‘Mama zou willen dat ik verderga…’ Celien Hermans keert terug op het podium na haar zwaarste verlies – niemand hield het droog
Bijna vier weken nadat ze afscheid moest nemen van haar geliefde mama Margriet Hermans, zette Celien Hermans opnieuw een stap het podium op. Het was geen gewoon optreden, geen gewone namiddag en al zeker geen gewone comeback. Het werd een emotionele reis waarin verdriet, liefde en muziek elkaar voortdurend afwisselden. Voor Celien voelde het alsof een deel van haar ontbrak. Voor het publiek werd het een moment dat niemand onberoerd liet.
Toen de 33-jarige zangeres verscheen op het podium van De Batjes in Roeselare, werd ze ontvangen met een warm en langdurig applaus. Velen wisten hoe moeilijk deze dag voor haar moest zijn. Toch verscheen Celien met een glimlach, al verraadden haar ogen hoeveel pijn ze nog altijd met zich meedraagt.
“Ik ben eerlijk gezegd een klein beetje zenuwachtig,” vertelde ze zichtbaar geëmotioneerd. “Er mist vandaag toch wel een klein stukje. Ik hoop alleen dat ik dat stukje altijd met mij mag blijven meedragen.”
Die eenvoudige woorden brachten meteen een diepe stilte over het plein. Iedereen begreep over wie ze sprak.
Een leegte die nooit meer helemaal verdwijnt
Sinds het overlijden van Margriet Hermans op 3 juni is niets nog hetzelfde voor Celien.
Niet alleen verloor ze haar moeder, maar ook haar grootste vertrouwelinge, haar mentor en haar beste vriendin.
Hun band was uitzonderlijk hecht. Ze deelden niet alleen het podium, maar ook hun liefde voor muziek, humor en het leven. Achter de schermen waren ze minstens even onafscheidelijk als ervoor.
De afgelopen weken stonden volledig in het teken van afscheid nemen, verwerken en proberen te begrijpen hoe het leven plots zo ingrijpend kon veranderen.
Toch wist Celien diep vanbinnen dat er ooit een dag zou komen waarop ze opnieuw zou moeten zingen.
Niet omdat het verdriet voorbij is.
Maar omdat muziek altijd hun gezamenlijke taal is geweest.
“Mama wilde niet dat ik bleef stilstaan”
Voor haar eerste optreden vertelde Celien openhartig hoe moeilijk die beslissing was geweest.
Ze gaf toe dat niemand ooit echt klaar is om opnieuw te beginnen na zo’n verlies.
“Mijn mama was mijn alles. Mijn beste vriendin. Natuurlijk zijn de voorbije weken ongelooflijk zwaar geweest en zal dat verdriet nog lang blijven. Maar het leven gaat jammer genoeg verder.”
Daarna vertelde ze iets wat het publiek zichtbaar raakte.
“Op haar laatste dag zei mama nog tegen mij: ‘Je gaat toch blijven zingen, hè? Je doet dat zo goed.'”
Die woorden klinken sindsdien voortdurend door haar hoofd.
“Ze zou nooit gewild hebben dat ik in zak en as zou blijven zitten. Ze wilde dat ik verder zou leven. Dat ik mijn dromen zou blijven volgen.”
Een optreden zoals Margriet het gewild zou hebben
Hoewel de emoties voortdurend aanwezig waren, besloot Celien niet om het verdriet centraal te zetten.
Integendeel.
Net zoals Margriet jarenlang deed, koos ze ervoor om het publiek warmte, muziek en levensvreugde te schenken.
Ze opende haar concert met ‘Een vriend’ en nodigde iedereen uit om volop van de namiddag te genieten.
“Ons mama zei altijd dat je hard moest werken, maar minstens even hard moest genieten van het leven.”
Daarna keek ze even de mensenmassa in.
“Als jullie het goed vinden, dan gaan we vandaag samen genieten. Want ik heb de voorbije weken opnieuw geleerd hoe ongelooflijk snel het leven kan veranderen.”
Die woorden werden gevolgd door luid applaus.
Muziek als houvast
Voor Celien is zingen inmiddels veel meer geworden dan alleen optreden.
Het is een manier geworden om met haar verdriet om te gaan.
“Wanneer ik muziek maak, voel ik ergens ook nog altijd de verbondenheid met mama,” vertelde ze.
“Op het podium voel ik haar dichter bij mij dan waar ook.”
Die gedachte gaf haar zichtbaar kracht tijdens het optreden.
Ondanks de pijn straalde ze dezelfde warme energie uit die zoveel mensen jarenlang met Margriet associeerden.
