Dean Saunders heeft daar nu genoeg van. In een emotionele boodschap op Instagram maakt hij duidelijk dat de buitenwereld volgens hem slechts een fractie ziet van wat zich werkelijk binnen de familie afspeelt. Juist daarom kiest hij ervoor om niet op ieder verhaal te reageren en zich, samen met zijn naasten, steeds verder terug te trekken.
Contents
- ‘Laat ons alsjeblieft met rust’
- De pijn achter zijn moeilijke keuze
- ‘Mensen weten niet wat er werkelijk speelt’
- Dingen die buitenstaanders nooit zullen begrijpen
- Het afscheid van Ben wordt een uiterst persoonlijk moment
- ‘In een periode waarin wij al door iets onmenselijks gaan…’
- Geen uitleg, maar een grens
- Ben blijft, ondanks alles, dichtbij
- ‘Geef ons de rust om dit zelf te verwerken’
‘Laat ons alsjeblieft met rust’
De woorden van Dean komen hard binnen. Niet omdat hij alle vragen wil beantwoorden, maar juist omdat hij duidelijk maakt waarom hij dat niet doet.
Volgens de zanger wordt de familie vanuit Nederland én vanuit het buitenland voortdurend benaderd door media. Terwijl zij midden in hun verdriet zitten, krijgen zij steeds opnieuw vragen en worden verhalen gepubliceerd waarvan Dean zegt dat ze niet overeenkomen met wat de familie zelf heeft meegemaakt.
‘Wij werken hier bewust niet aan mee. Wij zijn niet op zoek naar aandacht en hebben daar ook absoluut geen behoefte aan’, laat hij weten.
Daarmee maakt Dean duidelijk dat zijn stilzwijgen geen teken is dat er niets te vertellen valt. Integendeel. Volgens hem zijn er juist zoveel persoonlijke zaken die buitenstaanders niet kennen, dat hij ervoor kiest om daar geen publiek debat van te maken.
De pijn achter zijn moeilijke keuze
Voor Dean draait het op dit moment niet om de nieuwsgierigheid van het publiek, maar om bescherming van zijn familie. Iedere nieuwe publicatie betekent volgens hem dat de nabestaanden opnieuw worden geconfronteerd met een verlies waar ze nog middenin zitten.
Zijn keuze om zich op afstand te houden van de publieke aandacht is daarom volgens zijn verklaring vooral een poging om overeind te blijven. Ook rond het afscheid van Ben wil de familie zoveel mogelijk zelf bepalen wat zij deelt en wat binnenskamers blijft.
Dat maakt de situatie voor buitenstaanders moeilijk te begrijpen. Juist omdat er weinig wordt verteld, ontstaan er nieuwe vragen. Maar volgens Dean is dat precies het probleem: hoe minder de familie zegt, hoe meer anderen zelf proberen in te vullen wat er zou zijn gebeurd.
‘Mensen weten niet wat er werkelijk speelt’
Een van de meest indringende passages uit Deans boodschap gaat over de verhalen die volgens hem over zijn familie worden verspreid.
‘Wat ons diep raakt, zijn de vele verhalen die worden geschreven, terwijl mensen niet weten wat er werkelijk speelt’, schrijft hij.
Het is een zin die veel zegt over de situatie waarin de familie zich volgens Dean bevindt. Hij verwijt de buitenwereld niet simpelweg dat er belangstelling is voor Ben. Wat hem vooral pijn doet, is dat er volgens hem conclusies worden getrokken zonder dat men de volledige achtergrond kent.
Voor een familie die net een dierbare heeft verloren, kan die voortdurende stroom van aannames bijzonder zwaar wegen. Dean zegt dan ook dat het verdriet daardoor alleen maar groter wordt.
Dingen die buitenstaanders nooit zullen begrijpen
Dean laat doorschemeren dat er binnen de familie gebeurtenissen en spanningen hebben gespeeld waar het publiek geen zicht op heeft. Hij kiest er echter nadrukkelijk voor om die niet openbaar te maken.
‘Als mensen werkelijk zouden weten wat er allemaal heeft gespeeld en nog steeds speelt, zouden ze begrijpen waarom wij ervoor kiezen om te zwijgen.’
Juist dat gedeelte van zijn verklaring roept vragen op, maar Dean lijkt die vragen bewust onbeantwoord te willen laten. Hij vraagt niet om meer aandacht voor zijn verhaal. Hij vraagt juist om minder.
Voor hem is er een grens bereikt.
Wat zich jarenlang binnen een familie heeft afgespeeld, hoeft volgens die boodschap niet automatisch onderdeel te worden van het publieke domein. Sommige conflicten, gevoelens en beslissingen zijn volgens hem alleen begrijpelijk voor de mensen die ze zelf hebben meegemaakt.
