Contents
- Een lege plek die niemand kan innemen
- De laatste wens van Margriet: blijf zingen
- Het eerste optreden zonder haar moeder
- ‘Mama’: een lied dat voortaan anders klinkt
- Een zaal vol mensen, maar één persoon ontbreekt
- Duizenden papieren margrietjes als teken van liefde
- ‘Ons mama zou dit geweldig vinden’
- Verdergaan betekent niet vergeten
- Haar stoel blijft leeg, maar haar liefde blijft voelbaar
Een lege plek die niemand kan innemen
Sinds Margriet op 3 juni 2026 op 72-jarige leeftijd overleed, is er voor Celien veel veranderd. Ze verloor niet alleen haar moeder, maar ook iemand met wie ze een bijzondere band deelde en die haar muzikale ambities altijd met trots had gevolgd. De vrouw die jarenlang deel uitmaakte van haar dagelijkse leven, haar successen meebeleefde en haar aanmoedigde wanneer ze twijfelde, is er niet meer om haar na een optreden op te wachten.
Juist daardoor voelen de momenten waarop Celien opnieuw voor publiek verschijnt anders dan vroeger. Waar ze voorheen vooral bezig was met de muziek, het publiek en haar optreden, kan de herinnering aan Margriet nu onverwacht dichtbij komen. Een lied, een bekende melodie of een gedachte aan wat haar moeder ervan zou hebben gevonden, kan voldoende zijn om het verdriet weer naar boven te brengen.
Toch wil Celien niet dat de stilte na haar moeders overlijden het laatste woord krijgt. Margriet had haar dochter altijd aangemoedigd om haar eigen weg te volgen en haar muzikale talent verder te ontwikkelen. Die wens is voor Celien steeds meer een houvast geworden: doorgaan, ook wanneer het moeilijk is, en haar moeder meenemen in alles wat ze doet.
De laatste wens van Margriet: blijf zingen
Toen in mei 2026 bekend werd dat Margriet ernstig ziek was, veranderde het leven van moeder en dochter ingrijpend. Bij de zangeres en televisiepersoonlijkheid was een zeldzaam neuro-endocrien carcinoom vastgesteld. De behandelingsmogelijkheden waren beperkt en Margriet besloot haar eigen publieke activiteiten en optredens stop te zetten.
Maar voor Celien had ze een andere boodschap. Ze wilde dat haar dochter haar carrière niet zou opgeven en dat Vlaanderen haar talent zou blijven ontdekken. Margriet sprak met grote trots over Celien en benadrukte hoe ondernemend en muzikaal haar dochter was.
Die wens kreeg na haar overlijden een extra betekenis. Celien moest niet alleen leren leven met het verlies, maar ook zelf beslissen wanneer ze weer klaar was om voor een publiek te staan. De gedachte dat haar moeder haar juist had aangemoedigd om door te gaan, gaf haar een reden om uiteindelijk opnieuw de stap naar het podium te zetten.
Het betekende niet dat ze haar verdriet achter zich kon laten. Het betekende dat ze probeerde een manier te vinden om ermee verder te leven.
Het eerste optreden zonder haar moeder
Eind juni stond Celien tijdens de Batjes in Roeselare voor het eerst sinds het overlijden van Margriet opnieuw op het podium. Het was een belangrijke stap, maar ook een emotioneel moeilijke ervaring. Ze gaf zelf toe dat ze voor het eerst in haar leven zenuwachtig was om op te treden.
Dat gevoel laat zich gemakkelijk begrijpen. Wie jarenlang op een podium heeft gestaan, kent de spanning van een optreden. Maar deze keer was er meer dan de gebruikelijke zenuwachtigheid. Er was het besef dat haar moeder er niet meer was om mee te kijken, trots te glimlachen of achteraf iets te zeggen over wat ze had gezien.
Toch stond Celien er. Ze zong opnieuw voor mensen die naar haar kwamen luisteren en probeerde haar plaats als artiest terug te vinden. Het verdriet was niet verdwenen, maar ze liet het haar niet volledig tegenhouden.
Voor veel mensen is dat misschien wel de meest herkenbare kant van rouw: het leven vraagt op een gegeven moment opnieuw om beweging, terwijl je hart soms nog stilstaat bij degene die je verloren hebt.
