‘Ze stapten samen de lift in en kwamen er nooit meer levend uit…’ – Diepe verslagenheid na het fatale liftongeluk dat Jille (23), Johan (36), Koen (44) en Stijn (46) het leven kostte. Terwijl de omstandigheden van het drama duidelijker worden, moeten hun geliefden leren leven met een leegte die niemand ooit kan vullen…

7 min read

Contents
  1. ‘Mijn hele wereld is in één vingerknip ingestort’
  2. Vier collega’s, één hecht team
  3. Stijn leefde voor zijn vak en zijn gezin
  4. Jille (23) had nog zoveel dromen
  5. Johan (36) en de andere slachtoffers keerden niet terug
  6. Een foto die nu een pijnlijke herinnering is geworden
  7. De omstandigheden van het drama worden onderzocht
  8. Een leegte die niemand kan vullen

‘Mijn hele wereld is in één vingerknip ingestort’

Voor Bianca Lambrechts, de echtgenote van Koen Hauquier, is het verlies nauwelijks te bevatten. Ze probeerde haar partner die dinsdagmiddag herhaaldelijk te bereiken. Zijn telefoon ging over, maar uiteindelijk kreeg ze alleen nog zijn voicemail. Omstreeks 14.30 uur hoorde ze het nieuws dat haar leven voorgoed zou veranderen: Koen was overleden.

De man met wie ze tien jaar samen was en met wie ze twee jaar getrouwd was, zou niet meer thuiskomen. In haar verdriet beschreef Bianca hoe haar hele wereld in één ogenblik was ingestort. Ze noemde Koen haar soulmate, iemand die je volgens haar maar één keer in je leven tegenkomt. De liefde die ze voor hem voelde, zou blijven bestaan, ook nu ze zonder hem verder moet.

Achter zulke woorden schuilt een verlies dat moeilijk in taal te vatten is. Een partner is niet alleen iemand met wie je bijzondere dagen viert, maar ook degene met wie je de gewone momenten deelt. De gesprekken na het werk, de plannen voor de toekomst en de vanzelfsprekendheid van samen thuis zijn: plotseling krijgt alles een andere betekenis.

Voor Bianca blijft ook de toekomst die ze samen voor zich zagen pijnlijk dichtbij. Hun huwelijk was nog jong, hun relatie had al een lange geschiedenis en er lagen ongetwijfeld nog veel gewone dagen in het verschiet. Dat die toekomst er nu anders uitziet dan ze ooit had gedacht, maakt het afscheid des te moeilijker.

Vier collega’s, één hecht team

Ook bij On Time Metalworks (OTM), het metaalbedrijf uit Alken waar de vier Limburgse slachtoffers werkten, is de verslagenheid groot. Het kleine bedrijf telde slechts acht medewerkers en verliest met het drama plotseling de helft van zijn team. Voor collega’s en zaakvoerder Philip Baret gaat het niet alleen om ervaren vakmannen, maar ook om mensen met wie jarenlang is samengewerkt.

Ex-collega Ronny Vanoppen kan nauwelijks geloven wat er is gebeurd. Nog maar een week eerder had hij met de vier mannen buiten iets gedronken, in het zonnetje. Een gewone ontmoeting tussen mensen die elkaar goed kenden, zonder dat iemand kon vermoeden hoe pijnlijk die herinnering kort daarna zou worden.

“Vorige week hebben we samen nog een cola en een pintje gedronken, in het zonnetje”, vertelde hij. Het besef dat dit de laatste keer was dat hij hen allemaal samen zag, maakt de herinnering bijzonder zwaar. Wat toen een eenvoudig moment van kameraadschap was, is nu een afscheid geworden waarvan niemand wist dat het eraan kwam.

Zaakvoerder Philip Baret reageerde eveneens aangeslagen. Met sommige slachtoffers had hij tien tot vijftien jaar samengewerkt. Vooral het verlies van Stijn Vanstraelen, die samen met hem aan het bedrijf had gebouwd, laat een grote leegte achter. Stijn was niet alleen een ervaren vakman, maar ook een verloofde en vader van drie kinderen. Voor hen begint nu een leven waarin zijn aanwezigheid, zijn stem en de dagelijkse momenten met hem alleen nog in herinneringen voortbestaan.

Stijn leefde voor zijn vak en zijn gezin

Vrienden en familie omschrijven Stijn als een rasechte ondernemer die leefde voor het lassen. Zijn werk was meer dan een manier om zijn brood te verdienen: het was een passie waarin hij zijn kennis, energie en vakmanschap kwijt kon. Jarenlang bouwde hij mee aan projecten en werkte hij samen met collega’s die zijn inzet kenden.

Maar naast zijn werk was er zijn gezin. Stijn laat zijn verloofde en drie kinderen achter, voor wie zijn overlijden een onherstelbaar verlies betekent. De man die deel uitmaakte van hun dagelijkse leven, met wie plannen werden gemaakt en bij wie ze terechtkonden, is er plotseling niet meer.

Het zijn juist de kleine, vertrouwde dingen die na zo’n verlies extra zwaar kunnen wegen. Een lege plek aan tafel, een moment waarop iemand iets wil vertellen en zich realiseert dat die ene persoon niet meer kan luisteren. Voor de kinderen zal hun vader niet alleen herinnerd worden om wat hij deed, maar ook om de momenten die ze samen beleefden en die nu een andere betekenis hebben gekregen.

Jille (23) had nog zoveel dromen

Voor Jille Verleysen-Moerman uit Hasselt leek de toekomst nog helemaal open te liggen. Hij was pas 23 en had grote plannen voor zijn leven. Zijn vader, Franky, vertelde dat Jille al op jonge leeftijd met het vak in aanraking kwam. Zijn opa aan moederskant liet hem als kleine jongen af en toe kennismaken met het metaalwerk.

