‘Zijn lachje werd voorgoed gesmoord, maar zijn stem zal vandaag donderen door de zaal…’ – Emotionele start van het proces rond de fatale dood van kleuter Dean (4) brengt Gent in de ban van een aangrijpende rechtszaak. De zitting tegen Dave De Kock (39) en Romy Wuytack (29) werpt een schokkend licht op de gebeurtenissen die aan zijn dood voorafgingen. Terwijl zijn moeder zich schrap zet voor een ondraaglijke confrontatie, moet een twaalfkoppige jury antwoorden zoeken op vragen die al bijna vijf jaar onbeantwoord blijven…

6 min read

Maandagmiddag verscheen Elke heel even in de Gentse assisenzaal, begeleid door iemand van slachtofferhulp. Ze wilde alvast wennen aan de omgeving waar het proces zich de komende dagen zal afspelen. Een kleine stap, maar ongetwijfeld een bijzonder moeilijke. Haar advocaat, Jef Vermassen, beseft hoe zwaar de komende periode voor haar zal worden. De echte confrontatie met De Kock volgt wanneer de inhoudelijke behandeling van de zaak begint.

Contents
  1. Een moeder bereidt zich voor op de zwaarste confrontatie
  2. Dave De Kock verschijnt opnieuw voor de rechtbank
  3. Twaalf juryleden moeten de waarheid achterhalen
  4. Een logeerpartij die eindigde in een onherstelbare tragedie
  5. Achter de juridische vragen staat het leven van een jongetje van vier
  6. Acht procesdagen op zoek naar antwoorden

Een moeder bereidt zich voor op de zwaarste confrontatie

Voor Elke Verberckmoes is het assisenproces geen gewone rechtszaak die ze vanop afstand kan volgen. Het is de confrontatie met een tragedie die haar leven voorgoed heeft veranderd. Haar zoontje Dean was pas vier jaar oud toen hij in januari 2022 stierf. Sindsdien blijft de vraag wat er precies met hem is gebeurd een pijnlijke werkelijkheid waarmee zijn familie moet leven.

Haar korte bezoek aan de rechtszaal was bedoeld om haar alvast vertrouwd te maken met de omgeving. De komende dagen zal ze opnieuw worden geconfronteerd met de namen, verklaringen en gebeurtenissen die onlosmakelijk verbonden zijn met de dood van haar kind. Voor een moeder die haar zoon verloor, kan ieder detail een herinnering oproepen die ze liever niet opnieuw zou moeten beleven.

“Het wordt moeilijk voor haar”, waarschuwde haar advocaat Jef Vermassen, die aan zijn 121ste assisenproces toe is. Die woorden maken duidelijk dat de emotionele belasting van de zaak niet mag worden onderschat. Achter de formele procedures en de juridische argumenten staat een moeder die antwoorden zoekt over wat haar vierjarige zoontje is overkomen.

Toen de samenstelling van de jury maandag om 14 uur begon, was Elke alweer vertrokken. De moeilijke confrontatie met de beschuldigden en de inhoud van het dossier moest nog komen.

Dave De Kock verschijnt opnieuw voor de rechtbank

Dave De Kock, die terechtstaat voor de dood van Dean, nam maandag plaats op de beschuldigdenbank. Bijna vijf jaar na de feiten ziet hij er anders uit dan op de beelden die destijds de wereld rondgingen. Hij droeg een blauw poloshirt, een zwarte bril en had zijn baard verzorgd. Zijn lange haren waren samengebonden in een paardenstaart.

Tijdens de samenstelling van de jury volgde hij aandachtig de woorden van assisenvoorzitter Bart Meganck. De procedure verliep volgens de gebruikelijke regels, maar de zaak zelf draagt een zware emotionele lading. Het beeld van de vierjarige Dean blijft immers centraal staan in een dossier waarin nog altijd belangrijke vragen moeten worden beantwoord.

De Kock wordt beschuldigd van doodslag en van de ontvoering van een minderjarige met de dood tot gevolg. Naast hem zit Romy Wuytack, zijn toenmalige vriendin, die terechtstaat voor de ontvoering van Dean. Zij wordt in deze zaak niet beschuldigd van doodslag. Beide beklaagden verblijven momenteel in de gevangenis.

De rechtbank moet de individuele verantwoordelijkheid van ieder van hen beoordelen op basis van de feiten en het bewijsmateriaal. Daarbij staat niet alleen de fatale afloop centraal, maar ook wat er gebeurde in de dagen voordat Dean stierf.

Twaalf juryleden moeten de waarheid achterhalen

Voor de samenstelling van de assisenjury werden ongeveer negentig potentiële juryleden opgeroepen. Verschillende kandidaten vroegen om vrijstelling, onder meer vanwege hun professionele betrokkenheid bij het onderzoek of omdat ze aangaven niet onbevooroordeeld naar de zaak te kunnen kijken.

Een inspecteur van de federale gerechtelijke politie wilde niet zetelen omdat ze deel uitmaakte van de afdeling die het onderzoek naar Deans dood had gevoerd. Een andere kandidaat verklaarde openlijk dat hij al een oordeel had gevormd over de beschuldigde. “Van mij mag de beschuldigde branden in de hel”, zei hij.

Assisenvoorzitter Bart Meganck reageerde scherp op dergelijke uitspraken. Hij benadrukte dat een jury onbevooroordeeld moet kunnen oordelen en dat niemand bij voorbaat als schuldig mag worden beschouwd. Ook wanneer de emoties rond een zaak bijzonder hoog oplopen, moet de rechtbank de ruimte behouden om alle feiten zorgvuldig te onderzoeken.

