Plots was Margriet weer terug op televisie

De eerste minuten van de nieuwe aflevering voelden voor veel kijkers anders dan verwacht. Daar was Margriet Hermans opnieuw, levendig en uitgesproken zoals Vlaanderen haar kende. Ze praatte, lachte, reageerde op haar medespelers en stortte zich zonder terughoudendheid in het spel.

Maar achter de televisiebeelden zat een pijnlijke werkelijkheid die niemand tijdens de opnames had kunnen voorzien. Margriet overleed op 3 juni 2026, terwijl de afleveringen van De Verraders al in 2025 waren opgenomen.

Daardoor kreeg haar verschijning op 6 september 2026 een emotionele lading die tijdens de opnames onmogelijk kon bestaan. Voor de kijkers was het geen gewone televisieavond meer. Het was plots een nieuwe ontmoeting met iemand van wie ze drie maanden eerder afscheid hadden genomen.

Eén boodschap van VTM veranderde alles

Nog vóór het programma echt op gang kwam, verscheen een boodschap van VTM die meteen de aandacht trok. De zender maakte duidelijk dat Margriets deelname niet zomaar was ingekort of aangepast omdat ze inmiddels was overleden.

“Op haar eigen verzoek brengen we haar deelname integraal en ongewijzigd in beeld.”

Voor veel kijkers kwam die zin hard binnen. Want daarmee werd duidelijk dat Margriet zelf had gewild dat Vlaanderen haar volledige avontuur zou kunnen zien, inclusief de momenten die achteraf confronterend zouden worden.

De zender hoefde dus niet te kiezen welke herinneringen wel of niet geschikt waren. Margriet had haar keuze al gemaakt.

En misschien was dat precies waarom de tranen bij de eerste beelden zo snel kwamen.

Een beeld dat ineens ondraaglijk veel betekenis kreeg

Al vroeg in de aflevering krijgen de deelnemers een opvallende opdracht voorgeschoteld. Ze moeten in een doodskist gaan liggen, en ook Margriet neemt plaats in de kist.

Tijdens de opnames was het een onderdeel van het spel. Een ongemakkelijke, misschien zelfs grappige opdracht waar de deelnemers zich doorheen moesten slaan.

Maar voor de kijker van september 2026 was het beeld nauwelijks nog op dezelfde manier te bekijken.

Margriet ligt daar, terwijl Vlaanderen inmiddels weet dat zij er niet meer is. Wat ooit slechts een televisieopdracht was, voelt daardoor plots bijna symbolisch aan. Sommige kijkers reageerden zichtbaar geëmotioneerd en gaven online toe dat de scène bijzonder hard binnenkwam.

Toch bleef Margriet zelf volledig Margriet.

Wanneer Kürt Rogiers haar helpt om uit de kist te komen, maakt ze een grapje: “Wacht, hè, ik ben al een oude doos.”

Het is een klein moment, maar misschien juist daarom zo pijnlijk mooi. Terwijl kijkers achteraf met tranen naar haar kijken, hoor je Margriet zelf nog lachen.

De vrouw achter de beelden was gewoon volop aan het leven

Dat is misschien wel het moeilijkste aspect van de aflevering.

Margriet wist tijdens de opnames nog niet dat haar leven uiteindelijk zo vroeg zou eindigen. Ze deed mee aan het programma omdat ze zin had in het avontuur. Ze wilde spelen, lachen, zich laten verrassen en vooral zichzelf blijven.

Er was op dat moment geen reden om haar deelname als een afscheid te bekijken.

Integendeel.

Volgens haar dochter Celien was Margriet zelfs enorm enthousiast over het programma. Ze had zoveel plezier beleefd aan de opnames dat het geheimhouden van haar deelname uiteindelijk behoorlijk moeilijk werd.

Die herinnering maakt de beelden vandaag extra waardevol.

Zelfs haar grote geheim kon ze nauwelijks bewaren

De deelnemers moesten hun deelname geheimhouden, maar voor Margriet bleek dat makkelijker gezegd dan gedaan.

Celien vertelde eerder dat haar moeder razend enthousiast was over wat ze had meegemaakt. Uiteindelijk kon ze haar enthousiasme niet meer bedwingen. Op tweede kerstdag, na een glaasje meer dan gepland, flapte ze het grote geheim eruit:

“Ik zit in De Verraders!”

Het klinkt bijna als een typisch Margriet-moment.

Geen zorgvuldig voorbereide aankondiging, geen grote onthulling voor de camera, maar gewoon een trotse moeder die haar enthousiasme niet langer voor zich kon houden.

Achteraf geeft dat kleine verhaal de première een extra menselijke dimensie. De vrouw die nu door duizenden kijkers met tranen wordt bekeken, was tijdens de opnames vooral een vrouw die plezier had en niet kon wachten om haar avontuur met haar familie te delen.

‘100 procent ons mama’

Voor Celien is het dan ook onmogelijk om alleen naar een televisiepersoonlijkheid te kijken.

Wanneer zij haar moeder op het scherm ziet, ziet ze vooral de vrouw die zij haar hele leven heeft gekend. Niet de bekende zangeres, niet de politica en niet de televisiefiguur, maar simpelweg haar mama.

Celien omschreef haar verschijning treffend als “100 procent ons mama”.

En precies dat lijkt ook in de eerste aflevering zichtbaar. Margriet houdt zich niet op de achtergrond. Ze heeft een uitgesproken mening, reageert onmiddellijk wanneer iets haar bezighoudt en laat zich niet zomaar naar de achtergrond duwen.

