Een kinderwens die jarenlang onbereikbaar leek

Voor Noëlle Deleij begon het verdriet al op jonge leeftijd. Sinds haar achttiende weet ze dat ze MRKH heeft, een aandoening waarbij de baarmoeder ontbreekt, terwijl de eierstokken wel aanwezig zijn. Daardoor kan Noëlle zelf geen zwangerschap dragen, terwijl ze altijd een sterke kinderwens heeft gehad.

Dat besef was bijzonder zwaar. Waar leeftijdsgenoten langzaam hun eigen toekomst begonnen op te bouwen, wist Noëlle dat een zwangerschap voor haar niet op de gewone manier mogelijk zou zijn. Samen met haar partner Ferri Kastelijns (27) moest ze daarom op zoek naar een andere manier om hun droom toch werkelijkheid te laten worden.

Een draagmoeder werd uiteindelijk de enige mogelijkheid. Maar daarmee was hun zoektocht nog lang niet voorbij.

Toen kwam een onverwacht idee

Tijdens die zoektocht kwam via een advocaat op Facebook een suggestie die alles zou veranderen. Omdat Noëlle een relatief jonge moeder had, werd de vraag opgeworpen of Angela misschien fit genoeg was om een kindje voor haar dochter te dragen.

Het idee moet binnen het gezin enorm veel emoties hebben losgemaakt. Voor Angela was het niet zomaar een medische keuze, maar een beslissing die rechtstreeks verbonden was met het verdriet en verlangen van haar eigen dochter.

Toch zei ze ja.

Omdat een draagmoeder in Nederland niet ouder mag zijn dan 45 jaar, moest het gezin voor het traject naar Cyprus. Daar kon Angela, op 51-jarige leeftijd, de zwangerschap voor haar dochter aangaan.

Negen maanden lang droeg Angela haar kleinkind

Vanaf dat moment droeg Angela niet alleen een baby, maar ook de grootste wens van haar dochter. Negen maanden lang groeide het kindje dat Noëlle en Ferri zo intens verlangden in haar buik.

Voor Noëlle moet het een bijna onwerkelijke ervaring zijn geweest. Haar eigen moeder droeg het kind dat zij zelf nooit zou kunnen dragen, terwijl zij ondertussen toeleefde naar de dag waarop ze eindelijk haar dochtertje in haar armen zou mogen sluiten.

Voor Angela kreeg de zwangerschap eveneens een heel bijzondere betekenis. Iedere beweging, iedere controle en iedere nieuwe zwangerschapsweek bracht haar dichter bij het moment waarop ze haar dochter het grootste geschenk uit haar leven zou kunnen geven.

Dan komt eindelijk het moment waar iedereen op wachtte

Na negen maanden wachten was het afgelopen zondag zover. Angela beviel van een meisje dat de naam Loïz Mia kreeg.

Voor Noëlle en Ferri kwam daarmee een einde aan een lange en soms emotioneel loodzware reis. Het kindje waar ze zo lang naar hadden verlangd, was er eindelijk.

Noëlle beschreef het moment als nauwelijks te bevatten. Plotseling konden zij en Ferri naar het gezichtje van hun dochter kijken, haar kleine handjes vasthouden en haar eindelijk echt ontmoeten.

Na alles wat eraan voorafging, voelde het volgens Noëlle alsof hun grootste droom in één klap werkelijkheid was geworden.

‘Zo naar jou verlangd’

Op Instagram richtte Noëlle zich rechtstreeks tot haar pasgeboren dochter. Ze schreef hoe bijzonder en emotioneel de lange weg naar haar geboorte was geweest en hoe intens ze naar dit moment hadden verlangd.

Ze vertelde ook dat haar moeder haar niet zelf had kunnen dragen, maar dat Loïz dankzij haar oma negen maanden lang veilig kon groeien.

Die gedachte maakt het familieverhaal misschien wel zo bijzonder. Angela was tijdens de zwangerschap de draagster van haar kleindochter, maar vanaf het moment van de geboorte veranderde haar rol opnieuw: ze kon het meisje overdragen aan haar dochter en schoonzoon.

Voor Noëlle was dat geen gewoon afscheid van een zwangerschap. Het was het moment waarop haar moeder haar hielp iets te ontvangen waarvan ze jarenlang had gedacht dat het misschien nooit mogelijk zou zijn.

Een geschenk dat veel verder gaat dan een zwangerschap

‘Mama heeft je niet zelf kunnen dragen, maar dankzij oma mocht jij negen maanden lang veilig groeien en heeft zij jou uiteindelijk aan ons gegeven’, schreef Noëlle.

