Contents
- Twaalf juryleden moeten de waarheid beoordelen
- Een logeerpartij die nooit goed afliep
- Een zoektocht die eindigde in een nachtmerrie
- De verwondingen die niet pasten bij een val
- De fatale tocht blijft vragen oproepen
- Ook Romy W. staat terecht
- De moeder die haar zoon nooit meer terugkrijgt
- Acht dagen waarin veel duidelijk moet worden
Twaalf juryleden moeten de waarheid beoordelen
De rechtszaak in Gent brengt de gebeurtenissen rond Deans dood opnieuw onder de aandacht. Twaalf gewone burgers werden geselecteerd om als jury over de zaak te oordelen. Hoe zwaar de emoties wegen, bleek al tijdens de selectie: een kandidaat gaf aan dat zijn woede tegenover de verdachte zo groot was dat hij zichzelf niet in staat achtte om onpartijdig te oordelen. Voorzitter Bart Meganck stemde ermee in dat hij niet geschikt was om deel uit te maken van de jury.
Volgens misdaadverslaggever Özgünes maakt dat moment duidelijk hoeveel de zaak nog altijd losmaakt. De dood van Dean heeft diepe sporen nagelaten en roept bij veel mensen dezelfde vraag op: wat is er precies met het jongetje gebeurd tijdens de dagen waarin hij niet bij zijn moeder was?
De komende procesdagen moeten duidelijkheid brengen over de omstandigheden van zijn dood en de mogelijke verantwoordelijkheid van de verdachten. Voor Deans familie betekent dat opnieuw luisteren naar details die ze waarschijnlijk het liefst nooit had hoeven horen.
Een logeerpartij die nooit goed afliep
Op woensdag 12 januari 2022 ging Dean logeren bij Dave de K. (39) en Romy W. (29) in Sint-Gillis-Waas. Het jongetje en zijn zusje verbleven daar vaker, omdat hun moeder op dat moment werd behandeld voor een depressie. De betrokkenen waren voor het gezin geen onbekenden en de logeerpartijen maakten deel uit van een moeilijke periode waarin de moeder hulp nodig had.
Maar deze keer kwam Dean niet terug zoals verwacht. Dave vertelde zijn moeder dat het jongetje langer zou blijven omdat hij afspraken had gemaakt met zijn eigen ouders. Dat verhaal bleek niet te kloppen.
Toen Elke de instelling op vrijdag mocht verlaten, nam ze contact op om haar zoon op te halen. Romy vertelde haar dat Dave met Dean in de auto was vertrokken en bij zijn ouders langs zou gaan. De uitleg stelde de moeder niet gerust. Toen haar zoon ook daarna niet terugkeerde, groeide de ongerustheid.
Op zaterdag besloot ze de politie in te schakelen. Wat aanvankelijk een zoektocht naar een vermist kind was, veranderde in een zaak die uiteindelijk heel België en ook Nederland zou bezighouden.
Een zoektocht die eindigde in een nachtmerrie
De politie verspreidde een opsporingsbericht dat korte tijd later ook in Nederland werd gedeeld. Er moest snel duidelijkheid komen over waar Dean was en wat er met hem was gebeurd.
Daarbij kwam een belangrijk gegeven aan het licht: Dave de K. was eerder veroordeeld voor de dodelijke mishandeling van zijn tweejarige stiefzoontje. Voor die feiten had hij in 2010 een gevangenisstraf van tien jaar gekregen. Deans moeder was daarvan niet op de hoogte geweest toen ze haar zoon bij het stel liet logeren.
Telefoongegevens leidden de onderzoekers naar Nederland. Op maandag 17 januari werd Dave in Meerkerk aangehouden. Hij verkeerde zwaar onder invloed en Dean was niet bij hem.
Aanvankelijk bleef onduidelijk wat er met het jongetje was gebeurd. Later verklaarde Dave dat Dean van een trap was gevallen. Die uitleg vormde echter niet het einde van de zoektocht. De politie bleef proberen te achterhalen waar het kind zich bevond en wat er werkelijk was voorgevallen.
Diezelfde avond wees Dave de onderzoekers op een locatie bij Neeltje Jans in Zeeland. Daar werd het lichaam van Dean onder een deken gevonden.
Voor de mensen die naar het jongetje zochten, betekende die ontdekking dat de hoop op een goede afloop definitief verdween. Voor zijn moeder begon daarmee een ander soort nachtmerrie: het besef dat haar zoon nooit meer thuis zou komen.
De verwondingen die niet pasten bij een val
Het medische onderzoek bracht een bijzonder ernstig beeld aan het licht. Artsen stelden meer dan vijftig blauwe plekken en zware inwendige verwondingen vast. Volgens hen pasten die letsels niet bij de verklaring dat Dean eenvoudigweg van een trap was gevallen.
De bevindingen riepen daarmee nieuwe vragen op over wat er in de dagen voor zijn dood was gebeurd. Hoe waren de verwondingen ontstaan? Wat had zich afgespeeld voordat Dave met het jongetje in de auto vertrok? En waarom was Dean niet teruggebracht naar zijn moeder?
Pas in mei 2024, ongeveer tweeënhalf jaar na zijn aanhouding, gaf Dave toe dat hij Dean zwaar had mishandeld. Die bekentenis vormde een belangrijk moment in het onderzoek, maar nam niet alle vragen over de precieze omstandigheden van de fatale gebeurtenissen weg.