‘Mama’: een lied dat voortaan anders klinkt
Een bijzonder onderdeel van Celiens terugkeer is het nummer Mama. Ze heeft aangegeven dat ze het zo vaak mogelijk tijdens haar optredens wil zingen, in de hoop dat haar moeder het ergens kan horen.
Daarmee krijgt het lied een betekenis die verder gaat dan een gewone muzikale uitvoering. Elke keer dat Celien het zingt, brengt ze haar herinnering aan Margriet mee naar het publiek. Het is een manier om woorden te geven aan iets wat moeilijk uit te leggen valt: de wens om iemand dichtbij te blijven voelen, ook wanneer je die persoon niet meer kunt aanraken of aanspreken.
Voor de mensen in de zaal kan zo’n moment eveneens veel losmaken. Veel toeschouwers weten hoe het voelt om een ouder te missen of om op een belangrijk moment iemand te willen bellen die er niet meer is. Daardoor gaat het eerbetoon niet alleen over Celien en Margriet, maar ook over herinneringen die anderen met zich meedragen.
Een lied kan een zaal even stil krijgen. Soms omdat de tekst raakt, soms omdat de zangeres zichtbaar door haar emoties wordt gegrepen. En soms omdat iedereen begrijpt dat er achter de muziek een verhaal schuilgaat waarvoor geen lange uitleg nodig is.
Een zaal vol mensen, maar één persoon ontbreekt
Op 11 juli stond Celien tijdens Vlaanderen feest opnieuw op het podium. Ze begon aan Een vriend, het nummer waarmee Margriet in de jaren tachtig doorbrak. Barbara Dex, Leez en Natalia vervoegden haar tijdens het optreden.
Vier Kempense vrouwen stonden samen op het podium, verbonden door muziek en door een eerbetoon aan een vrouw die voor velen een vertrouwd gezicht was geworden. Het lied bracht een stukje van Margriets muzikale geschiedenis terug naar het publiek, maar voor Celien was het ook een confrontatie met haar afwezigheid.
Toen het optreden afgelopen was, begon het publiek de naam van Margriet te scanderen. Het was een ontroerend moment waarop de waardering voor haar moeder en het medeleven met haar dochter samenkwamen. Celien verliet het podium met tranen in haar ogen.
De reactie van het publiek maakte duidelijk dat Margriet niet alleen binnen haar eigen familie werd gemist. Ook mensen die haar vooral van televisie, muziek en optredens kenden, wilden laten zien dat ze haar niet vergeten waren.
Voor Celien moet het bijzonder zijn geweest om die verbondenheid te voelen. De lege plek naast haar bleef bestaan, maar de zaal liet haar merken dat ze het eerbetoon niet alleen hoefde te dragen.
Duizenden papieren margrietjes als teken van liefde
Ook in Blankenberge kreeg de herinnering aan Margriet een bijzondere vorm. Rond VRT Zomerhit ontstond het initiatief om papieren margrietjes te maken ter nagedachtenis aan de zangeres. De oproep leidde tot duizenden handgemaakte bloemen.
Uiteindelijk werden ongeveer 5.000 papieren margrietjes verzameld. Voor Celien was het een ontroerend gebaar, juist omdat zoveel mensen tijd en aandacht hadden besteed aan iets kleins om haar moeder te eren.
De bloemen vormden samen een indrukwekkend eerbetoon. Iedere afzonderlijke margriet was misschien eenvoudig, maar samen vertelden ze een groter verhaal: Margriet had een plaats in het leven van veel mensen ingenomen en haar overlijden liet een leegte achter die verder reikte dan haar eigen gezin.
Celien reageerde dankbaar op het initiatief. Het idee dat haar moeder dit prachtig zou hebben gevonden, maakte het gebaar nog persoonlijker. Margriet was jarenlang verbonden geweest met de Vlaamse muziek- en televisiewereld, en nu kwamen mensen samen om haar op hun eigen manier te herinneren.
Later werden de grote letters met haar naam en de papieren bloemen naar de Kempen gebracht. Daar kregen ze een plek dicht bij Celien. Ze bedankte iedereen die had meegewerkt en liet weten dat de bloemen voor altijd bij haar zouden blijven.
Zo werd een openbaar eerbetoon uiteindelijk ook iets heel persoonlijks: een tastbare herinnering die niet op een podium hoefde te blijven staan, maar mee naar huis mocht.