Ze speelt het spel zoals alleen zij dat kon: met humor, energie en een flinke dosis eigenzinnigheid.

Daarna moest ze opnieuw in die kist

Alsof één keer nog niet confronterend genoeg was, belandt Margriet later in het programma opnieuw in een doodskist.

Tijdens de opnames was dat gewoon onderdeel van de opdracht. Voor de kijkers thuis kreeg het echter een heel andere impact.

De reacties kwamen snel. Sommigen gaven aan dat ze het moeilijk vonden om naar te kijken, juist omdat de beelden zo rechtstreeks botsen met het besef dat Margriet inmiddels overleden is.

Toch is het belangrijk om te zien wat er óók in die beelden zit.

Margriet is niet bezig met afscheid nemen.

Ze is aan het spelen.

Ze maakt grappen.

Ze probeert zich uit de situatie te redden.

Ze is bezig met het avontuur waarvoor ze zelf had gekozen.

En juist daardoor voelen de beelden zo levensecht.

Waarom haar deelname nu zo bijzonder aanvoelt

De eerste aflevering bracht daarmee een merkwaardige tegenstelling naar voren.

De kijker weet hoe het verhaal van Margriet in werkelijkheid is geëindigd. Margriet zelf wist tijdens de opnames nog helemaal niet wat de toekomst voor haar in petto had.

Dat verschil zorgt ervoor dat iedere glimlach, iedere grap en ieder spontaan moment vandaag zwaarder weegt.

Een gewone televisieherinnering verandert langzaam in iets kostbaars.

Want er komen geen nieuwe opnames meer met Margriet. Er komen geen nieuwe interviews waarin ze op haar bekende manier reageert. Wat nu op televisie verschijnt, behoort tot een periode waarin ze nog volop bezig was met nieuwe ervaringen.

En dat is precies wat De Verraders voor haar dochter en voor haar fans zo bijzonder maakt.

Geen afscheid, maar een stukje van Margriet zoals ze werkelijk was

VTM had na haar overlijden gemakkelijk kunnen besluiten om bepaalde scènes niet meer te tonen. Zeker de beelden met de doodskist hadden bij voorbaat gevoelig kunnen liggen.

Maar Margriet had zelf gevraagd om haar deelname integraal en ongewijzigd uit te zenden.

Daardoor krijgt de kijker niet alleen de comfortabele momenten te zien.

Ook de ongemakkelijke scènes blijven bestaan.

Ook de momenten waarop ze zichzelf belachelijk maakt.

Ook haar scherpe reacties.

Ook haar humor.

Ook de doodskist.

En misschien is dat uiteindelijk het grootste respect voor haar wens: Margriet niet achteraf veranderen in een voorzichtig gemonteerde herinnering, maar haar tonen zoals ze toen was.

Vol energie.

Vol humor.

Vol leven.

De tranen zeggen misschien meer dan woorden

De emotionele reacties op de eerste beelden zijn daarom niet alleen verdrietig. Ze laten ook zien hoeveel mensen Margriet nog altijd missen.

Sommigen zagen voor het eerst sinds haar overlijden opnieuw haar gezicht op televisie en werden onmiddellijk teruggebracht naar de herinneringen aan de vrouw die Vlaanderen jarenlang heeft vermaakt.

Anderen konden nauwelijks naar de doodskistscène kijken.

Maar tussen de tranen door was er ook een glimlach.

Want Margriet zelf maakte het onmogelijk om alleen maar verdrietig naar haar te kijken.

Ze lachte.

Ze maakte grappen.

Ze speelde het spel.

En ze was precies zoals haar familie haar kende.

De première kreeg daardoor een onverwachte betekenis

Wat een televisieprogramma moest worden, veranderde zondagavond in iets veel persoonlijkers.

De kijkers zagen geen vrouw die afscheid nam. Ze zagen een vrouw die op dat moment nog geen idee had dat haar deelname later zo emotioneel zou worden ontvangen.

Dat maakt de beelden tegelijkertijd pijnlijk en waardevol.

Margriet kan niet meer vertellen wat ze ervan vindt dat Vlaanderen nu naar haar kijkt.

Maar haar eigen wens ligt wel vast.

Ze wilde dat haar avontuur volledig werd getoond.

Niet alleen de mooie momenten.

Niet alleen de grappige scènes.

Maar het hele verhaal.

‘Het was haar eigen wens’

Misschien is dat uiteindelijk de zin die boven deze première blijft hangen.

Niet omdat hij het verdriet wegneemt.

Maar omdat hij verklaart waarom Vlaanderen Margriet opnieuw op televisie kon zien.

Ze wilde niet dat haar deelname werd weggehaald omdat haar leven inmiddels anders was afgelopen. Ze wilde dat mensen haar konden zien zoals ze tijdens de opnames was: energiek, grappig, eigenzinnig en helemaal aanwezig.

En zo stond Margriet zondagavond opnieuw midden in de woonkamer van duizenden Vlaamse gezinnen.

De tranen kwamen bij sommigen meteen.

Bij anderen pas toen ze haar hoorden lachen.

Maar misschien was juist dat de mooiste paradox van de avond: Vlaanderen keek met tranen naar een vrouw die zelf, zolang ze in beeld was, vooral bleef lachen.

En achter de emotionele première bleef één gedachte overeind:

Margriet was er niet om afscheid te nemen. Ze was er omdat ze nog één keer wilde laten zien wie ze was.