In die woorden zit de hele emotionele kern van hun verhaal. Noëlle kon zelf geen zwangerschap dragen, maar haar kinderwens verdween nooit. Angela zag van dichtbij hoeveel die onvervulde droom voor haar dochter betekende en besloot uiteindelijk iets te doen wat geen enkele moeder zomaar doet.

Ze droeg haar kleinkind negen maanden lang.

En vervolgens gaf ze het kindje aan haar eigen dochter.

Het is precies dat moment waarop de emoties van de afgelopen jaren samenkomen: het verdriet om wat Noëlle niet zelf kon, de moed van Angela om haar dochter te helpen en de vreugde van een gezin dat eindelijk een nieuw leven mag verwelkomen.

‘Ik kan nog steeds niet geloven dat jij er echt bent’

Voor Noëlle voelt het inmiddels nog altijd onwerkelijk. Ze schreef dat ze nauwelijks kan geloven dat Loïz daadwerkelijk bij hen is en dat ze nu naar haar kleine gezichtje kunnen kijken, haar handjes kunnen vasthouden en haar bos haar kunnen bewonderen.

Na maanden van spanning is er eindelijk ruimte voor iets anders: genieten.

Geen zoektocht meer naar een oplossing. Geen voortdurend nadenken over hoe hun kinderwens ooit werkelijkheid zou kunnen worden. Alleen een klein meisje dat nu midden in hun leven ligt.

En misschien is dat voor Noëlle het meest bijzondere van alles.

Wat jarenlang een pijnlijke leegte was, heeft nu een naam gekregen.

Loïz Mia.

Ook met oma gaat het goed

Maandag mochten Noëlle, Ferri, Loïz en Angela samen het ziekenhuis verlaten. Volgens Noëlle gaat het zowel met de baby als met haar moeder heel goed.

Dat moment moet voor de familie bijzonder emotioneel zijn geweest. Vijf mensen die tegelijkertijd het ziekenhuis verlaten, nadat één van hen negen maanden lang het kindje van een ander heeft gedragen.

Angela keert naar huis terug als oma.

Noëlle en Ferri keren terug als ouders.

En kleine Loïz begint aan haar leven omringd door mensen die al maanden, en in sommige gevallen jarenlang, op haar komst hebben gewacht.

Van onvervulde kinderwens naar grootste geluk

De weg naar Loïz was allesbehalve vanzelfsprekend. Noëlle moest al op haar achttiende leren leven met het besef dat haar lichaam haar niet de mogelijkheid zou geven zelf een zwangerschap te dragen.

Maar haar kinderwens bleef bestaan.

Toen Angela uiteindelijk besloot haar dochter te helpen, veranderde de betekenis van die wens. Wat ooit vooral pijn en machteloosheid had gebracht, werd een gezamenlijke reis waarin moeder en dochter letterlijk met elkaar verbonden raakten door een ongeboren kindje.

Nu is die reis voorbij.

En begint er een nieuwe.

Noëlle en Ferri willen voorlopig vooral genieten van hun kraamweek en van de eerste dagen met hun dochter. Alles draait om vasthouden, knuffelen, kijken en beseffen dat het meisje op wie ze zo lang hebben gewacht eindelijk bij hen is.

‘Ons grootste geluk, onze mooiste droom’

Noëlle noemde Loïz haar ‘grootste geluk’, haar ‘mooiste droom’ en haar ‘kleine meisje’. Ze sloot haar emotionele boodschap af met een zin die laat voelen hoe diep deze geboorte haar raakt: ze houdt nu al meer van haar dochter dan woorden ooit kunnen vertellen.

Voor Angela moet er ondertussen een heel ander, maar minstens zo intens moment zijn aangebroken. Negen maanden lang was zij degene die Loïz beschermde en droeg. Uiteindelijk was zij degene die haar dochter het kindje kon geven waar ze zo lang naar had verlangd.

Een moeder die haar dochter zag worstelen met een onvervulde kinderwens.

Een oma die vervolgens haar kleindochter droeg.

En een dochter die na jaren wachten eindelijk haar eigen baby in haar armen mocht sluiten.

Op 6 september 2026 om 14.07 uur begon voor Noëlle en Ferri een nieuw hoofdstuk.

Maar voor deze familie begon dat verhaal eigenlijk al veel eerder.

Het begon met een pijnlijke kinderwens.

Met een moeder die niet kon verdragen haar dochter dat verdriet alleen te zien dragen.

En uiteindelijk met een geschenk dat geen woorden ooit volledig kunnen beschrijven: een klein meisje dat negen maanden lang door haar oma werd gedragen en daarna eindelijk thuiskwam bij haar mama en papa.