Voor Mieke voelt het resultaat nog steeds onwerkelijk.

“Als ik erop terugkijk, begrijp ik soms zelf niet waar ik de energie vandaan heb gehaald,” vertelt ze openhartig. “Er waren dagen waarop ik nauwelijks wist hoe ik de volgende uren moest doorkomen, laat staan hoe ik nog zou kunnen studeren.”

Een strijd op twee fronten

De voorbije periode stond voor Mieke volledig in het teken van vechten.

Enerzijds was er de medische strijd tegen kanker, met onderzoeken, behandelingen, onzekerheid en fysieke uitputting. Anderzijds was er haar vastberadenheid om haar studies niet op te geven.

Waar velen misschien zouden hebben gekozen om alles tijdelijk stop te zetten, bleef Mieke geloven in haar doel.

Niet omdat het gemakkelijk was, maar omdat ze zichzelf niet wilde verliezen in haar ziekte.

“Ik wilde meer zijn dan alleen een patiënt,” legt ze uit. “Ik wilde blijven dromen, blijven plannen maken en blijven geloven dat er ook een toekomst na deze periode zou zijn.”

Dagen van twijfel en doorzetten

De weg naar haar diploma verliep allesbehalve zonder hindernissen.

Er waren momenten waarop vermoeidheid haar volledig overviel. Dagen waarop concentreren haast onmogelijk leek. Avonden waarop boeken openen meer moed vroeg dan velen zich kunnen voorstellen.

Toch bleef ze telkens opnieuw verdergaan.

Soms bladzijde per bladzijde.

Soms uur per uur.

En soms gewoon minuut per minuut.

“Ik heb vaak gedacht dat ik het niet zou halen,” geeft Mieke toe. “Maar telkens was er ergens diep vanbinnen een stem die zei: probeer nog één keer.”

Een diploma met een bijzondere betekenis

Toen uiteindelijk het verlossende nieuws kwam dat ze geslaagd was, voelde dat voor Mieke anders dan eender welke academische prestatie.

Dit diploma staat niet alleen symbool voor kennis of opleiding.

Het staat voor doorzettingsvermogen.

Voor moed.

Voor hoop.

Voor alle momenten waarop opgeven gemakkelijker leek dan doorgaan.

“Dat papiertje betekent voor mij zoveel meer dan een diploma,” vertelt ze geëmotioneerd. “Het herinnert me eraan dat ik sterker ben dan ik ooit had gedacht.”

Steun van familie en vrienden

Tijdens haar moeilijke traject kon Mieke rekenen op de steun van familie, vrienden en mensen die haar nauw aan het hart liggen.

Als tweelingzus van Tanja Dexters kreeg ze veel aanmoediging vanuit haar omgeving. Toch beseft ze dat een groot deel van de strijd uiteindelijk alleen gevoerd moest worden.

“Je krijgt veel steun, en daar ben ik ontzettend dankbaar voor,” zegt ze. “Maar op de moeilijkste momenten moet je zelf beslissen om weer recht te staan.”

Die combinatie van steun van buitenaf en innerlijke kracht hielp haar om vol te houden wanneer alles tegenzat.

Een verhaal dat anderen inspireert

Het verhaal van Mieke raakt veel mensen omdat het laat zien hoe veerkracht soms ontstaat op de meest onverwachte momenten.

Niemand kiest ervoor om ziek te worden.

Niemand kiest voor onzekerheid, angst of zware behandelingen.

Maar de manier waarop iemand daarmee omgaat, kan anderen inspireren.

Mieke hoopt dat haar ervaring een boodschap van hoop kan zijn voor mensen die zelf door een moeilijke periode gaan.

“Je hoeft niet elke dag sterk te zijn,” zegt ze. “Maar probeer het geloof in jezelf niet helemaal los te laten.”

Een overwinning die niemand haar nog afneemt

Vandaag kijkt Mieke vooruit.

De weg blijft uitdagend, maar haar diploma herinnert haar eraan dat zelfs de moeilijkste periodes niet het laatste hoofdstuk hoeven te zijn.

Waar kanker haar probeerde stil te zetten, bleef zij stap voor stap vooruitgaan.

En precies daarom voelt deze mijlpaal zo bijzonder.

Niet omdat ze een diploma behaalde.

Maar omdat ze bewees dat zelfs in een van de zwaarste periodes van haar leven dromen nog steeds mogelijk zijn.

“Soms sta ik er zelf van versteld hoeveel kracht ik had,” zegt ze zacht.

En net die woorden maken duidelijk waarom haar verhaal zoveel mensen diep raakt.