Uiteindelijk werden veertien kandidaten gewraakt door de openbaar aanklager Serge Malefason en de verdediging, onder wie meester Nina Van Eeckhaut. De twaalf overgebleven juryleden, acht vrouwen en vier mannen, werden door loting aangeduid. Maandagavond legden zij de eed af en beloofden ze de feiten nauwgezet en zonder vooringenomenheid te onderzoeken.

Hun taak wordt zwaar. Ze moeten luisteren naar verklaringen die confronterend kunnen zijn, het bewijsmateriaal zorgvuldig beoordelen en uiteindelijk beslissen over de schuld of onschuld van de beklaagden. Dat vraagt niet alleen aandacht voor de emotionele impact van de zaak, maar ook een strikt onderscheid tussen wat vaststaat, wat wordt verklaard en wat nog bewezen moet worden.

Een logeerpartij die eindigde in een onherstelbare tragedie

De feiten die tot het proces hebben geleid, gaan terug naar januari 2022. Dean logeerde die week bij Dave De Kock en zijn toenmalige vriendin Romy Wuytack. Zijn moeder kon op dat moment niet alleen instaan voor zijn opvoeding en had de zorg voor haar zoontje tijdelijk aan hen toevertrouwd.

Volgens het dossier keerde Dean op donderdag niet terug naar zijn moeder, zoals afgesproken was. Op vrijdagavond vertrok De Kock na een nieuwe ruzie met Wuytack met de auto richting Nederland. Dean zat op de achterbank. De Kock zou onder invloed van speed en xtc zijn geweest en onderweg op zoek zijn gegaan naar meer drugs.

In de nacht van vrijdag 14 op zaterdag 15 januari 2022 kwam Dean om het leven. De omstandigheden rond zijn dood vormen het hart van het assisenproces. Wat er precies gebeurde, hoe het vierjarige jongetje aan zijn einde kwam en welke rol de verschillende betrokkenen speelden, moet aan de hand van het dossier en de verklaringen worden onderzocht.

De Kock hield aanvankelijk vol dat Dean eerder die week van een trap was gevallen. Later verklaarde hij dat de jongen ook die bewuste avond nog eens was gevallen toen ze langs de autosnelweg stopten. Uiteindelijk legde hij gedeeltelijke bekentenissen af en verklaarde hij dat hij die avond de controle had verloren.

Maar daarmee zijn lang niet alle vragen beantwoord. De precieze omstandigheden van Deans dood en de aanleiding voor het fatale geweld moeten tijdens het proces verder worden uitgeklaard.

Achter de juridische vragen staat het leven van een jongetje van vier

In een assisenzaal worden feiten ontleed, verklaringen naast elkaar gelegd en tegenstrijdigheden onderzocht. Toch dreigt bij een omvangrijk strafdossier soms uit beeld te raken waar het uiteindelijk om draait: een klein kind dat niet meer naar huis terugkeerde.

Dean was vier jaar oud. Hij had nog een heel leven voor zich, met de kleine ontdekkingen, vertrouwde gezichten en dagelijkse momenten die bij een kinderleven horen. Voor zijn moeder is hij niet in de eerste plaats de naam in een strafdossier, maar haar zoontje, wiens afwezigheid niet kan worden goedgemaakt door een uitspraak van de rechtbank.

Het proces kan duidelijkheid brengen over de omstandigheden van zijn dood en over de verantwoordelijkheid van de beklaagden. Het kan ook antwoorden opleveren op vragen die zijn familie al jarenlang bezighouden. Maar zelfs wanneer de jury uiteindelijk tot een oordeel komt, zal het verlies zelf niet verdwijnen.

Voor Elke Verberckmoes wordt de komende periode daarom een bijzonder zware beproeving. Ze zal moeten luisteren naar verklaringen over de laatste dagen van haar kind en naar details die mogelijk opnieuw pijnlijke herinneringen oproepen. De aanwezigheid van slachtofferhulp kan haar daarbij ondersteunen, maar niemand kan de emotionele last van deze confrontatie volledig wegnemen.

Acht procesdagen op zoek naar antwoorden

De komende acht zittingsdagen moeten duidelijkheid brengen over de gebeurtenissen die tot Deans dood hebben geleid. De juryleden zullen de verklaringen van betrokkenen en getuigen moeten afwegen tegen het beschikbare bewijsmateriaal. Daarbij zullen ook de verschillende versies van de gebeurtenissen en de gedeeltelijke bekentenissen van De Kock aan bod komen.

De centrale vragen blijven indringend: wat gebeurde er precies in de laatste uren van Deans leven? Hoe kwam het dat de jongen niet naar zijn moeder terugkeerde? En welke verantwoordelijkheid dragen De Kock en Wuytack voor de feiten waarvoor ze terechtstaan?

De antwoorden moeten uit het proces zelf komen. De jury mag zich niet laten leiden door de publieke verontwaardiging of door de begrijpelijke emoties die deze zaak oproept, maar moet zich baseren op wat tijdens de zittingen wordt aangetoond.

Voor Deans familie is de inzet ondertussen immens. Bijna vijf jaar na zijn dood hopen zijn naasten dat de rechtszaak meer duidelijkheid zal brengen over wat hun zoontje is overkomen. Voor zijn moeder betekent iedere nieuwe verklaring opnieuw een confrontatie met het verlies dat haar leven heeft veranderd.

De stem van Dean zal niet letterlijk in de rechtszaal klinken. Maar zijn korte leven en de vragen rond zijn dood vormen de kern van alles wat er de komende dagen wordt besproken.

Een jury kan uiteindelijk oordelen over schuld en verantwoordelijkheid, maar geen enkele uitspraak kan Dean terugbrengen. Wat zijn familie wel verdient, is een zorgvuldig onderzoek naar de feiten en zo veel mogelijk duidelijkheid over de gebeurtenissen die een einde maakten aan het leven van een jongetje dat pas vier jaar oud was.