‘We zouden samen een gezin opbouwen… nu is alles weg… Anke had geen enkele kans…’ — Bjorn Van Malderen (27), de vriend van de overleden Anke Robrecht, barst in tranen uit nadat de wetsdokter na de tragedie in Buggenhout bevestigde dat de 27-jarige Anke zwanger was toen ze om het leven kwam…
De pijn in Buggenhout wordt met de dag ondraaglijker. Alsof het drama rond de fatale botsing tussen een schoolbus en een trein nog niet hartverscheurend genoeg was, is nu een nieuwe, verpletterende onthulling naar buiten gekomen. Volgens bronnen dicht bij de familie zou begeleidster Anke Robrecht (27), die dinsdag om het leven kwam bij de ramp, mogelijk zwanger zijn geweest.
Voor haar vriend, Bjorn Van Malderen (27), voelt het alsof zijn wereld voor de tweede keer instort.
“We wilden samen een toekomst opbouwen… kinderen krijgen… een gezin vormen,” zegt hij met gebroken stem. “En nu is alles ineens weg. Alsof iemand gewoon heel mijn leven heeft uitgewist.”
“Ze had nooit op die bus mogen stappen”
Anke combineerde haar werk als zorgkundige met een bijjob als busbegeleidster voor leerlingen van het buitengewoon onderwijs. Ze deed die job nog maar enkele weken. Die noodlottige dinsdagochtend stapte ze mee op de schoolbus richting Richtpunt Campus Buggenhout — een rit die ze nooit meer zou overleven.
Bjorn, zelf buschauffeur aan dezelfde school, was die ochtend toevallig op een andere route onderweg toen hij een verontrustend telefoontje kreeg van zijn moeder.
“Ze riep alleen dat er een zwaar ongeval was gebeurd met een bus in de Stationsstraat… en plots viel de lijn weg. Ik voelde meteen dat het fout zat. Ik wist gewoon dat Anke daar zat.”
Samen met zijn vader reed hij naar de plaats van de ramp. Wat hij daar aantrof, zal hem zijn leven lang achtervolgen.
“Toen ik het wrak zag liggen naast de sporen, voelde ik mijn benen wegzakken. Ik wilde haar nog zien… gewoon om te geloven dat het echt was. Maar de politie zei dat de impact te zwaar geweest was.”
Pas later kreeg Bjorn in het mortuarium afscheid van de vrouw met wie hij al zeven jaar lief en leed deelde.
“Een deel van mijn toekomst lag daar tussen het wrak”
Volgens de eerste vaststellingen zat Anke rechts vooraan in het busje, exact aan de kant waar de trein de zwaarste impact veroorzaakte. De deur van het voertuig werd volledig weggeslagen.
“De dokter zei dat ze geen enkele kans had gehad,” vertelt Bjorn. “Maar dat maakt het niet makkelijker. Helemaal niet.”
De gedachte dat Anke mogelijk een kindje verwachtte, maakt het verdriet nu nog ondraaglijker. Volgens mensen uit de omgeving van het koppel waren Anke en Bjorn de laatste maanden steeds vaker bezig met hun toekomst samen. Er zouden zelfs gesprekken geweest zijn over een groter appartement en een mogelijke verloving.
“Ze straalde de laatste weken,” vertelt een vriendin van Anke. “Ze had het vaak over ‘ons toekomstje’. Niemand kon vermoeden dat alles zo abrupt zou eindigen.”
De definitieve bevestiging over de zwangerschap zou afhangen van bijkomend onderzoek van de wetsdokter, maar alleen al de mogelijkheid slaat een nieuwe wonde in de families.
“Als dat echt zo is… dan zijn niet één, maar twee levens weggenomen,” fluistert Bjorn geëmotioneerd.
Een jonge vrouw die vocht voor haar dromen
Anke stond bekend als een warme, harde werkster die altijd klaarstond voor anderen. Ondanks moeilijke periodes in haar jeugd bouwde ze stap voor stap aan haar leven.
Ze werkte nachten in de zorg, spaarde voor haar eigen woning en droomde ervan ooit moeder te worden.
“Ik bewonderde haar enorm,” zegt Bjorn. “Ze kwam van zo ver. Alles wat ze had opgebouwd, had ze volledig zelf gedaan. Ze was sterk… ongelooflijk sterk.”
Ook Bjorns familie beschouwde Anke als een dochter.
“Ze hoorde bij ons,” zegt zijn vader Eddy zichtbaar aangedaan. “Ze bracht warmte in huis. Stilletjes droomden we allemaal mee van hun toekomst samen.”
Bloemen, kaarsen en één vraag die blijft hangen
Aan de spoorwegovergang in Buggenhout blijven mensen ondertussen bloemen, knuffels en kaarsen neerleggen. De stilte op die plek voelt haast ondraaglijk.
Klasgenoten, buurtbewoners en collega’s zoeken troost bij elkaar, maar tegelijk groeit ook de woede en de onbegrip.
Waarom reed de bus door de gesloten slagbomen? Waarom kon dit gebeuren? En vooral: waarom moest net Anke daar zitten?
Voor Bjorn verandert geen enkel onderzoek nog iets aan het gemis.
“Iedereen praat over het ongeval,” zegt hij zacht. “Maar voor mij was Anke geen nieuwsbericht. Ze was mijn thuis. Mijn rust. Mijn toekomst.”
Even valt hij stil.
Daarna volgen woorden die iedereen rond hem in tranen achterlaten:
“Wij wilden samen oud worden… en nu moet ik leren leven zonder haar.”
