbs met dwangverpleging kan verlof deel uitmaken van de behandeling. Het doel daarvan is om stap voor stap te beoordelen hoe iemand buiten de beveiligde omgeving functioneert en of verdere uitbreiding van de vrijheden verantwoord is. Dat betekent niet dat iemand automatisch wordt vrijgelaten: verlof vindt plaats binnen voorwaarden en vormt een onderdeel van een langer traject.
Toch kan juist die geleidelijke uitbreiding voor nabestaanden bijzonder moeilijk zijn. Waar behandelaren kijken naar de ontwikkeling van een patiënt en de mogelijkheden voor resocialisatie, kijken de nabestaanden naar de gevolgen van een misdrijf dat hun leven voorgoed heeft veranderd.
Voor Tineke draait de vraag daarom niet uitsluitend om de formele regels rond tbs. Zij moet ook omgaan met de angst en onzekerheid die ontstaan wanneer de man die haar dochter doodde steeds meer bewegingsvrijheid krijgt. De tijd die is verstreken, heeft het verlies niet ongedaan gemaakt.
Gebiedsverbod biedt voorwaarden, maar neemt de angst niet weg
Om te voorkomen dat Sander V. de nabestaanden tegenkomt, gelden er voorwaarden voor zijn verlof. Volgens de aangeleverde informatie mag hij niet naar Dordrecht en is er een specifiek gebiedsverbod voor de wijk Sterrenburg, waar Milly woonde. Ook is contact met de familie verboden.
Die beperkingen zijn bedoeld om de veiligheid te bewaken en ongewenste confrontaties te voorkomen. Voor de nabestaanden kunnen ze echter niet alle zorgen wegnemen. Het besef dat de dader de kliniek zonder begeleiding mag verlaten, kan op zichzelf al een gevoel van onveiligheid oproepen, zelfs wanneer er duidelijke afspraken zijn gemaakt.
Tineke zou bovendien vrezen dat het traject sneller verloopt dan zij verantwoord vindt. De gedachte dat iemand die verantwoordelijk is voor zo’n ernstig misdrijf na verloop van tijd weer meer vrijheid krijgt, roept bij haar vragen op over de beoordeling van zijn ontwikkeling en het risico op herhaling.
De familie heeft geen invloed op de dagelijkse beslissingen binnen de behandeling, maar moet wel leven met de gevolgen ervan. Dat maakt de situatie extra pijnlijk: terwijl deskundigen het behandeltraject beoordelen, blijft voor de nabestaanden de herinnering aan Milly’s dood het uitgangspunt.
De pijnlijke vergelijking met de zaak rond Anne Faber
De zorgen van Tineke worden volgens de aangeleverde informatie versterkt door haar herinnering aan de zaak rond Anne Faber, die in 2017 werd vermoord. Die zaak bracht opnieuw de vraag naar voren hoe risico’s moeten worden ingeschat wanneer iemand met een ernstig strafrechtelijk verleden zich buiten een beveiligde omgeving bevindt.
Voor nabestaanden kan zo’n vergelijking voortkomen uit een diepgewortelde angst: wat als een inschatting verkeerd blijkt te zijn? Het is een vraag die moeilijk los te laten is wanneer het vertrouwen in de veiligheid van de samenleving zwaar op de proef is gesteld.
Een vergelijking met een andere moordzaak bewijst op zichzelf niet dat een vergelijkbaar risico bestaat. Iedere zaak kent haar eigen omstandigheden en iedere beslissing over verlof moet worden beoordeeld op basis van de individuele behandeling, de beschikbare informatie en de geldende veiligheidsvoorwaarden.
Maar die nuance maakt het verdriet van de familie niet minder werkelijk. Voor Tineke gaat het niet om een abstract debat over het tbs-stelsel. Het gaat om haar dochter, die nooit meer een kans krijgt, en om de man die haar die toekomst heeft ontnomen.
De advocaat: verlof is onderdeel van de behandeling
De advocaat van Sander V., mr. Yvonne van der Hut, benadrukt dat verlof een belangrijk onderdeel vormt van de tbs-behandeling en van de voorbereiding op een eventuele terugkeer in de maatschappij.
Volgens haar wordt verlof niet zomaar toegekend. Aan een beslissing gaat een langdurig en kritisch beoordelingstraject vooraf, waarbij deskundigen en verschillende toetsingsorganen onderzoeken of het verantwoord is om iemand meer vrijheid te geven.
