![]()
Contents
- Een gewone woensdag die alles veranderde
- Het speelgoed bleef achter
- De verontrustende telefoon naar Astrid
- ‘Ik merkte geen ademhaling meer’
- De vlucht eindigt tegen een verlichtingspaal
- Een plan dat volgens het onderzoek al eerder ontstond
- Ook Astrid zou het slachtoffer worden
- Een rechtszaal vol pijnlijke herinneringen
- De jury moet straks beslissen
Een gewone woensdag die alles veranderde
Die woensdagmiddag leek aanvankelijk niets erop te wijzen dat zich enkele uren later een drama zou voltrekken. Vanhaverbeke haalde Maud en Ona zoals afgesproken van school. De kinderen zouden later opnieuw naar hun moeder worden gebracht.
Maar volgens zijn eigen verklaringen zat hij op dat moment al diep in de problemen. De relatie met Astrid was maanden eerder stukgelopen en de scheiding woog zwaar op hem. Twee dagen voor de feiten was er nog een zitting geweest over de verdere regeling rond de kinderen. De beslissing werd uitgesteld, waarna Vanhaverbeke naar eigen zeggen het gevoel kreeg dat hij alles dreigde kwijt te raken.
Na het ophalen van de meisjes ging het mis. In de rechtszaal beschreef hij hoe hij zijn dochters om het leven bracht. Volgens zijn verklaringen had hij het besluit daartoe al eerder genomen.
Het speelgoed bleef achter
Juist de gewone details van die middag maken het relaas voor de aanwezigen zo aangrijpend. De meisjes kwamen thuis, deden hun jassen uit en wilden met hun tablet spelen. Hun leven leek op dat moment nog gewoon door te gaan.
Maud bevond zich boven in haar slaapkamer. Ona was eveneens in de woning. Niemand die op dat moment aan de buitenkant stond, kon vermoeden welke tragedie zich binnen afspeelde.
Wanneer speurders later de woning binnengingen, troffen ze de kinderen aan in afzonderlijke kamers. Hun speelgoed en persoonlijke spullen vormden een pijnlijk contrast met de stilte die inmiddels over de hoeve was neergedaald.
Dat beeld blijft tijdens het proces zwaar wegen. Niet alleen vanwege wat er is gebeurd, maar ook omdat de voorwerpen in de woning herinneren aan twee jonge kinderen die daar kort daarvoor nog gewoon hun eigen leven leidden.
De verontrustende telefoon naar Astrid
Rond 18 uur belde Vanhaverbeke naar zijn ex-vrouw. Hij vertelde haar dat hij zichzelf iets wilde aandoen en dat hij de kinderen zou meenemen. Astrid raakte onmiddellijk in paniek en haar advocate verwittigde de hulpdiensten.
Astrid reed samen met haar ouders naar de hoeve in Waardamme. Daar leek aanvankelijk niets te bewegen. Het was donker op het erf en de elektriciteit werkte niet.
Toen de politie ter plaatse kwam, groeide het vermoeden dat er veel meer aan de hand was dan een onrustwekkende verdwijning. De interventieploeg betrad de woning en ontdekte eerst Maud. Kort daarna werd ook Ona gevonden in de vakantiewoning op het erf.
Voor de familie volgde daarmee een onvoorstelbare nachtmerrie. De moeder die enkele uren eerder nog verwachtte haar kinderen terug te krijgen, kreeg te horen dat beide meisjes waren overleden.
‘Ik merkte geen ademhaling meer’
Tijdens het proces kwamen de speurders opnieuw aan het woord over die avond. Zij beschreven hoe moeilijk het onderzoek aanvankelijk verliep omdat de hoeve volledig in het donker lag.
Inspecteurs die de woning binnengingen, vertelden hoe ze het lichaam van een meisje aantroffen en vaststelden dat er geen ademhaling meer was. Later volgde de ontdekking van het tweede kind.
Ook voor de politiemensen zelf waren die momenten bijzonder zwaar. Een van de hoofdinspecteurs vertelde in de rechtszaal dat hij zelf kinderen heeft en dat de feiten daardoor extra hard binnenkwamen.
De eerste vaststellingen van de wetsdokter wezen erop dat de meisjes door verstikking om het leven waren gekomen, vermoedelijk al in de vroege namiddag. Daarmee werd duidelijk dat de kinderen al uren dood waren toen Vanhaverbeke zijn ex-vrouw telefonisch waarschuwde.
De vlucht eindigt tegen een verlichtingspaal
Na het telefoontje verliet Vanhaverbeke de omgeving. De politie startte ondertussen een grote zoekactie. Zijn voertuig werd door ANPR-camera’s opgemerkt en agenten probeerden hem te onderscheppen.