Die eerste kennismaking groeide uit tot een echte passie. Jille bleek een bekwame vakman en wilde op termijn een eigen bedrijf beginnen. Hij had ambities en werkte aan een toekomst waarin hij zijn liefde voor het vak verder kon uitbouwen.

Ook op persoonlijk vlak was er veel om naar uit te kijken. Hij had samen met zijn vriendin een huis gekocht in Kortessem. Daarmee was een belangrijke droom werkelijkheid geworden: een eigen plek opbouwen met de vrouw van wie hij hield. Ook zijn twee hondjes maakten deel uit van het leven waar hij zo graag mee bezig was.

Volgens zijn vader leefde Jille voor zijn werk, zijn vriendin en zijn dieren. Als oudste in het gezin was hij bovendien een voorbeeld voor zijn drie jongere broers en zijn zusje. Zijn overlijden betekent voor hen niet alleen het verlies van een broer, maar ook van iemand naar wie ze konden opkijken.

Dat een jonge man met zoveel plannen zijn leven verliest bij een ongeval op een werf, maakt het drama extra aangrijpend. Er waren nog zoveel dingen die hij wilde bereiken, zoveel dagen die hij met zijn geliefden had moeten delen. Voor zijn familie blijft de pijnlijke vraag achter hoe een toekomst die zo dichtbij leek, zo abrupt kon eindigen.

Johan (36) en de andere slachtoffers keerden niet terug

Ook Johan Boesmans uit Lommel, 36 jaar oud, kwam om het leven bij het liftongeluk. Net als Jille werkte hij als arbeider voor OTM en deelde hij met zijn collega’s de kennis en passie voor het metaalvak. De mannen vormden een team dat samen aan projecten werkte en op elkaar moest kunnen vertrouwen.

Naast de vier Limburgse collega’s overleefden ook twee andere mannen het ongeluk niet. Onder hen was Mohamed, een jonge Belgische elektricien uit Anderlecht die voor SPIE Belgium werkte. Dat bedrijf hield zich in het Oxy-gebouw bezig met technische installaties. Ook een Roemeense man behoorde tot de dodelijke slachtoffers.

Zes mensen verloren die dag hun leven. Achter ieder van hen staat een eigen verhaal: een familie, vrienden, collega’s en plannen die abrupt werden afgebroken. De namen en leeftijden maken de omvang van de tragedie duidelijk, maar kunnen nauwelijks weergeven wat het verlies voor hun naasten betekent.

Een foto die nu een pijnlijke herinnering is geworden

In 2024 poseerden Jille, Johan, Koen en Stijn samen voor een foto bij liften die ze in Brussel hadden afgewerkt. Ze droegen hun werkkledij, glimlachten naar de camera en staken hun duimen omhoog. Het beeld toonde vier vakmannen die trots waren op hun werk en op het resultaat dat ze samen hadden neergezet.

Nu krijgt die foto een heel andere betekenis. Wat destijds een herinnering was aan een geslaagd project, roept na het ongeluk vooral verdriet op. Dezelfde stad waar ze hun vakmanschap hadden getoond, werd de plaats waar hun leven eindigde.

Voor collega’s en familieleden kunnen zulke beelden tegelijk troostend en pijnlijk zijn. Ze bewaren een moment waarop de mannen samen waren, vol energie en bezig met iets waar ze goed in waren. Maar ze herinneren ook aan alles wat sindsdien onherroepelijk is veranderd.

De omstandigheden van het drama worden onderzocht

Op de werf in het Oxy-gebouw waren renovatiewerken aan de gang toen er brand uitbrak en de kabel van de dienstlift het begaf. De zes mannen stortten met de lift naar beneden. Hulp kon hun leven niet meer redden.

De precieze omstandigheden van het ongeval en de gebeurtenissen die eraan voorafgingen, moeten zorgvuldig worden onderzocht. Daarbij is het van belang om duidelijkheid te krijgen over hoe de brand ontstond, wat er met de lift gebeurde en welke omstandigheden tot de fatale val hebben geleid. Zonder de resultaten van dat onderzoek kunnen niet alle vragen definitief worden beantwoord.

Voor de nabestaanden zal die duidelijkheid belangrijk zijn, maar geen enkel antwoord kan de mannen terugbrengen. Achter het onderzoek naar de technische en feitelijke toedracht staan families die ondertussen moeten proberen te begrijpen wat hun is overkomen.

Een leegte die niemand kan vullen

De dood van Jille, Johan, Koen en Stijn heeft niet alleen een klein metaalbedrijf getroffen, maar ook gezinnen, vriendschappen en gemeenschappen. De vier mannen deelden hun vak en hun werkplek, maar ieder van hen had daarnaast een eigen leven vol mensen die op hem rekenden en van hem hielden.

Voor Bianca is er het verlies van haar soulmate. Voor Stijns verloofde en kinderen is er het gemis van een partner en vader. Voor Jilles familie en vriendin blijft de pijn achter van een toekomst die zo veelbelovend leek. En voor de collega’s die kort voor het drama nog met de mannen samen waren, is het moeilijk te bevatten dat een gewone ontmoeting hun laatste zou blijken te zijn.

De werkzaamheden op een werf kunnen doorgaan en een onderzoek kan uiteindelijk duidelijk maken hoe het ongeval heeft kunnen gebeuren. Maar voor de mensen die de zes mannen liefhadden, zal niets meer precies hetzelfde zijn.

Ze vertrokken die dag om te werken, met hun vakmanschap en hun plannen voor de toekomst. Ze keerden nooit meer terug. Wat achterblijft, zijn de herinneringen aan wie ze waren, de liefde die ze gaven en de lege plekken die niemand anders ooit volledig zal kunnen innemen.