‘Ons mama zou dit geweldig vinden’
Ook tijdens Tien Om Te Zien bleef Margriet op een bijzondere manier aanwezig. Celien nam plaats op de bank die aan haar moeder was opgedragen, samen met Jean-Marie Dedecker en De Romeo’s. Met een opmerking waarin humor en verdriet elkaar raakten, zei ze: “Ons mama moest het weten… Drie Romeo’s op haar bankje. Ik voel ze glunderen tot hier.”
In die woorden klonk iets door wat veel mensen met Margriet associeerden: humor, warmte en het vermogen om zelfs in een emotioneel moment een glimlach tevoorschijn te halen. Celien sprak over haar moeder niet alleen met verdriet, maar ook met de levendigheid die hun band zo bijzonder maakte.
Misschien is dat wel een van de moeilijkste onderdelen van afscheid nemen. Je mist iemand om de grote dingen mee te delen, maar net zo goed om kleine gebeurtenissen te vertellen. Een grap die alleen die persoon echt zou begrijpen. Een bijzonder moment waarop je meteen zou willen weten wat diegene ervan vond.
Door zulke herinneringen te blijven delen, houdt Celien haar moeder dichtbij zonder te doen alsof het verlies minder zwaar is geworden.
Verdergaan betekent niet vergeten
Voor Celien ligt de uitdaging niet in het vervangen van haar moeder of in het terugkeren naar hoe alles vroeger was. Dat kan niet. Margriet had haar eigen stem, haar eigen karakter en haar eigen plaats in de Vlaamse entertainmentwereld. Celien bouwt ondertussen verder aan haar eigen carrière.
Maar wat ze van haar moeder heeft meegekregen, reist met haar mee. In haar muziek, haar gevoel voor humor en de vastberadenheid om opnieuw voor publiek te staan. Iedere keer dat ze de microfoon vastneemt, kan ze kiezen om niet alleen aan het verlies te denken, maar ook aan alles wat ze samen hebben gedeeld.
Haar terugkeer op het podium is daarom geen teken dat ze klaar is met rouwen. Het is een manier om ondanks het verdriet verder te gaan. Er zullen optredens zijn waarop ze zich sterk voelt en momenten waarop een lied haar onverwacht raakt. Beide kunnen naast elkaar bestaan.
En misschien zou Margriet juist dat hebben gewild: dat haar dochter zichzelf de ruimte geeft om verdrietig te zijn, maar haar leven niet opgeeft.
Haar stoel blijft leeg, maar haar liefde blijft voelbaar
Sinds 3 juni is er een plaats in Celiens leven die niemand anders kan innemen. Haar moeder zal niet meer in de zaal zitten om naar haar te kijken, niet meer naast haar staan tijdens bijzondere momenten en niet meer zelf vertellen hoe trots ze is.
Maar wanneer Celien zingt, klinkt er meer mee dan alleen haar eigen stem. Er zijn de lessen die Margriet haar meegaf, de herinneringen aan hun gezamenlijke leven en de wens die haar moeder uitsprak toen ze zelf niet langer kon optreden: blijf doorgaan.
Dat maakt ieder eerbetoon bijzonder. Niet omdat muziek het verdriet kan wegnemen, maar omdat muziek soms iets kan vasthouden wat anders moeilijk onder woorden te brengen is.
De duizenden papieren bloemen, de reacties van het publiek en het nummer Mama zijn allemaal verschillende uitingen van dezelfde verbondenheid. Ze laten zien dat Margriet wordt herinnerd en dat Celien manieren zoekt om die herinnering een plaats te geven in haar eigen leven.
Misschien zal er bij een volgend optreden opnieuw een moment zijn waarop Celien naar de zaal kijkt en haar moeder mist. Misschien zal een bepaalde regel haar even de adem benemen. En misschien zal ze daarna toch verder zingen.
Want de laatste wens van Margriet was niet dat haar dochter nooit meer verdriet zou voelen. Het was dat ze haar eigen weg zou blijven volgen.
En precies dat probeert Celien te doen: verdergaan zonder haar moeder los te laten. Haar eigen stem laten horen, terwijl ze de herinnering aan Margriet met zich meedraagt.
De stoel van haar moeder mag dan leeg zijn, de liefde die hen verbond, is niet verdwenen.