De bestuurder gaf zich niet onmiddellijk gewonnen. Tijdens de achtervolging probeerde hij langs de politie te rijden en ontstond een gevaarlijke situatie. Uiteindelijk verliet de bestelwagen de rijbaan en botste hij tegen een verlichtingspaal.
Om 21.40 uur werd Vanhaverbeke uit het zwaar beschadigde voertuig gehaald en gearresteerd. Volgens een betrokken inspecteur bleef hij daarbij opvallend rustig en toonde hij nauwelijks emotie.
Voor de speurders betekende zijn arrestatie het begin van een onderzoek dat uiteindelijk veel meer vragen zou oproepen dan alleen de omstandigheden van de dood van Maud en Ona.
Een plan dat volgens het onderzoek al eerder ontstond
Tijdens het assisenproces kwam ook naar voren dat Vanhaverbeke in de periode vóór de feiten verschillende zoekopdrachten uitvoerde over onder meer familiedrama’s, verstikking en zelfdoding. Volgens het openbaar ministerie wijst dat erop dat de feiten niet volledig impulsief waren.
Vanhaverbeke verklaarde zelf dat hij het idee om zijn kinderen mee te nemen al eerder had gehad. Tijdens zijn verhoor gaf hij aan dat hij na de moeilijke familierechtelijke procedure uiteindelijk besloot dat het ‘genoeg’ was.
Hij zei bovendien dat hij handelde uit een combinatie van liefdesverdriet en wraak. Vooral zijn schoonvader hield hij verantwoordelijk voor de breuk met Astrid.
Die verklaringen vormen een belangrijk onderdeel van het proces, omdat de jury uiteindelijk moet beoordelen wat er precies in zijn hoofd speelde en in welke mate de feiten vooraf werden voorbereid.
Ook Astrid zou het slachtoffer worden
Naast de dood van Maud en Ona moet de jury zich buigen over de beschuldiging dat Vanhaverbeke ook zijn ex-vrouw wilde ombrengen.
Toen Astrid die bewuste avond naar de hoeve kwam, bleek de elektriciteit uitgeschakeld. In de vakantiewoning waren kabels bij de zekeringkast gemanipuleerd. Volgens een technisch deskundige kon de situatie een gevaar voor elektrocutie opleveren.
Vanhaverbeke ontkent dat hij zijn ex-vrouw wilde doden. Hij zegt dat hij de elektriciteit uitschakelde om het voor de politie moeilijker te maken de kinderen te vinden.
De beschuldiging krijgt in het proces extra gewicht door de gebeurtenissen die na de dubbele kinderdood volgden. Vanuit de gevangenis zou Vanhaverbeke zijn ex-vrouw zijn blijven lastigvallen. Ook zou hij medegedetineerden hebben benaderd met de vraag om een huurmoordenaar te zoeken. Die afzonderlijke feiten worden eveneens juridisch behandeld.
Een rechtszaal vol pijnlijke herinneringen
Voor Astrid en haar familie betekent het proces dat de gebeurtenissen van november 2022 opnieuw in detail worden verteld. Getuigenissen, onderzoeksbevindingen en verklaringen van Vanhaverbeke brengen telkens opnieuw de laatste uren van Maud en Ona naar voren.
Daarbij zijn het soms juist de kleine details die het hardst aankomen: een schooldag die nog gewoon leek, tablets waarmee de kinderen wilden spelen, een ouder die ervan uitging dat zijn dochters die avond gewoon zouden thuiskomen.
En dan de stilte die de speurders aantroffen toen zij de woning binnengingen.
Dat contrast tussen het gewone kinderleven en de gruwelijke werkelijkheid die zich daarachter had afgespeeld, blijft als een donkere schaduw over het proces hangen.
De jury moet straks beslissen
De twaalf juryleden moeten uiteindelijk beoordelen of Chris Vanhaverbeke zijn dochters opzettelijk en met voorbedachte rade om het leven bracht en of hij daarnaast zijn ex-vrouw probeerde te vermoorden.
Vanhaverbeke riskeert levenslange opsluiting. Zijn verdediging vraagt de jury om de verklaringen en het volledige dossier zorgvuldig te beoordelen, terwijl de burgerlijke partijen vooral willen dat duidelijk wordt wat er precies is gebeurd en waarom.
Maar voor de familie is geen enkele uitspraak in staat om terug te brengen wat op die novemberdag verloren ging. Maud en Ona waren acht en vijf jaar oud. Hun speelgoed, hun kamers en de herinneringen aan hun korte leven blijven achter als stille getuigen van een gezin dat in enkele uren volledig werd verwoest.

