Contents
‘Ik ben de slechtst mogelijke vader geweest’
Op de vijfde dag van het proces in Gent nam de biologische vader van Dave De Kock plaats aan het getuigenbalkje. Zijn verklaring was niet alleen een terugblik op het leven van zijn zoon, maar ook een pijnlijke erkenning van zijn eigen aandeel in een gebroken gezinsgeschiedenis. De man spaarde zichzelf niet en vertelde de jury dat hij zijn kinderen in het verleden ernstig tekort had gedaan.
‘Ik ben de slechtst mogelijke vader geweest voor mijn kinderen’, gaf hij openhartig toe. Hij vertelde dat hij destijds diep verwikkeld was in een zwaar crimineel milieu en dat zijn relatie met de moeder van De Kock al vroeg eindigde. Daarna speelde hij nauwelijks nog een rol in de opvoeding van zijn zoon. Het contact tussen beiden verwaterde vrijwel volledig, waardoor er door de jaren heen een grote afstand ontstond.
Voor een vader moet het bijzonder pijnlijk zijn om tijdens een rechtszaak geconfronteerd te worden met de daden waarvoor zijn eigen kind terechtstaat. Maar in de rechtszaal probeerde hij zijn zoon niet te beschermen met excuses of verzachtende woorden. Integendeel, hij sprak met een openhartigheid die vooral zijn schaamte en ontgoocheling duidelijk maakte.
Een verleden dat blijft achtervolgen
De vader vertelde dat hij Dave jaren geleden nog één keer had bezocht in de gevangenis van Hasselt. Zijn zoon zat daar vast vanwege zijn betrokkenheid bij de dood van de tweejarige Miguel, een eerder slachtoffer. Tijdens dat bezoek had hij naar eigen zeggen nog de indruk gekregen dat Dave een vriendelijke jongen was.
Die herinnering staat in schril contrast met de feiten die vandaag opnieuw voor de rechtbank worden onderzocht. De vader moet onder ogen zien dat het beeld dat hij destijds van zijn zoon had, niet overeenkomt met de ernst van de gebeurtenissen die later aan het licht kwamen. Wat hij toen zag of dacht te zien, bood geen antwoord op de vragen die zich nu opdringen.
Zijn eigen bekentenis over zijn tekortkomingen als ouder maakt zijn verklaring extra aangrijpend. Wie terugkijkt op een moeilijke jeugd en een vrijwel afwezige vaderrol, kan zich afvragen welke momenten anders hadden kunnen verlopen. Toch valt uit zijn woorden niet af te leiden dat hij de specifieke signalen vooraf heeft herkend of dat hij wist wat er met Dean zou gebeuren. Wat wel duidelijk werd, is dat hij zijn eigen verleden niet los kan zien van de pijnlijke confrontatie met de daden van zijn zoon.
‘Zelfs ik heb nooit zulke dingen gedaan’
Toen het gesprek tijdens de zitting verschoof naar de gruwelijke feiten, maakte de vader duidelijk dat zijn eigen criminele verleden voor hem geen reden is om zijn zoon te verdedigen. ‘Ik schaam mij’, verklaarde hij. ‘Zelfs ik heb nooit zulke dingen gedaan.’
Het waren woorden waarmee hij nadrukkelijk afstand nam van de beschuldigingen tegen De Kock. De vader erkende zijn eigen fouten, maar weigerde die te gebruiken als verklaring of rechtvaardiging voor wat er met de kleine Dean is gebeurd. Zijn uitspraak klonk als een harde veroordeling, maar tegelijk ook als de uiting van iemand die nauwelijks woorden lijkt te kunnen vinden voor de omvang van het drama.
De gedachte dat zijn zoon betrokken is bij de dood van een jong kind, raakt aan een grens die hij naar eigen zeggen zelfs vanuit zijn eigen ontspoorde verleden nooit heeft overschreden. In plaats van de familiegeschiedenis als excuus naar voren te schuiven, bleef hij vooral achter met schaamte over zijn eigen rol als vader en verbijstering over de feiten waarvoor zijn zoon zich moet verantwoorden.
