Toch is haar verhaal niet dat van iemand die zomaar de schijnwerpers achter zich laat. Integendeel: met de voorstelling Geen oude vrouwtjes zoekt Lomme opnieuw het publiek op. Maar juist doordat ze zo eerlijk praat over de tijd die voorbijgaat, krijgen haar woorden over het leven en afscheid een bijzonder aangrijpende lading.

Een stem die steeds persoonlijker klinkt

Chris Lomme behoort al tientallen jaren tot de vertrouwde gezichten van de Vlaamse cultuurwereld. Generaties kijkers zagen haar op televisie, in films en op het toneel, en haar naam groeide uit tot een begrip.

Nu ze 87 is, lijkt haar blik op het leven veranderd. Niet omdat ze zich heeft teruggetrokken, maar omdat tijd voor haar steeds tastbaarder wordt. Ze weet dat ouder worden gepaard gaat met verlies en beperkingen, maar weigert zich uitsluitend daardoor te laten definiëren.

Dat maakt haar huidige woorden zo indringend. Wanneer iemand met zo’n lange carrière spreekt over eindigheid, klinkt iedere zin alsof er een heel leven aan herinneringen achter schuilgaat.

‘Het doek valt’ krijgt een andere betekenis

De gedachte aan een vallend doek is voor een actrice natuurlijk bijzonder symbolisch. Een voorstelling eindigt ooit, het licht dooft en het publiek gaat naar huis. Maar voor Lomme lijkt het echte leven juist aanleiding om nog bewuster te kijken naar wat er zich vóór dat laatste moment afspeelt.

Met Geen oude vrouwtjes kiest ze ervoor om niet stilletjes achter de coulissen te verdwijnen. Samen met theatermaker Stefan Perceval en HETGEVOLG trekt ze naar woonzorgcentra in Vlaanderen.

Daar wil ze mensen bereiken die niet altijd meer gemakkelijk naar een theaterzaal kunnen komen. De voorstelling draait rond ouder worden, eenzaamheid, beweging en vooral de behoefte aan menselijk contact.

Het is precies dat contact dat voor Lomme steeds belangrijker lijkt te worden. Ze wil ouderen niet behandelen als mensen die alleen nog zorg nodig hebben, maar als mensen met verhalen, verlangens, humor en een eigen stem.

Een vrouw die de kwetsbaarheid niet verbergt

Lomme doet niet alsof ouder worden gemakkelijk is. Ze erkent dat het lichaam verandert, dat mensen uit haar omgeving wegvallen en dat zelfstandigheid soms opnieuw moet worden uitgevonden.

Na een val verhuisde ze naar een serviceflat. Omdat ze alleen woont, ziet ze die beslissing als een verstandige manier om haar zelfstandigheid zo lang mogelijk te bewaren.

Tegelijkertijd blijft ze actief. Ze doet aan yoga, let op haar voeding en probeert binnen haar mogelijkheden in beweging te blijven. Niet omdat ze ouderdom kan tegenhouden, maar omdat ze zelf wil blijven bepalen hoe ze haar dagen invult.

Dat maakt haar verhaal zoveel menselijker dan een eenvoudig verhaal over leeftijd. Ze kent haar grenzen, maar wil zich niet laten reduceren tot die grenzen.

De herinnering aan Nand Buyl blijft

Een belangrijk deel van haar verhaal wordt gevormd door de herinnering aan haar overleden echtgenoot Nand Buyl. Hij overleed in 2009, maar zijn aanwezigheid lijkt in haar herinneringen nog altijd voelbaar.

Lomme spreekt met warmte over de tederheid en verbondenheid die hun relatie voor haar betekende. Het gemis verdwijnt volgens die levensvisie niet zomaar wanneer iemand sterft. Het krijgt na verloop van tijd een andere plaats.

Juist op latere leeftijd kunnen zulke herinneringen zwaarder wegen. Mensen die ooit vanzelfsprekend deel uitmaakten van het dagelijks leven, zijn er niet meer, terwijl de herinneringen aan hen soms juist scherper worden.

Voor Lomme lijkt het verleden daarom niet iets waar ze vanaf wil. Het vormt een deel van wie ze vandaag is.

Geen afscheid van het leven, wel een eerlijk gesprek

Wie haar woorden hoort over ouder worden en het einde van het leven, kan gemakkelijk denken dat er een definitief afscheid aan zit te komen. Haar huidige activiteiten vertellen echter een ander verhaal.

Lomme werkt nog steeds aan nieuwe projecten en wil met Geen oude vrouwtjes vanaf het najaar van 2026 verschillende woonzorgcentra bezoeken. Ze blijft dus letterlijk onderweg.

Het aangrijpende zit juist in het contrast. Ze weet dat niemand onbeperkt tijd heeft, maar kiest er niet voor om zich daardoor terug te trekken. Ze wil de resterende tijd juist gebruiken om aanwezig te zijn.

Daarom voelt ‘het doek valt’ bij haar misschien minder als een aankondiging van een abrupt einde en meer als een beeld voor het besef dat iedere levensfase ooit voorbijgaat.