Het afscheid van Ben wordt een uiterst persoonlijk moment
Het overlijden van Ben heeft de familie diep geraakt. Voor Dean is zijn broer niet de persoon over wie de afgelopen dagen in de media wordt geschreven, maar iemand met wie hij een leven vol gedeelde herinneringen heeft.
Juist daarom wil hij niet dat het afscheid wordt overschaduwd door discussies over wat anderen vinden dat de familie zou moeten doen.
De keuze om bepaalde momenten rond het afscheid privé te houden, moet volgens de boodschap van Dean worden gezien vanuit die behoefte aan bescherming. De familie wil zelf bepalen hoe zij afscheid neemt en hoeveel daarvan met de buitenwereld wordt gedeeld.
Wat voor buitenstaanders misschien als afstandelijk of onbegrijpelijk overkomt, kan voor nabestaanden juist een manier zijn om het verlies draaglijk te houden.
‘In een periode waarin wij al door iets onmenselijks gaan…’
Dean verbergt niet dat de afgelopen periode voor zijn gezin buitengewoon zwaar is.
‘In een periode waarin wij als gezin door iets onmenselijk pijnlijks heen gaan, maakt dat het verdriet alleen maar groter’, schrijft hij.
Die woorden laten weinig ruimte voor twijfel over de emotionele toestand waarin de familie verkeert. Het overlijden van Ben is op zichzelf al een enorme klap, maar de voortdurende belangstelling zorgt volgens Dean voor een extra belasting.
Iedere vraag, ieder nieuw verhaal en iedere veronderstelling brengt de familie opnieuw terug naar een werkelijkheid waarvan zij zich juist probeert af te schermen.
Daarom kiest Dean nu voor stilte.
Geen uitleg, maar een grens
Opvallend is dat Dean zijn boodschap niet gebruikt om alle verhalen te weerleggen. Hij onthult geen uitgebreid overzicht van wat volgens hem precies is gebeurd en geeft geen gedetailleerde reconstructie van de laatste periode van zijn broer.
In plaats daarvan trekt hij een duidelijke grens.
De familie wil niet voortdurend uitleg geven over persoonlijke beslissingen. Niet iedereen hoeft te weten wat er achter gesloten deuren gebeurt. En volgens Dean hoeft een familie die rouwt zich tegenover de buitenwereld ook niet voortdurend te verantwoorden.
Dat maakt zijn boodschap tegelijkertijd krachtig en pijnlijk.
Want achter de woorden zit vooral het verzoek om ruimte.
Ben blijft, ondanks alles, dichtbij
Eerder liet Dean al weten hoe diep het overlijden van zijn broer hem heeft geraakt. Hij beschreef de pijn als ongekend en liet blijken dat Ben ondanks zijn dood altijd deel van hem zal blijven uitmaken.
Ook muzikaal probeert hij zijn herinnering levend te houden. Rond het overlijden van Ben werd bekend dat Dean een nummer voor zijn broer uitbracht, waarmee hij op zijn eigen manier afscheid wilde nemen.
Daarin komt een heel andere kant van zijn verdriet naar voren. Niet de woede over mediaberichten, maar de liefde voor een broer die er niet meer is.
Het contrast is groot: tegenover de buitenwereld kiest Dean voor afstand, terwijl hij in zijn persoonlijke herinneringen juist dicht bij Ben blijft.
‘Geef ons de rust om dit zelf te verwerken’
De boodschap van Dean kan uiteindelijk worden teruggebracht tot één eenvoudig verzoek: laat de familie rouwen.
Niet iedere stilte hoeft volgens hem te worden geïnterpreteerd. Niet iedere beslissing hoeft publiekelijk te worden verklaard. En niet iedere familiekwestie hoeft door buitenstaanders te worden opgelost.
Voor Dean is het verdriet al zwaar genoeg.
De familie wil zich daarom voorlopig terugtrekken uit de openbaarheid en zelf bepalen wanneer en hoe er opnieuw naar buiten wordt getreden. Niet omdat Ben vergeten wordt, maar juist omdat zijn dood voor de nabestaanden nog zo dichtbij voelt.
Terwijl de buitenwereld blijft zoeken naar antwoorden, kiest Dean voor iets anders: stilte, afstand en bescherming van zijn familie.
En misschien is dat precies wat hij met zijn laatste boodschap duidelijk probeert te maken. Achter iedere krantenkop, iedere foto en ieder verhaal staat geen publiek figuur, maar een familie die een broer, zoon en dierbare heeft verloren.
Voor hen is Ben geen nieuwsbericht.
Hij is iemand van wie afscheid nemen nog altijd pijn doet.

