‘Alleen maar tranen blijven over na deze ondraaglijke klap…’ – Janita Engels deelt een aangrijpende oproep na het overlijden van Ben Saunders en raakt daarmee veel mensen die hem een warm hart toedroegen. Terwijl het verlies nog nauwelijks te bevatten is, probeert zijn vriendin haar verdriet een plek te geven. Haar woorden laten voelen hoe groot de leegte is die Ben heeft achtergelaten…

3 min read

Contents
  1. Twee maanden later voelt het verlies nog even onwerkelijk
  2. ‘Ons leven was zo verweven’
  3. Zelfs koken lukt haar niet meer
  4. ‘Dus hoe doe ik dit dan?’

Twee maanden later voelt het verlies nog even onwerkelijk

Precies twee maanden na het overlijden van Ben Saunders stond Janita Engels op Instagram stil bij de nacht waarin haar leven voorgoed veranderde. De zanger werd op 14 september als vermist opgegeven. Nadat de politie een grote zoekactie was begonnen, werd zijn lichaam op 15 september gevonden.

Voor Janita blijft vooral die verschrikkelijke nacht in haar gedachten hangen. Ze schrijft dat ze zich nog altijd gevangen voelt in de nacht van 14 op 15 september. De herinneringen aan de paniek, het zoeken en de wanhopige pogingen om Ben te vinden, lijken voor haar nog altijd dichtbij.

‘Paniek, zoeken, roepen, onrust, schreeuwen… waar ben je!’, haalt ze terug. Het zijn woorden die duidelijk maken dat de gebeurtenissen niet zomaar achter haar liggen. Terwijl de buitenwereld verdergaat, probeert Janita nog altijd te begrijpen hoe haar leven zo abrupt kon veranderen.

Lees hieronder verder…

‘Ons leven was zo verweven’

In haar bericht vertelt Janita hoe moeilijk het is om zonder Ben haar weg te vinden. Hun levens waren volgens haar zo sterk met elkaar verbonden dat ze nu het gevoel heeft alles alleen te moeten dragen.

‘Ik vind het veel… Ons leven was zo verweven dat het voelt alsof ik alles op een half brein en een leeg hart moet doen’, schrijft ze. Met die ene zin maakt ze duidelijk hoe groot de leegte is die Ben heeft achtergelaten. Het gaat niet alleen om het missen van haar partner, maar ook om het wegvallen van iemand met wie ze haar dagelijkse leven deelde.

De vraag hoe ze nu verder moet, klinkt dan ook door in vrijwel alles wat ze schrijft. Janita probeert haar verdriet onder woorden te brengen, maar laat tegelijkertijd merken dat er op dit moment geen eenvoudige antwoorden zijn.

Zelfs koken lukt haar niet meer

Hoe ingrijpend het verlies haar dagelijks leven beïnvloedt, blijkt uit een opvallend persoonlijk detail. Janita vertelt dat ze al twee maanden niet meer heeft gekookt. Voor iemand die normaal gesproken een groot deel van de dag in de keuken stond en daar juist plezier uit haalde, is dat een enorme verandering.

‘Ik kook niet meer. Al twee maanden niet’, schrijft ze. ‘Ik! Die normaal de helft van de dag in de keuken sta, in opperbeste stemming.’

Ook eten heeft voor haar een andere betekenis gekregen. De smaak en het plezier zijn verdwenen, vertelt ze. ‘Eten smaakt me niet meer. De glans is ervan af. Van voedsel, maar eigenlijk van alles. Done, klari.’

Het zijn kleine dagelijkse dingen, maar juist daarin wordt zichtbaar hoe groot haar verdriet is. Wat vroeger vanzelfsprekend was, vraagt nu kennelijk meer energie dan ze kan opbrengen. Zelfs een maaltijd bereiden, iets wat haar eerder gelukkig maakte, voelt niet meer hetzelfde.

‘Dus hoe doe ik dit dan?’

Ben Saunders was niet alleen de partner van Janita, maar ook de vader van hun negenjarige zoon Benji. Daarnaast was hij de bonusvader van Janita’s achttienjarige dochter. Ook uit een eerdere relatie had Ben een dochter.

Het verlies raakt daarmee een gezin waarin hij een belangrijke plaats innam. Voor Janita komt de pijn van het gemis samen met de verantwoordelijkheid om het dagelijks leven met de kinderen voort te zetten. Juist dat maakt haar vraag zo aangrijpend.

‘Ik kan het wel. Maar dan wel met jou… Dus hoe doe ik dit dan?’, schrijft ze. In die woorden klinkt niet alleen verdriet, maar ook het verlangen naar de vertrouwde aanwezigheid van iemand die er plotseling niet meer is.

Met haar bericht laat Janita zien dat twee maanden na het overlijden de werkelijkheid nog altijd moeilijk te bevatten is. Ze probeert stap voor stap haar leven opnieuw vorm te geven, maar verbergt niet hoe zwaar dat is. Haar openhartige woorden maken duidelijk dat het gemis van Ben niet in weken of maanden verdwijnt en dat de weg zonder hem voor haar nog bijzonder onzeker voelt.

Bron: de link