Het publiek ziet niet langer alleen de actrice

Voor veel Vlamingen is Chris Lomme meer dan een actrice. Haar carrière loopt over ongeveer zeven decennia en is verweven met talloze televisie-, theater- en filmproducties.

Een van haar vroege bekende rollen was Marieke in Schipper naast Mathilde. Daarna volgden tientallen andere producties en samenwerkingen, waardoor ze voor meerdere generaties een vertrouwd gezicht werd.

Maar op haar 87ste lijkt het publiek haar steeds meer te zien als de vrouw achter de actrice. Iemand die ouder wordt, geliefden heeft verloren, haar eigen kwetsbaarheid kent en toch iedere keer opnieuw het podium opgaat.

Dat maakt haar aanwezigheid op het toneel bijzonder. Ze speelt niet alleen over ouder worden; ze brengt haar eigen levenservaring mee.

‘Geen oude vrouwtjes’ is meer dan theater

De voorstelling is nadrukkelijk geen poging om ouderdom mooier voor te stellen dan ze is. Eenzaamheid, lichamelijke beperkingen en het verlies van sociale contacten komen juist ter sprake.

Maar Lomme wil ook af van het idee dat iemand vanaf een bepaalde leeftijd automatisch onzichtbaar wordt. Ouderen moeten volgens de boodschap van de voorstelling ruimte blijven krijgen om te bewegen, te lachen, te praten en deel te nemen aan de samenleving.

Daarom wordt het theater naar de woonzorgcentra gebracht. Niet de oudere moet altijd naar het theater komen; deze keer komt het theater naar de oudere.

Voor Lomme heeft dat een duidelijke menselijke betekenis. Soms hoeft iemand niet geholpen te worden met een groot gebaar. Soms is het voldoende dat iemand naast hem of haar komt zitten en werkelijk luistert.

Een carrière die nog niet stilvalt

Er is een opvallend contrast tussen de dramatische woorden waarmee haar huidige levensfase soms wordt beschreven en wat Lomme daadwerkelijk blijft doen. Terwijl ze steeds eerlijker over ouder worden praat, blijft ze tegelijkertijd nieuwe stappen zetten.

Ook de erkenning voor haar lange artistieke loopbaan onderstreept dat haar betekenis nog altijd groot is. VRT meldde dat Lomme benoemd wordt tot Commandeur in de Kroonorde, als erkenning voor haar artistieke verdiensten.

Dat is geen afsluiting van haar verhaal, maar eerder een bevestiging van wat ze gedurende tientallen jaren heeft opgebouwd.

En toch voelt haar huidige werk anders dan vroeger. Iedere voorstelling, iedere ontmoeting en iedere herinnering lijkt meer gewicht te krijgen wanneer iemand weet dat tijd niet oneindig is.

Het moment waarvoor niemand ooit klaar is

Misschien is dat precies waarom haar woorden zoveel mensen raken. Niemand weet wanneer het laatste doek werkelijk valt. Niemand weet welke voorstelling de laatste zal zijn, welk gesprek het laatste wordt of wanneer een geliefde herinnering plotseling de plaats inneemt van een dagelijks moment.

Lomme lijkt die onzekerheid niet te willen verbergen. Ze praat erover zonder haar leven stil te leggen.

Ze blijft lachen, bewegen, spelen en luisteren. Tegelijkertijd draagt ze het verdriet van wat voorbij is met zich mee. Het verlies van Nand Buyl, de veranderingen die ouder worden met zich meebrengt en de wetenschap dat tijd steeds kostbaarder wordt, maken haar huidige verhaal diep menselijk.

Daarom is haar boodschap misschien juist zo aangrijpend: niet omdat ze haar leven vaarwel zegt, maar omdat ze weigert te doen alsof afscheid geen onderdeel van het leven is.

Het licht blijft voorlopig branden

Wanneer het publiek straks na een voorstelling vertrekt en de lichten in de zaal langzaam doven, zal Chris Lomme nog altijd dezelfde vrouw zijn die haar leven lang op zoek is gegaan naar verhalen die mensen raken.

Het doek mag ooit vallen, zoals dat voor iedere artiest en ieder mens onvermijdelijk is. Maar voorlopig kiest Lomme er niet voor om achter dat doek te verdwijnen.

Ze kiest voor contact, voor beweging en voor de mensen die haar nog willen ontmoeten. En misschien is dat uiteindelijk het meest ontroerende aan haar verhaal: dat een vrouw die de eindigheid van het leven steeds scherper voelt, juist nu nog nadrukkelijker probeert aanwezig te zijn.

Voor haar bewonderaars blijft daardoor vooral één beeld hangen. Niet dat van een actrice die definitief afscheid neemt, maar van een 87-jarige vrouw die weet dat de tijd kostbaar is en daarom, zolang het kan, opnieuw het podium opstapt.

Het applaus klinkt misschien ooit voor de laatste keer. Maar zolang Chris Lomme zelf nog wil spelen, luisteren en verbinden, is het doek nog niet gevallen.