Een afscheid zoals alleen Margriet het kon bedenken

Voor Johan Verstreken wordt het een van de moeilijkste opdrachten uit zijn leven. Niet alleen verliest hij een goede vriendin, hij krijgt ook de taak om haar laatste wens mee vorm te geven. Terwijl familie, vrienden en bewonderaars zich voorbereiden op het afscheid, kijkt hij terug op de gesprekken die hij de voorbije jaren met Margriet voerde over leven, dood en herinneringen.

Wie haar kende, weet dat Margriet nooit iemand was die dingen aan het toeval overliet. Ook haar afscheid niet. Volgens mensen uit haar omgeving had ze al geruime tijd duidelijke ideeën over hoe haar uitvaart eruit moest zien. Ze wilde geen sombere plechtigheid vol stilte en verdriet, maar een warme viering van het leven dat ze had geleid.

Tot in de details voorbereid

Muziek speelde daarbij een centrale rol. Niet verrassend voor een vrouw die generaties Vlamingen wist te raken met haar stem. Verschillende liedjes, teksten en persoonlijke boodschappen werden vooraf door haar geselecteerd. Sommige keuzes zouden zelfs haar naaste familie hebben verrast.

Maar volgens Verstreken is er één onderdeel van de ceremonie dat werkelijk uniek is. Een moment dat Margriet zelf bedacht en waarover ze volgens hem bijzonder enthousiast sprak.

“Ze wilde dat de aanwezigen niet alleen afscheid namen van haar, maar dat zij ook nog één laatste keer afscheid kon nemen van hen,” vertrouwt iemand uit haar omgeving toe.

Een laatste boodschap aan Vlaanderen

Volgens betrokkenen zal tijdens de plechtigheid een speciaal voorbereid onderdeel plaatsvinden waarin Margriet als het ware zelf nog één keer aanwezig zal zijn. Niet als een naam op een rouwkaart of een foto naast een bloemenkrans, maar op een manier die haar persoonlijkheid volledig weerspiegelt.

Johan Verstreken omschrijft het als een bijzonder en emotioneel moment dat hij in al zijn jaren nog nooit tijdens een uitvaart heeft meegemaakt.

“Het is typisch Margriet,” zou hij hebben gezegd. “Warm, oprecht, verrassend en tegelijk ontroerend.”

Hoewel de exacte details vooraf niet volledig bekendgemaakt worden, zou het gaan om een zorgvuldig uitgewerkt eerbetoon waarmee Margriet haar dankbaarheid wilde tonen aan iedereen die haar gedurende haar leven heeft gesteund.

Geen afscheid in mineur

Vrienden vertellen dat Margriet zich altijd verzette tegen het idee dat een uitvaart uitsluitend over verdriet moest gaan. Natuurlijk is er plaats voor tranen, maar volgens haar moest er ook ruimte zijn voor herinneringen, muziek, warmte en zelfs een glimlach.

Dat verklaart waarom de ceremonie zo persoonlijk werd ingevuld. Elke keuze moest iets vertellen over wie ze werkelijk was: een artieste, een moeder, een vriendin, maar vooral een vrouw die haar leven altijd met open vizier tegemoet trad.

Voor veel aanwezigen zal het daarom aanvoelen alsof Margriet nog één keer de regie in handen neemt. Niet uit ijdelheid, maar omdat ze wilde dat haar afscheid een weerspiegeling werd van haar levenshouding.

Johan Verstreken draagt een zware verantwoordelijkheid

Voor Verstreken wordt het een emotionele evenwichtsoefening. Hij moet niet alleen de plechtigheid begeleiden, maar ook woorden geven aan het verlies dat zoveel mensen voelen.

De twee deelden jarenlang een hechte vriendschap. Ze maakten plannen, deelden herinneringen en spraken nog over de toekomst. Dat maakt het afscheid des te zwaarder.

Toch wil hij vooral doen wat Margriet van hem gevraagd zou hebben: haar verhaal vertellen met warmte, eerlijkheid en respect.

Vlaanderen neemt afscheid

Met haar carrière als zangeres, presentatrice en politica liet Margriet Hermans een onuitwisbare indruk achter. Generaties groeiden op met haar muziek, haar televisieoptredens en haar aanstekelijke levenslust.

Morgen komt daar een laatste hoofdstuk bij. Een afscheid dat volgens aanwezigen niet alleen draait om het verlies van een geliefde artieste, maar ook om de viering van een uitzonderlijk leven.

En wanneer het bijzondere moment aanbreekt dat Margriet zelf heeft voorbereid, zal het voor velen voelen alsof ze nog één keer tegen Vlaanderen zegt wat ze haar hele leven heeft gedaan: bedankt voor de liefde, de herinneringen en de mooie jaren samen. Haar laatste groet zal wellicht niet snel worden vergeten.