‘Onze kleine kosmonaut heeft zijn laatste bestemming bereikt, maar onze wereld is voorgoed donker…’ – Slechts anderhalve maand na de verwoestende diagnose verliest Marcel (5) zijn oneerlijke strijd tegen een agressieve hersentumor. Het hartverscheurende afscheid van zijn ouders laat een onbeschrijfelijke leegte achter en raakt iedereen diep…

4 min read

‘Vandaag laten we je los, hoe onmogelijk dat ook voelt.’ Met die woorden beschrijft Julie het moment waarop ze haar kleine jongen moest laten gaan. Achter die ene zin schuilt een verdriet dat nauwelijks in woorden te vatten is: de pijn van ouders die hun kind nog een heel leven lang bij zich hadden willen houden, maar uiteindelijk moesten aanvaarden dat zijn lichaam de strijd niet langer aankon.

Contents
  1. Een verwoestende diagnose die hun wereld op zijn kop zette
  2. ‘Wat hadden we je graag nog een heel leven bij ons gehouden’
  3. Zijn laatste reis voert hem tussen de sterren
  4. Mega Marcel blijft voortleven in de strijd tegen kinderkanker
  5. ‘Een liefde die nooit zal verdwijnen’

Een verwoestende diagnose die hun wereld op zijn kop zette

Midden augustus kregen Julie en Sam te horen dat Marcel een hoogrisico-medulloblastoom had, een agressieve vorm van hersenkanker. Vanaf dat moment veranderde het leven van het gezin ingrijpend. Hun zoontje, dat nog zoveel moest ontdekken, werd geconfronteerd met een ziekte die zijn jonge leven plotseling volledig beheerste.

Marcel onderging een operatie en kreeg intensieve chemotherapie. Zijn ouders bleven hopen dat de behandelingen hem zouden helpen en dat er ondanks alles nog tijd zou zijn. Maar de ziekte bleek meedogenloos. Vorige week kregen Julie en Sam het verschrikkelijke nieuws dat de kanker zich verder had verspreid en dat geen behandeling hem nog kon helpen.

Voor ouders is er nauwelijks een pijnlijker boodschap denkbaar. Waar ze eerst alles op alles konden zetten om hun kind te helpen, moesten ze plotseling onder ogen zien dat de geneeskunde geen uitweg meer bood. De hoop waarop ze zich hadden vastgehouden, maakte plaats voor een afscheid dat veel te vroeg kwam.

‘Wat hadden we je graag nog een heel leven bij ons gehouden’

In haar afscheidsbericht richt Julie zich rechtstreeks tot haar zoontje. Haar woorden getuigen van de liefde, de wanhoop en de machteloosheid die het gezin in deze onvoorstelbaar moeilijke periode hebben moeten doorstaan.

“Onze dappere Mega Marcel. Ons harteke. Wat hebben we samen gevochten, gehoopt en geloofd. En wat hadden we je zo graag nog een heel leven lang bij ons gehouden”, schrijft ze.

Het zijn woorden waarin het verdriet van een moeder doorklinkt die haar kind niet wil loslaten, maar hem ook niet langer wil zien lijden. “Vandaag laten we je los, hoe onmogelijk dat ook voelt. Niet omdat we dat willen, maar omdat je niet langer hoeft te vechten.”

In die laatste zin ligt een hartverscheurende tegenstelling besloten. Julie en Sam wilden hun jongen koste wat kost bij zich houden. Tegelijkertijd moesten ze erkennen dat de strijd die ze samen met hem hadden gevoerd, niet kon worden gewonnen. Hun liefde voor Marcel verdwijnt daarmee niet. Ze moeten alleen verder met een werkelijkheid die ze nooit hadden willen kennen.

Zijn laatste reis voert hem tussen de sterren

Er is één beeld dat Julie in haar afscheid steeds opnieuw naar voren brengt: de sterren. Marcel was gefascineerd door het heelal en wilde er graag meer over weten. De ruimte, met al haar geheimen en onbekende bestemmingen, prikkelde zijn nieuwsgierigheid.

