‘Ik mis een stukje van mezelf…’ – Debbie Koeman breekt harten met een emotionele boodschap over haar overleden moeder Bartina (65). ‘Wat zou ik graag nog één keer je stem horen, nog één keer je armen om me heen voelen’, schrijft ze. Haar woorden raken iets wat voor velen pijnlijk vertrouwd aanvoelt…

4 min read

Bartina overleed op 15 september op 65-jarige leeftijd aan de gevolgen van chronische borstkanker. Sindsdien probeert de familie Koeman verder te gaan met een leegte die niet zomaar kan worden opgevuld. Voor Debbie is dat verdriet extra persoonlijk: ze verloor niet alleen haar moeder, maar ook de vrouw die ze haar beste vriendin en veilige plek noemt.

Contents
  1. ‘Mijn mama, maar zoveel meer dan dat’
  2. ‘Wat zou ik graag nog één keer je stem horen’
  3. De herinneringen blijven aanwezig
  4. Een bijzondere band tussen moeder en dochter
  5. Een lange strijd tegen kanker
  6. ‘Daarin leef jij verder’
  7. ‘Voor altijd in mij’

‘Mijn mama, maar zoveel meer dan dat’

Debbie begint haar eerbetoon met een eenvoudig woord: ‘Mama’. Daarna wordt onmiddellijk duidelijk hoeveel betekenis dat woord voor haar heeft.

Bartina was volgens Debbie haar beste vriendin, haar veilige plek en degene bij wie ze altijd terechtkon. Ze keek bovendien enorm tegen haar moeder op en beschouwde haar als een voorbeeld voor de vrouw die ze zelf is geworden.

‘Jij bent mijn voorbeeld. En dat zul je altijd blijven’, schrijft Debbie. Het is een zin waarin bewondering en verdriet tegelijkertijd samenkomen.

Want juist wanneer iemand die zo belangrijk is wegvalt, worden de gewone dingen plotseling onbetaalbaar. Een gesprek, samen lachen, een vertrouwde stem horen of simpelweg opnieuw een omhelzing voelen: Debbie verlangt naar momenten die vroeger vanzelfsprekend waren.

‘Wat zou ik graag nog één keer je stem horen’

In haar boodschap beschrijft Debbie precies dat verlangen. Ze zou haar moeder nog één keer willen spreken, nog één keer samen willen lachen en nog één keer haar stem willen horen.

Ook de gedachte aan Bartina’s armen om haar heen komt steeds terug. Het zijn geen grote wensen, maar juist de kleine, intieme momenten die na een overlijden het hardst kunnen worden gemist.

Daarom raakt haar volgende zin zo diep: ‘Ik mis niet alleen mijn mama. Ik mis mijn beste vriendin. Mijn vertrouwde persoon. Een stukje van mezelf.’

In die woorden zit de kern van haar verdriet. Het verlies gaat voor Debbie niet alleen over iemand die er niet meer is, maar ook over een vertrouwde band die haar jarenlang houvast heeft gegeven.

De herinneringen blijven aanwezig

Toch probeert Debbie in haar verdriet ook vast te houden aan alles wat haar moeder haar heeft meegegeven. De lessen die Bartina haar leerde, verdwijnen volgens haar niet met haar overlijden.

Ze ziet haar moeder terug in de manier waarop ze zelf leeft, liefheeft en moeder is. Juist daarin voelt ze dat een deel van Bartina blijft voortbestaan.

Dat maakt het gemis niet kleiner, maar geeft het verdriet wel een andere betekenis. De band die tussen moeder en dochter bestond, stopt niet op het moment van overlijden. De herinneringen, gewoontes en waarden blijven onderdeel van Debbie’s eigen leven.

Een bijzondere band tussen moeder en dochter

Uit de woorden van Debbie spreekt vooral hoe hecht de relatie met Bartina was. Ze beschrijft haar moeder niet alleen als degene die voor haar zorgde, maar als iemand die er altijd voor anderen probeerde te zijn.

Ze keek op naar haar manier van liefhebben, zorgen en klaarstaan voor de mensen om haar heen. Bartina was voor haar daarmee niet alleen een ouder, maar een voorbeeld van wie ze zelf wilde zijn.

Dat verklaart ook waarom het afscheid zo zwaar weegt. Wanneer een moeder tegelijkertijd je vertrouwenspersoon en beste vriendin is, laat haar overlijden een leegte achter op verschillende plaatsen in iemands leven.

Een lange strijd tegen kanker

Bartina kreeg te maken met chronische borstkanker. In de periode waarin haar gezondheid achteruitging, stond haar familie dicht om haar heen.

Debbie woont met haar gezin in Barcelona, maar bleef nauw betrokken bij haar moeder en ondersteunde haar onder meer rond ziekenhuisbezoeken. Voor de familie was het een zware periode waarin de gezondheid van Bartina steeds meer centraal kwam te staan.

Op 15 september kwam daar het definitieve afscheid. Bartina werd 65 jaar.

‘Daarin leef jij verder’

Misschien is het meest hoopvolle deel van Debbie’s boodschap wel de manier waarop ze naar de toekomst kijkt. Ze weet dat haar moeder niet terugkomt, maar probeert tegelijkertijd te zien wat Bartina heeft achtergelaten.

‘In hoe ik leef. In hoe ik liefheb. In hoe ik moeder ben. Daarin leef jij verder.’

Met die woorden maakt Debbie duidelijk dat haar moeder ook na haar overlijden onderdeel blijft van haar dagelijks leven. Iedere keer dat ze een les toepast die Bartina haar meegaf, iedere keer dat ze liefde geeft zoals haar moeder dat deed, voelt ze iets van haar aanwezigheid.

Het is een manier om met het verlies te leren leven zonder te doen alsof het verdriet ooit helemaal verdwijnt.

‘Voor altijd in mij’

Aan het einde van haar eerbetoon spreekt Debbie haar moeder rechtstreeks toe. Ze schrijft hoe trots ze is dat ze Bartina’s dochter mocht zijn.

‘Voor altijd mijn mama. Voor altijd mijn beste vriendin. Voor altijd mijn voorbeeld. Voor altijd in mij.’

Die woorden maken duidelijk dat achter het publieke verhaal rond de familie Koeman vooral een heel persoonlijk verdriet schuilgaat. Een dochter die haar moeder mist, maar tegelijkertijd probeert vast te houden aan alles wat die moeder haar heeft gegeven.

Bartina is er niet meer om haar stem te laten horen of haar armen om Debbie heen te slaan. Maar in haar dochter, in de manier waarop zij leeft en in de liefde die zij zelf doorgeeft, blijft een deel van haar zichtbaar.

En misschien is dat precies waarom Debbie’s woorden zoveel mensen raken. Omdat het verlangen naar nog één gesprek, nog één lach of nog één omhelzing uiteindelijk een gevoel is dat iedereen die ooit iemand heeft verloren onmiddellijk herkent.