Dat standpunt weerspiegelt de doelstelling van tbs: niet alleen iemand langdurig behandelen, maar ook beoordelen of en onder welke voorwaarden terugkeer naar de samenleving mogelijk kan zijn. Het systeem moet daarbij rekening houden met zowel de ontwikkeling van de patiënt als de veiligheid van anderen.
Voor de nabestaanden blijft er echter een moeilijke spanning bestaan tussen die doelstelling en hun behoefte aan zekerheid. Geen enkele uitleg over behandelstappen kan het verleden veranderen. En zelfs wanneer procedures zorgvuldig worden gevolgd, betekent dat niet dat de familie zich automatisch gerustgesteld voelt.
Juist daarom is heldere communicatie over de voorwaarden en de beoordeling van verlof van groot belang. Nabestaanden moeten kunnen begrijpen welke stappen worden gezet, zonder dat daarmee de indruk ontstaat dat hun verdriet of zorgen ondergeschikt zijn aan het behandelproces.
Ook Milly’s vader droeg jarenlang het verdriet mee
Milly’s vader Fred maakte zich jarenlang samen met Tineke sterk voor gerechtigheid na de moord op hun dochter. Volgens de aangeleverde informatie overleed hij eind 2025. Daarmee verloor Tineke niet alleen de vader van haar dochter, maar ook de partner met wie zij jarenlang het verdriet en de strijd na de moord had gedeeld.
Het overlijden van Fred betekent dat een belangrijk deel van hun gezamenlijke geschiedenis nu alleen nog in herinneringen voortleeft. De strijd om gerechtigheid, de vragen die na Milly’s dood bleven bestaan en de pogingen om het verlies een plaats te geven, vormden jarenlang een onderdeel van hun leven.
Tegen die achtergrond kan het nieuws over het onbegeleide verlof extra zwaar wegen. Een nieuwe ontwikkeling in de zaak brengt niet alleen de moord opnieuw onder de aandacht, maar ook alles wat de familie sindsdien heeft moeten doorstaan.
De jaren zijn verstreken, maar Milly blijft voor haar ouders veel meer dan de naam in een strafzaak. Zij was een meisje van twaalf, met een eigen karakter, een dagelijks leven en een toekomst die haar werd afgenomen. Geen enkele beslissing over de behandeling van haar moordenaar kan dat verlies herstellen.
Zestien jaar later blijft de vraag wat gerechtigheid betekent
De toestemming voor onbegeleid tbs-verlof markeert een nieuwe fase in het traject van Sander V. Het betekent niet dat hij zonder voorwaarden vrij is of dat zijn behandeling is afgerond. Wel maakt de beslissing duidelijk dat de beoordeling van zijn mogelijke terugkeer in de samenleving verdergaat.
Voor Tineke en de andere nabestaanden is dat een pijnlijke ontwikkeling. Zij moeten opnieuw proberen om hun leven voort te zetten terwijl de man die Milly doodde stappen zet richting meer vrijheid. Het verschil tussen die twee werkelijkheden is moeilijk te verdragen: voor hem kan een nieuwe fase beginnen, terwijl voor hen het gemis blijft.
De voorwaarden rond het verlof, waaronder het gebiedsverbod voor Dordrecht en het verbod op contact met de familie, zijn bedoeld om risico’s te beperken. Of die maatregelen Tineke voldoende geruststelling bieden, is een andere vraag. Haar bezorgdheid laat zien hoe lang de gevolgen van een moord kunnen doorwerken in het leven van de achterblijvers.
Meer dan zestien jaar na de dood van Milly blijft haar naam verbonden aan een misdrijf dat diepe sporen naliet. En terwijl deskundigen beoordelen welke volgende stappen binnen de tbs verantwoord zijn, blijft voor haar moeder vooral één werkelijkheid bestaan: haar dochter komt niet terug.
De tijd kan herinneringen veranderen, maar neemt het verdriet niet zomaar weg. Voor Tineke is Milly niet alleen het meisje dat in maart 2010 werd vermoord. Ze blijft haar dochter — het kind dat nog zoveel jaren voor zich had moeten hebben en dat voor altijd deel zal uitmaken van het leven van haar familie.