Nu gebruikt zijn mama die fascinatie om woorden te geven aan een afscheid waarvoor eigenlijk geen woorden bestaan. “Jouw reis gaat nu verder, Marcellito. Tussen alle sterren, waar je zo nieuwsgierig naar was en waar je ons ongetwijfeld nog duizend vragen over zou stellen.”

Het is een gedachte die tegelijk troost biedt en pijn doet. De sterren herinneren Julie en Sam aan de nieuwsgierigheid van hun zoontje, aan alles wat hem bijzonder maakte en aan de vragen die hij nog had willen stellen. Tegelijkertijd maken ze pijnlijk duidelijk hoeveel momenten hun als gezin zijn ontnomen.

Marcel overleed op 15 oktober, de Internationale Dag van het Bewustzijn rond Zwangerschaps- en Babyverlies. Zijn mama noemde dat een symbolische dag, waarop de wereld stilstaat bij kinderen die vechten tegen kanker. Voor haar gezin zal die datum voortaan vooral verbonden blijven met het verlies van hun kleine jongen.

Mega Marcel blijft voortleven in de strijd tegen kinderkanker

Zelfs tijdens de ziekte van Marcel probeerden zijn ouders betekenis te geven aan wat hun gezin overkwam. Samen met vrienden richtten ze het fonds Mega Marcel – Stap voor Stap op. Met onder meer de verkoop van T-shirts en petten zamelen ze geld in voor KickCancer, een organisatie die onderzoek naar kinderkanker ondersteunt.

Het initiatief ontstond vanuit de wens om andere kinderen en gezinnen in de toekomst te helpen. De ziekte van Marcel heeft zijn familie geconfronteerd met de harde grenzen van wat vandaag mogelijk is. Met het fonds willen ze bijdragen aan onderzoek dat nieuwe hoop kan bieden aan kinderen die met dezelfde vreselijke diagnose te maken krijgen.

Jill De Ranter, de meter van Marcels jongere broertje August (4), vertelde eerder dat Julie van het initiatief haar levenswerk wil maken. Daarmee krijgt Mega Marcel een betekenis die verder reikt dan de persoonlijke tragedie van één gezin. Zijn naam wordt verbonden aan de strijd voor andere kinderen, in de hoop dat zij ooit betere kansen krijgen.

‘Een liefde die nooit zal verdwijnen’

Voor Julie en Sam is de toekomst voorgoed veranderd. De dagelijkse momenten die ooit vanzelfsprekend waren, dragen nu het gemis van hun zoontje in zich. De dromen die ze voor Marcel koesterden, kunnen niet meer uitkomen zoals ze hadden gehoopt. Wat overblijft, is de herinnering aan hun dappere jongen en de liefde die ze met hem deelden.

Toch eindigt Julie haar bericht niet alleen met verdriet. Ze schrijft ook over de band die nooit verbroken kan worden, zelfs niet door de dood. “Wij blijven hier, met een liefde die nooit, maar dan ook nooit zal verdwijnen”, laat ze weten.

En dan volgt de laatste boodschap aan haar kleine kosmonaut: “Voor altijd onze Mega Marcel. Stap voor stap.”

Marcel heeft zijn laatste reis gemaakt, maar voor zijn ouders houdt de liefde niet op. Terwijl zij moeten leren leven met een leegte die niemand voor hen kan vullen, blijft hun jongen voortbestaan in hun herinneringen, in de sterren waar hij zo graag meer over wilde weten en in het fonds dat zijn naam draagt.

Vijf jaar oud. Anderhalve maand tussen de diagnose en het onvoorstelbare afscheid. Een leven dat veel te vroeg eindigde, maar een liefde die volgens zijn mama nooit zal verdwijnen.