Contents
Dertig jaar cel voor Dave De Kock
De Gentse assisenjury heeft Dave De Kock veroordeeld tot dertig jaar gevangenisstraf. De zaak draaide om de dood van de kleine Dean, wiens leven op amper vierjarige leeftijd eindigde. De ontvoering en doodslag waarvoor De Kock terechtstond, maakten het proces bijzonder aangrijpend.
Boven op zijn gevangenisstraf moet De Kock zich nog vijftien jaar ter beschikking houden van de strafuitvoeringsrechtbank. Daarmee blijft ook na zijn celstraf een gerechtelijk toezicht mogelijk. Voor de familie van Dean verandert dat echter niets aan het grootste verlies: een kind dat nog een heel leven voor zich had, komt nooit meer thuis.
Romy W. krijgt geen straf opgelegd
Ook het vonnis voor Romy W. zorgt voor discussie. Zij werd niet schuldig bevonden aan de dood van Dean, maar wel aan het bezit en de verspreiding van beelden van seksueel kindermisbruik. Ondanks die veroordeling krijgt ze geen straf opgelegd, omdat ze al enkele jaren in voorhechtenis heeft gezeten.
Daarbij moet ze zich wel houden aan een reeks voorwaarden. Zo moet ze begeleiding volgen voor haar alcoholverslaving. Juridisch gezien is haar situatie daarmee anders dan die van De Kock, maar voor mensen die het proces van dichtbij hebben gevolgd, kan het verschil tussen beide uitkomsten moeilijk te bevatten zijn.
De gedachte dat de ene beklaagde dertig jaar cel krijgt en de andere geen bijkomende straf opgelegd krijgt, maakt de uitspraak bijzonder beladen. Voor wie Dean heeft verloren, draait het immers niet alleen om juridische kwalificaties en strafmaten, maar ook om de vraag of het vonnis recht doet aan de ernst van wat er is gebeurd.
Een proces dat diepe sporen nalaat
De titel van dit verhaal verwoordt het verdriet en de machteloosheid die bij een zaak als deze kunnen leven: een kind verliezen en vervolgens moeten toezien hoe de rechtbank voor de betrokkenen verschillende gevolgen bepaalt. De pijn van de nabestaanden laat zich niet afmeten aan het aantal jaren gevangenisstraf. Ook een zware veroordeling kan het gevoel van leegte niet wegnemen.
Tijdens het proces kwam bovendien naar voren hoe gevoelig de verhouding tussen justitie, advocaten en de publieke opinie kan zijn. De zaak draaide niet alleen om de feiten en de verantwoordelijkheid van de beklaagden, maar leidde ook tot spanningen over de manier waarop het proces werd gevoerd.
Assisenvoorzitter reageert scherp op kritiek
Na afloop van het proces nam voorzitter Bart Meganck het woord. Zonder advocaat Jef Vermassen bij naam te noemen, leek hij te reageren op diens eerdere kritiek, waarbij de onpartijdigheid van de voorzitter in twijfel was getrokken.
“Magistraten hebben geen podium. Justitie is weerloos wanneer onze integriteit wordt aangevallen”, verklaarde Meganck. Volgens hem moeten magistraten bestand zijn tegen kritiek, ook wanneer ze in de media zwaar onder vuur komen te liggen. “Als je geschoren wordt, moet je stilzitten.”
De voorzitter benadrukte dat een assisenproces niet mag worden gezien als een wedstrijd waarin één partij wint en de andere verliest. “Een assisenzaak draait niet om winnen of verliezen. Hier zijn alleen maar verliezers.”
‘Bijzonder pijnlijk’: de integriteit van justitie onder druk
Vooral de persoonlijke aanvallen hadden Meganck geraakt. “De integriteit van een voorzitter in twijfel trekken, is bijzonder pijnlijk. Het brengt niet alleen mijn reputatie, maar ook die van het hof ernstig in gevaar”, zei hij. Hij maakte duidelijk dat zijn woorden niet alleen over zijn eigen positie gingen, maar ook over de magistraten die dagelijks hun werk doen.
Ondanks zijn scherpe reactie sloot de voorzitter af met een hoopvolle boodschap: “Ik blijf hoopvol voor de toekomst.”
Voor de familie van Dean begint na het vonnis een nieuwe, moeilijke periode. Het proces is voorbij, de straffen zijn uitgesproken en de rechtbank heeft haar oordeel gegeven. Maar het verdriet om een vierjarig jongetje dat er niet meer is, blijft. En terwijl de juridische gevolgen voor Dave De Kock en Romy W. sterk van elkaar verschillen, blijft de vraag die deze zaak zo aangrijpend maakt bestaan: hoe moet een familie verder leven wanneer gerechtigheid is uitgesproken, maar het grootste verlies onherstelbaar blijft?

