Juist op het moment waarop de herinnering aan Ben centraal zou moeten staan, voelt Janita dat de buitenwereld steeds nadrukkelijker binnendringt. In een emotionele boodschap op Instagram vraagt ze daarom om iets wat voor haar op dit moment van onschatbare waarde is: rust.
Contents
- Een afscheid dat volledig in het teken van Ben had moeten staan
- ‘Laat ons alsjeblieft met rust’
- Ook Benji draagt dit verdriet
- Verhalen die volgens Janita pijn doen
- Geen strijd over wie van Ben hield
- Toch wil Janita over hem blijven praten
- ‘De mooie herinneringen geven me kracht’
- De rust waar de familie nu om vraagt
Een afscheid dat volledig in het teken van Ben had moeten staan
Rond de herdenking bij Craftmans Tattoo in Arnhem kwam de verbondenheid met Ben sterk naar voren. Mensen die hem persoonlijk kenden, vrienden, familieleden en anderen die afscheid van hem wilden nemen, kwamen samen om hun verdriet te delen.
Kaarsen, bloemen, brieven en persoonlijke boodschappen vormden een stille herinnering aan de man die voor zoveel mensen een bijzondere betekenis had. Voor Janita was het vooral belangrijk dat degenen die van Ben hielden de ruimte kregen om op hun eigen manier afscheid te nemen.
Zijn broers namen afscheid van hem in hun Craftmans Tattoo-shop. Ook zijn ouders kregen volgens Janita de gelegenheid om afscheid te nemen. Over mensen die niet aanwezig waren, wilde zij geen oordeel vellen.
Voor haar hoort verdriet niet te veranderen in een strijd over wie het meeste recht had op afscheid of wie het meest van Ben hield. In haar ogen is daar maar één antwoord op: iedereen die van hem hield, rouwt op zijn eigen manier.
‘Laat ons alsjeblieft met rust’
Tegelijkertijd werd de druk van buitenaf voor Janita steeds zwaarder. Sinds het overlijden van Ben wordt ze naar eigen zeggen voortdurend benaderd door media en anderen die meer willen weten over haar privéleven, de familie en het afscheid.
Telefoontjes, WhatsApp-berichten en privéberichten blijven binnenkomen. Niet alleen bij Janita zelf, maar volgens haar worden ook familieleden benaderd.
Dat is voor haar juist nu bijzonder pijnlijk. Het gezin probeert nog overeind te blijven terwijl het tegelijkertijd een kind moet opvangen dat zijn vader moet missen.
Daarom is haar boodschap helder: bel niet meer, stuur geen berichten en geef de familie de tijd om het verlies in beslotenheid te verwerken.
Ook Benji draagt dit verdriet
Midden in alle aandacht dreigt volgens Janita soms te worden vergeten dat achter de publieke belangstelling ook een gezin schuilgaat. Hun negenjarige zoon Benji moet verder zonder zijn vader.
Voor een kind van die leeftijd is het verlies al enorm. Janita wil daarom vooral voorkomen dat de voortdurende aandacht van buitenaf nog meer onrust brengt in een periode waarin veiligheid en vertrouwdheid juist zo belangrijk zijn.
Samen met Stacey en Nikia probeert ze er voor Benji te zijn. Het verdriet is volgens Janita overal voelbaar en de leegte die Ben heeft achtergelaten, is niet iets wat eenvoudig kan worden weggepraat.
Ze beschreef zelf hoe diep het gemis zit en hoe zwaar iedere dag momenteel aanvoelt. Achter haar woorden klinkt vooral de machteloosheid van iemand die haar geliefde kwijt is en tegelijkertijd probeert sterk te blijven voor haar gezin.
Verhalen die volgens Janita pijn doen
Wat de situatie nog moeilijker maakt, zijn berichten en verhalen over de familie die volgens Janita niet overeenkomen met wat zij zelf heeft meegemaakt. Ook beelden die met behulp van kunstmatige intelligentie zijn gemaakt, zouden de verwarring en emoties verder aanwakkeren.
