Juist de timing maakt het verlies voor velen extra moeilijk te bevatten. Eerder diezelfde dag werd nog bekend dat haar geplande voorstellingen in DeLaMar vanwege haar gezondheid en gebrek aan energie niet konden doorgaan. Enkele uren later volgde het definitieve bericht dat haar leven was geëindigd.
Contents
Een ziekte waarover ze niet alles wilde delen
In 2024 maakte Cornelisse zelf bekend dat bij haar kanker was vastgesteld. Vanaf dat moment veranderde haar leven ingrijpend, maar ze bleef proberen om niet uitsluitend als zieke vrouw te worden gezien. Ze onderging behandelingen, waaronder chemotherapie, en bleef ondertussen schrijven en werken wanneer haar gezondheid dat toeliet.
Ook op televisie liet ze zien dat ze haar gevoel voor humor en nieuwsgierigheid niet zomaar wilde opgeven. In De Slimste Mens sprak ze openhartig over de gevolgen van haar behandeling. Haar haar was door de chemotherapie uitgevallen en tijdens de uitzending droeg ze een blauw mutsje. Tegelijkertijd bleef juist die typische Paulien-houding zichtbaar: nuchter, scherp en met ruimte voor humor, zelfs wanneer het onderwerp persoonlijk werd.
Dat maakt haar overlijden voor veel kijkers zo aangrijpend. Wie haar recent nog op televisie zag, zag geen vrouw die afscheid leek te nemen, maar iemand die zich vastklampte aan het werk dat haar plezier gaf.
Van scherpe taalgrappen naar een indrukwekkend oeuvre
Cornelisse begon haar theatercarrière aan het begin van deze eeuw. Eerst werkte ze samen met Irene van der Aart, waarna ze steeds meer haar eigen weg ging als cabaretière en theatermaker. Haar soloprogramma’s leverden haar erkenning op, waaronder de Neerlands Hoop voor Dagbraken.
Maar uiteindelijk was het vooral haar liefde voor taal waarmee ze een blijvende plek in de Nederlandse cultuur veroverde. Haar columns over alledaags taalgebruik stonden jarenlang in NRC en later in de Volkskrant. Ze had het bijzondere talent om iets ogenschijnlijk gewoons — een woord, een zin, een merkwaardige gewoonte — ineens zo te bekijken dat het publiek er opnieuw naar ging kijken.
In 2009 verscheen Taal is zeg maar echt mijn ding. Het boek groeide uit tot een enorme bestseller en werd later zelfs verfilmd. Daarna volgden onder meer En dan nog iets, De verwarde cavia en Taal voor de leuk.
Zelfs tijdens haar ziekte bleef ze vooruitkijken
Wat haar laatste periode misschien wel het meest typeerde, was dat ze ondanks haar ziekte actief bleef. In 2025 werd ze jurylid van De Slimste Mens, waar ze samen met Herman van der Zandt een vertrouwd gezicht werd. Haar scherpe opmerkingen, nieuwsgierigheid en gevoel voor absurde details bleven ook daar volledig overeind.
Herman van der Zandt reageerde diep bedroefd op haar overlijden. Hij omschreef Cornelisse als lief en grappig en benadrukte dat ze zelfs tussen haar behandelingen door enorm energiek kon zijn. Volgens hem zat ze bovendien nog altijd vol plannen en verhalen.
Die woorden krijgen na haar overlijden een pijnlijke lading. Achter de vrouw die voor de camera bleef lachen en die anderen aan het denken én lachen zette, speelde zich ondertussen een strijd af die uiteindelijk veel zwaarder bleek dan velen konden vermoeden.
De plotselinge stilte na een leven vol woorden
Dat haar voorstellingen juist op de dag van haar overlijden werden afgelast, vormt een wrang einde van een carrière waarin het podium zo’n belangrijke plaats innam. DeLaMar liet eerder weten dat haar gezondheid en energie het niet langer toelieten om op te treden. De geplande voorstellingen konden daardoor niet doorgaan.
Kort daarna kwam het nieuws dat niemand had willen horen.
De vrouw die jarenlang woorden vond voor de meest alledaagse dingen, laat nu zelf een stilte achter die nauwelijks in woorden te vatten is. Haar overlijden betekent niet alleen het einde van een theater- en schrijverscarrière, maar ook het verlies van een stem die voor veel mensen herkenbaar, geestig en bijzonder eigen was.
Een veel te vroeg afscheid
Cornelisse werd drie keer genomineerd voor de NS Publieksprijs. Bij haar derde nominatie, vorig jaar, won ze met De verwarde cavia – Terug op kantoor. Het was een bekroning die ze kreeg op een moment waarop haar gezondheid al een steeds grotere rol in haar leven speelde.
Juist daarom voelt haar overlijden zo onwerkelijk. Haar carrière was nog volop in beweging, er waren nog plannen, nieuwe ideeën en verhalen die ze had kunnen vertellen. Haar leven eindigt op een leeftijd waarop velen nog tientallen jaren voor zich verwachten te hebben.
Paulien Cornelisse laat haar partner Chris Bajema en hun zoon Wiek achter. Voor hen en voor iedereen die haar persoonlijk kende, zal het verdriet veel verder reiken dan de boeken, televisieprogramma’s en voorstellingen die het publiek van haar kende.
Wat overblijft, is haar werk — duizenden woorden, observaties, grappen en verhalen. En misschien is dat uiteindelijk de meest passende nalatenschap van iemand die haar leven lang liet zien hoeveel schoonheid, verwondering en humor er verborgen kunnen zitten in iets wat voor anderen slechts een gewoon woord was.

