‘Rust zacht, kleine Maud en Ona, want jullie moordenaar zal nooit meer vrij rondlopen…’ – Een zucht van bittere opluchting trok door de rechtszaal toen het vonnis tegen Chris Vanhaverbeke (48) definitief werd uitgesproken. De man die de achtjarige Maud en vijfjarige Ona verstikte en het op het leven van hun moeder Astrid had gemunt, zal zijn straf niet ontlopen. Voor de diepbedroefde moeder brengt het oordeel van de jury gerechtigheid, maar het kan de gapende leegte in haar leven nooit meer dichten…

4 min read

Maud en Ona kwamen in november 2022 om het leven op de boerderij van hun vader in Waardamme, een deelgemeente van Oostkamp. De twee meisjes waren pas acht en vijf jaar oud. Wat een gewone dag had moeten zijn, eindigde in een tragedie die een gezin voorgoed uit elkaar zou trekken.

Contents
  1. De jury spreekt zich uit
  2. Een moeder die haar kinderen nooit meer terugkrijgt
  3. ‘Ik heb veel spijt’
  4. Een zaak die Waardamme voor altijd veranderde
  5. Het oordeel kan het verdriet niet wegnemen
  6. De strafmaat volgt nog

De jury spreekt zich uit

De volksjury had ongeveer 2,5 uur nodig om zich over de schuldvragen te buigen. Uiteindelijk was het oordeel duidelijk: Vanhaverbeke werd schuldig verklaard aan beide moorden én aan de poging tot moord op zijn ex-partner Astrid.

Volgens de voorzitter was er sprake van voorbedachten rade. De jury hield daarbij onder meer rekening met voorafgaande zoekopdrachten, bedreigingen en andere handelingen die volgens haar wezen op een vooraf voorbereid plan.

Ook de poging om Astrid van het leven te beroven werd bewezen verklaard. Volgens de jury was de manipulatie van de elektriciteit op de hoeve onderdeel van een plan waarbij Astrid naar de boerderij moest worden gelokt.

Voor Astrid betekende het oordeel dat de dood van haar dochters en het gevaar waarin zij zelf verkeerde nu ook juridisch waren erkend. Haar advocaat Kristiaan Vandenbussche benadrukte na afloop dat zij officieel als slachtoffer van de moordpoging werd erkend.

Een moeder die haar kinderen nooit meer terugkrijgt

Toen het verdict werd uitgesproken, kwamen de emoties in de zaal los. Astrid, die tijdens het proces uitgebreid over haar dochters en het onvoorstelbare verlies had gesproken, werd zichtbaar geraakt door het oordeel. Familieleden stonden haar bij terwijl de woorden van de jury nog door de zaal galmden.

Voor haar is een schuldigverklaring geen einde aan het verdriet. Maud en Ona komen er niet door terug. Geen enkel oordeel, hoe zwaar ook, kan de stilte in huis vullen, de lege plaatsen aan tafel herstellen of de toekomst teruggeven die haar dochters nooit meer zullen meemaken.

Juist daarom kreeg het verdict een dubbele betekenis. Het bracht een vorm van juridische erkenning, maar tegelijk werd opnieuw pijnlijk duidelijk dat er voor Astrid geen weg terug bestaat naar het leven zoals het ooit was.

‘Ik heb veel spijt’

Vlak voordat de jury zich terugtrok, kreeg Vanhaverbeke het laatste woord. Hij zei dat hij veel spijt had van wat hij had gedaan en dat hij het betreurde dat hij de klok niet kon terugdraaien.

Die woorden kwamen na dagen van aangrijpende getuigenissen en reconstructies. De verdediging had tijdens het proces geprobeerd verschillende onderdelen van de aanklacht tegen te spreken, met name de beschuldiging dat Astrid doelbewust het slachtoffer moest worden van een moordpoging.

Voor de moorden op Maud en Ona nam de verdediging uiteindelijk een andere houding aan. Advocaat Kris Vincke sprak namens zijn cliënt mea culpa en erkende de gruwel die de kinderen was aangedaan.

Een zaak die Waardamme voor altijd veranderde

De dubbele kindermoord heeft niet alleen Astrid en haar familie diep getekend. Ook in Waardamme en de omgeving van Oostkamp blijft de zaak nazinderen.

De boerderij waar de meisjes om het leven kwamen, werd een plaats die voor velen onlosmakelijk verbonden raakte met het verlies van twee jonge levens. Mensen die de familie kenden, bleven achter met dezelfde pijnlijke vraag: hoe kon een conflict tussen volwassenen eindigen met de dood van twee kinderen?

Tijdens het assisenproces werd die vraag steeds opnieuw opgeroepen. Getuigenissen, deskundigenverslagen en verklaringen brachten stukje bij beetje het verloop van de gebeurtenissen naar voren.

Het oordeel kan het verdriet niet wegnemen

Voor Astrid ligt de zwaarste werkelijkheid misschien juist na het proces. De rechtszaal loopt leeg, de advocaten vertrekken en de camera’s verdwijnen, maar thuis blijven de foto’s van Maud en Ona staan.

Er komt geen volgende schooldag voor Maud. Geen nieuwe verjaardag voor Ona. Geen kerst, geen vakantie en geen eenvoudig familiemoment dat nog met hen kan worden gedeeld. Dat is de leegte waarmee hun moeder verder moet.

De jury heeft uitgesproken dat Chris Vanhaverbeke schuldig is. Daarmee is een belangrijk juridisch hoofdstuk afgesloten, maar voor Astrid begint een ander hoofdstuk: leren leven met een verlies dat nooit meer ongedaan kan worden gemaakt.

De strafmaat volgt nog

Hoewel de jury inmiddels een oordeel heeft geveld over de schuld, is daarmee nog niet de definitieve straf uitgesproken. De debatten over de strafmaat volgen nog, waarna duidelijk wordt welke gevangenisstraf Vanhaverbeke uiteindelijk krijgt.

Het verdict zelf liet echter weinig ruimte voor twijfel over de beoordeling van de feiten door de jury. De man werd schuldig bevonden aan de moord op Maud en Ona en aan de poging tot moord op Astrid.

Voor de moeder van de twee meisjes zal geen enkele straf ooit zwaar genoeg kunnen voelen om het verlies te compenseren. Haar dochters zijn voorgoed weg. Wat overblijft, zijn herinneringen, foto’s, stemmen die in haar hoofd blijven klinken en een liefde die niet eindigt met een juryoordeel.

Maud en Ona kregen tijdens hun leven veel te weinig tijd. Nu rest voor hun moeder slechts de moeilijke taak om verder te gaan met een leegte die niemand kan vullen. Het verdict heeft hun verhaal juridisch afgesloten, maar in het hart van Astrid en haar familie zal hun aanwezigheid blijven voortleven.