Contents
Terug naar een periode die hen allebei heeft gevormd
In De Operatiekamer keert Koen Wauters samen met Margriet en Celien Hermans terug naar een onderwerp dat voor beiden bijzonder persoonlijk is. Zowel moeder als dochter ondergingen zelf een maagverkleining en weten als geen ander welke strijd er achter een ingreep kan schuilgaan.
Voor Celien is het onderwerp nog altijd gevoelig. Ze vertelt openhartig dat haar gewicht een blijvende mentale strijd vormt. Zelfs een kleine verandering op de weegschaal kan haar humeur beïnvloeden. Het laat zien dat een medische ingreep niet automatisch betekent dat alle onzekerheden verdwijnen.
Ook Margriet keek zonder veel omwegen terug op de periode waarin ze 135 kilo woog. Met haar bekende openheid vertelde ze over momenten waarop haar gewicht haar letterlijk en figuurlijk in de weg zat.
‘Ik geraakte de attractie niet in’
Een van de herinneringen die Margriet zich nog goed voor de geest kon halen, speelde zich af op de kermis. Michel Follet had haar uitgenodigd om mee te gaan, maar toen ze in een attractie wilde stappen, bleek dat niet te kunnen.
Margriet vertelde het met een lach, maar achter die lach zat een veel pijnlijker werkelijkheid. Haar lichaam bepaalde op dat moment wat ze wel en niet kon doen. Ook op relationeel vlak had haar gewicht volgens haar een zware invloed gehad.
‘Je moet dat altijd meesleuren’, zei ze daarover. Een eenvoudige zin, maar eentje die veel vertelde over hoe diep de onzekerheid in haar dagelijks leven had ingegrepen.
Een moeder en dochter samen voor de camera
Juist daarom krijgen de beelden waarin Margriet en Celien naast elkaar staan nu een bijzondere betekenis. Ze praten niet alleen over operaties of kilo’s, maar ook over iets wat ze als moeder en dochter met elkaar deelden: de zoektocht naar een lichaam waarin ze zich beter konden voelen.
Tussen de gesprekken door waren er de kleine momenten die op televisie misschien nauwelijks opvallen. Een blik, een glimlach, een korte reactie van Margriet op wat haar dochter vertelde. Op het moment zelf leken het gewone momenten tussen een moeder en haar dochter.
Maar nu Margriet er niet meer is, kijkt Celien met andere ogen naar diezelfde beelden.
‘Ik wist toen nog niet hoe kostbaar deze momenten zouden worden’
Dat is misschien wel het pijnlijkste aan oude televisiebeelden. De mensen op het scherm weten niet wat de toekomst zal brengen. Voor Celien was Margriet op dat moment gewoon haar moeder, die samen met haar een persoonlijk verhaal deelde.
Nu zijn die beelden veranderd in een herinnering.
De lach van Margriet, haar directe manier van vertellen en de vanzelfsprekendheid waarmee ze naast Celien stond, krijgen een emotionele betekenis die er destijds nog niet was. Wat toen een gesprek voor een televisieprogramma was, is nu ook een stukje bewaard gebleven tijd tussen een moeder en haar dochter.
Margriet liet niets onbesproken
Margriet stond bekend om haar uitgesproken karakter en haar vermogen om ook moeilijke onderwerpen met humor te benaderen. Ook wanneer ze vertelde over haar gewicht en de gevolgen daarvan, probeerde ze de werkelijkheid niet mooier te maken dan ze was.
Dat maakte haar verhaal herkenbaar voor veel mensen die zelf met hun gewicht of zelfbeeld worstelen. Ze sprak niet alleen over de fysieke kant van een maagverkleining, maar ook over de mentale last die jarenlang met haar lichaam verbonden was.
Celien herkent een deel van die gevoelens. Voor haar blijft haar figuur eveneens een gevoelig onderwerp, iets waar ze naar eigen zeggen snel ongelukkig van kan worden.
De beelden blijven nu vooral een herinnering aan haar moeder
De terugkeer naar de operatiekamer draait daardoor achteraf om veel meer dan obesitaschirurgie. Het is een terugkeer naar een moment waarop Margriet nog naast haar dochter stond, praatte, lachte en haar ervaringen deelde.
Voor kijkers zijn het oude televisiebeelden. Voor Celien zijn het beelden van haar moeder.
En juist dat ene kleine moment waarop Margriet en Celien samen zijn, zonder dat er iets groots gebeurt, kan achteraf het meest waardevol blijken. Want soms zijn het niet de grote woorden of dramatische gebeurtenissen die iemand het diepst bijblijven, maar juist de gewone seconden die je pas veel later leert koesteren.