De dood van Dean blijft het middelpunt van het proces
De zaak draait om de gebeurtenissen van januari 2022, toen de vierjarige Dean Verberckmoes bij Dave De Kock en diens toenmalige vriendin Romy Wuytack verbleef. De jongen keerde niet terug zoals verwacht. Na dagen van onzekerheid werd zijn lichaam uiteindelijk teruggevonden in Zeeland, in Nederland.
Uit het onderzoek bleek dat Dean zwaar was mishandeld. De Kock heeft schuld bekend aan doodslag en verklaarde dat hij in de auto ‘doorgeslagen’ was, al zei hij zich de precieze details van het fatale moment niet meer te kunnen herinneren. Ook Wuytack staat terecht in verband met de ontvoering van de kleuter. Haar precieze strafrechtelijke verantwoordelijkheid wordt door het hof beoordeeld.
Voor de nabestaanden betekent het proces dat de laatste dagen van Dean opnieuw uitvoerig worden besproken. Getuigenissen, onderzoeksresultaten en verklaringen brengen de gebeurtenissen terug naar de rechtszaal, waar de jury moet proberen te reconstrueren wat er is gebeurd en wie waarvoor verantwoordelijk is. Achter iedere juridische vraag blijft echter het verlies van een vierjarig kind schuilgaan.
Een kleinzoon die niet meer kan worden gered
Voor de biologische vader van De Kock krijgt de zaak bovendien een extra pijnlijke betekenis door de familieband met Dean. De jongen was zijn kleinzoon, een kind dat geen enkele verantwoordelijkheid droeg voor de problemen en fouten van de volwassenen om hem heen. Zijn dood confronteert de familie met een verlies dat niet meer kan worden teruggedraaid.
De gedachte dat Dean niet meer gered kan worden, is een onontkoombare werkelijkheid. Toch is het belangrijk onderscheid te maken tussen de diepe spijt die een familielid achteraf kan voelen en concrete kennis over wat iemand vooraf had kunnen weten. Uit de beschreven getuigenis blijkt vooral dat de vader zichzelf zwaar verantwoordelijk houdt voor zijn vroegere tekortkomingen als ouder. Er is geen concrete uitspraak van hem weergegeven waarin hij bevestigt dat hij vooraf signalen over het gevaar voor Dean heeft gezien en genegeerd.
Maar juist die onmacht maakt het familiedrama zo aangrijpend. Er zijn vragen waarop de vader misschien nooit een bevredigend antwoord zal vinden: hoe zijn zoon zo ver heeft kunnen gaan, of bepaalde gebeurtenissen in het verleden anders hadden kunnen verlopen en hoe een kind als Dean uiteindelijk slachtoffer kon worden van de wereld van volwassenen om hem heen.
Geen woorden die het verlies ongedaan kunnen maken
De getuigenis van de vader brengt geen verandering in wat Dean is overkomen. Ze maakt wel zichtbaar hoe een proces als dit ook de mensen confronteert die zelf niet terechtstaan, maar moeten leven met de gevolgen van de daden van een familielid. De vader van De Kock stond voor de jury met zijn eigen fouten uit het verleden, zonder zijn zoon een vrijbrief te geven of de ernst van de feiten te minimaliseren.
Zijn woorden waren hard, maar zijn positie was tegelijk pijnlijk: hij kon zijn zoon niet verdedigen en kon evenmin terugkeren naar het verleden om de familiegeschiedenis te veranderen. En voor Dean is iedere mogelijkheid tot herstel voorgoed verdwenen.
Terwijl de jury zich verder over de schuldvraag buigt, blijft de dood van de vierjarige kleuter het zwaarste gegeven in de rechtszaal. De vader kan zijn schaamte uitspreken en zijn afschuw duidelijk maken, maar geen enkele getuigenis kan het leven van zijn kleinzoon terugbrengen. Wat rest, is de zoektocht naar antwoorden, de confrontatie met de verantwoordelijkheid van de betrokkenen en het verdriet om een kind dat nooit de kans heeft gekregen om op te groeien.