Voor iemand die midden in een rouwproces zit, kan dergelijke berichtgeving extra hard aankomen. Wat voor buitenstaanders misschien slechts een bericht of afbeelding lijkt, kan voor nabestaanden opnieuw een pijnlijke confrontatie met het verlies betekenen.
Janita wil daarom niet dat het verhaal rond Ben wordt overschaduwd door geruchten, discussies of onderlinge verwijten. Voor haar moet de herinnering aan hem centraal blijven staan.
Geen strijd over wie van Ben hield
Een opvallend onderdeel van haar boodschap is haar weigering om mee te gaan in een discussie over de vraag wie het dichtst bij Ben stond.
Janita spreekt geen veroordeling uit over mensen die niet bij het afscheid aanwezig waren. Iedereen heeft volgens haar zijn eigen redenen, en niemand buiten de familie kan volledig weten wat zich achter gesloten deuren afspeelt.
Daarmee probeert ze een grens te trekken. Het verlies van een geliefde hoeft volgens haar geen aanleiding te worden voor een publieke strijd.
Ben was voor verschillende mensen belangrijk en iedereen beleeft het afscheid op een andere manier. Juist daarom vraagt ze om begrip in plaats van oordeel.
Toch wil Janita over hem blijven praten
Hoewel ze de media en ongewenste benaderingen resoluut op afstand houdt, betekent dat niet dat Janita over Ben wil zwijgen.
Integendeel. Ze wil juist blijven delen wat hun liefde voor haar heeft betekend en welke herinneringen ze samen hebben opgebouwd. Na een gesprek met een vriendin besloot ze haar gevoel te volgen en de mooie momenten niet voor zichzelf te houden.
Dat lijkt voor haar een manier te zijn om Ben dichtbij te houden. Niet door vast te blijven zitten in het verdriet, maar door ook ruimte te maken voor de liefde en de herinneringen die aan hun gezamenlijke leven verbonden zijn.
‘De mooie herinneringen geven me kracht’
Janita heeft daarnaast een oproep gedaan aan mensen die Ben persoonlijk hebben gekend. Wie een mooie herinnering aan hem heeft, mag die met haar delen.
Juist die verhalen kunnen op moeilijke momenten troost bieden. Wanneer het verdriet haar overspoelt, leest ze volgens haar de herinneringen van anderen en ontdekt ze daarin telkens opnieuw iets van de man die zij zo diep mist.
Het zijn uiteindelijk niet de geruchten die ze wil bewaren, maar de momenten waarop Ben voor anderen iets betekende. Een grap, een gesprek, een ontmoeting of een klein gebaar kan voor nabestaanden soms veel waardevoller zijn dan alle grote woorden rondom een overlijden.
De rust waar de familie nu om vraagt
Voor Janita staat voorlopig één behoefte boven alles: de mogelijkheid om te rouwen zonder voortdurend te moeten reageren.
Het afscheid van Ben is nog vers. De leegte binnen het gezin is enorm en vooral voor zijn naasten is het verlies iedere dag opnieuw voelbaar. In die omstandigheden kan iedere nieuwe beschuldiging of ieder hardnekkig verhaal voelen als een nieuwe wond.
Daarom probeert Janita nu vooral haar gezin bij elkaar te houden en Ben te herinneren zoals zij hem heeft gekend. Niet als onderwerp van discussies, maar als geliefde, vader, familielid en vriend.
De kaarsen en brieven rond de herdenking vertellen uiteindelijk een ander verhaal dan de rumoerige buitenwereld. Ze laten zien dat achter de naam Ben Saunders vooral een mens schuilging die door velen werd geliefd.
En voor Janita is precies dát wat moet blijven bestaan: de herinnering aan de man die haar leven deelde, de vader die door zijn zoon wordt gemist en de geliefde van wie het afscheid nog maar net is begonnen.