De gedachte aan een vierjarig kind dat afhankelijk was van de volwassenen om hem heen, maakt de zaak bijzonder aangrijpend. Dean had bescherming en zorg nodig. In plaats daarvan eindigde zijn leven in omstandigheden die voor zijn familie en voor veel mensen die de zaak volgen moeilijk te bevatten zijn.
De fatale tocht blijft vragen oproepen
Een van de meest pijnlijke onderdelen van de zaak is de route die de gebeurtenissen uiteindelijk naar Zeeland leidde. Dave werd in Nederland aangehouden zonder Dean en wees later de politie naar de plek waar het lichaam werd gevonden.
De rechtszaak moet helpen om de gebeurtenissen verder te reconstrueren en vast te stellen welke rol de verschillende verdachten hebben gespeeld. De beschikbare informatie biedt geen grond om alle details van Deans laatste momenten als vaststaand te beschrijven. Juist daarom zijn verklaringen, medische bevindingen en ander bewijsmateriaal van belang voor de jury.
De titel van het verhaal roept het beeld op van een jongetje dat om zijn moeder vraagt, maar de aangeleverde informatie bevestigt niet dat Dean die woorden daadwerkelijk heeft uitgesproken. Wat wel duidelijk is, is dat hij pas vier jaar oud was en dat zijn dood het leven van zijn moeder en familie voorgoed heeft veranderd.
Achter iedere juridische vraag staat een kind dat niet meer kan vertellen wat er is gebeurd. Dat maakt het onderzoek naar de feiten niet alleen noodzakelijk, maar ook bijzonder zwaar voor iedereen die bij de zaak betrokken is.
Ook Romy W. staat terecht
Een dag nadat Dave in mei 2024 zijn bekentenis had afgelegd, werd zijn toenmalige vriendin Romy W. opgepakt. Zij wordt verdacht van medeplichtigheid aan de ontvoering van Dean.
Haar advocaten bestrijden dat zij verantwoordelijk was voor wat er met het jongetje gebeurde. Volgens hen bevond Romy zich mijlenver van de plaats waar Dean overleed en moet zij worden vrijgesproken.
De jury en de rechtbank moeten de verklaringen en het bewijs zorgvuldig beoordelen. De rol van Romy moet daarbij afzonderlijk worden onderzocht; een beschuldiging is op zichzelf geen bewijs van schuld. De rechtszaak moet duidelijk maken welke feiten kunnen worden vastgesteld en welke verantwoordelijkheid daaruit eventueel volgt.
Voor de nabestaanden is deze fase opnieuw bijzonder zwaar. Iedere verklaring kan nieuwe vragen oproepen en iedere beschrijving van de gebeurtenissen brengt hen terug naar de dagen waarin ze hoopten dat Dean nog gevonden zou worden.
De moeder die haar zoon nooit meer terugkrijgt
Voor Elke zijn de procesdagen een confrontatie met het verlies dat haar leven voorgoed heeft veranderd. Haar advocate, Emeline Vanhooren, vertelde aan HLN dat haar cliënte met grote angst naar de zitting toeleeft.
Dat is begrijpelijk. Een rechtszaak kan helpen om de feiten vast te stellen en verantwoordelijkheid te beoordelen, maar kan een moeder haar kind niet teruggeven. Het betekent bovendien dat zij opnieuw moet luisteren naar beschrijvingen van de gebeurtenissen die voorafgingen aan zijn dood.
De rouw om een kind laat zich niet beperken tot een datum of een uitspraak. Er blijven herinneringen aan de dagelijkse momenten, aan de stem van het kind en aan de toekomst die er had moeten zijn. Voor Elke is Dean niet alleen het jongetje uit een strafdossier, maar haar zoon, wiens plaats in haar leven nooit door een rechterlijke beslissing kan worden ingevuld.
Ook in Deans woonplaats werd destijds een herdenkingsbijeenkomst georganiseerd. Ongeveer 250 mensen kwamen samen om de kleuter te gedenken. Dat grote aantal liet zien hoeveel verdriet en ongeloof de zaak had losgemaakt.
Acht dagen waarin veel duidelijk moet worden
De rechtszaak in Gent moet de komende procesdagen meer helderheid brengen over wat er in januari 2022 is gebeurd. De jury zal zich moeten baseren op het bewijs en de verklaringen die tijdens het proces worden besproken.
Bij een veroordeling voor doodslag kan Dave de K. maximaal dertig jaar gevangenisstraf krijgen. Voor moord gelden in België straffen van dertig jaar tot levenslang. Welke juridische kwalificatie uiteindelijk aan de feiten wordt gegeven, hangt af van de beoordeling door de rechtbank.
Voor België blijft de zaak een pijnlijke herinnering aan het lot van een zeer jong kind dat afhankelijk was van de volwassenen om hem heen. De bekentenis over de mishandeling en de medische vaststellingen hebben de ernst van de zaak duidelijk gemaakt, maar de rechtszaak moet ook de resterende vragen beantwoorden.
Voor Deans moeder staat ondertussen iets anders centraal: de hoop dat er eindelijk meer duidelijkheid komt over de laatste dagen van haar zoon. Geen uitspraak kan het verlies ongedaan maken. Maar de waarheid vaststellen kan wel van groot belang zijn voor de rechtvaardigheid waar zijn familie al jaren op wacht.
Dean was pas vier jaar oud. Hij had nog een heel leven voor zich. Dat besef maakt deze zaak zo hartverscheurend en verklaart waarom de gebeurtenissen ook jaren later zoveel emoties oproepen.

