Zijn woorden zijn sober, eerlijk en aangrijpend. Geen dramatische uitspraken, maar zinnen waarin een verdriet doorklinkt dat zelfs na al die jaren niet volledig is verdwenen.

“Mijn hart is nooit echt genezen. Je leert leven met het gemis, maar het verdwijnt nooit.”

Met die bekentenis raakt Degand een gevoel dat duizenden mensen herkennen: sommige verliezen worden nooit afgesloten, ze worden alleen anders gedragen.

Een dag die alles in één klap veranderde

Negen jaar geleden leek niets erop te wijzen dat het leven van Stefaan Degand binnen enkele uren volledig op zijn kop zou staan. Wat een toekomst vol gezamenlijke dromen had moeten worden, veranderde onverwacht in een onvoorstelbare tragedie.

Hij verloor niet alleen de vrouw met wie hij zijn leven wilde delen, maar ook het kindje waar beiden vol liefde en verwachting naar uitkeken.

Volgens mensen uit zijn omgeving voelde het alsof de tijd op dat moment volledig stilviel.

Waar eerst plannen werden gemaakt voor een nieuw gezin, bleef plots alleen een leegte achter die met geen woorden te beschrijven viel.

“Verdriet kent geen kalender”

Vaak wordt gezegd dat de tijd alle wonden heelt. Stefaan Degand kijkt daar anders naar.

Hij vertelt dat negen jaar misschien lang klinkt voor de buitenwereld, maar dat verdriet zich niets aantrekt van kalenders of jaartallen.

Bepaalde geuren, muziek, foto’s of onverwachte momenten kunnen hem nog altijd terugbrengen naar het leven dat hij samen met Julie had opgebouwd.

Soms lijkt het alsof het verlies gisteren gebeurde.

En net dat maakt rouw zo moeilijk uit te leggen aan mensen die het zelf nooit hebben meegemaakt.

De herinnering aan Julie blijft elke dag aanwezig

Hoewel Julie al jaren geleden overleed, blijft ze volgens Stefaan een vaste plaats innemen in zijn leven.

Niet omdat hij vasthoudt aan het verleden, maar omdat liefde volgens hem niet ophoudt wanneer iemand er niet meer is.

Integendeel.

Ze leeft verder in herinneringen, kleine rituelen en de ontelbare momenten waarop hij nog altijd aan haar denkt.

Vrienden vertellen dat Stefaan zelden over Julie spreekt zonder zichtbaar geëmotioneerd te raken. Niet omdat de pijn hem verlamt, maar omdat de liefde die hij voor haar voelde nog altijd even groot is.

Ook hun ongeboren kindje wordt nooit vergeten

Naast het verlies van Julie draagt Stefaan nog een tweede, vaak onzichtbare vorm van verdriet met zich mee.

Hij verloor ook het kindje dat ze samen verwachtten.

Een toekomst die nooit werkelijkheid kon worden.

Een leven dat nooit de kans kreeg om te beginnen.

Voor veel ouders is het verlies van een ongeboren kind een verdriet waarvoor nauwelijks woorden bestaan. Ook Stefaan laat voelen hoe diep dat gemis kan zijn.

Volgens rouwdeskundigen blijft zo’n verlies vaak levenslang deel uitmaken van iemands identiteit.

Kwetsbaarheid als teken van kracht

Met zijn openhartige getuigenis wil Degand niet alleen zijn eigen verhaal vertellen.

Hij hoopt ook dat anderen zich minder alleen voelen in hun verdriet.

Nog te vaak, zegt hij, wordt verwacht dat mensen na enkele jaren “verder moeten”. Alsof rouw een eindpunt kent.

Maar volgens hem werkt het zo niet.

Je leert opnieuw lachen.

Je leert opnieuw leven.

Maar je leert nooit vergeten.

Die eerlijkheid raakt veel mensen, zeker omdat openlijk spreken over verdriet nog altijd niet vanzelfsprekend is.

Zijn werk hielp hem overeind

Ondanks het enorme persoonlijke verlies bleef Stefaan Degand actief in theater, televisie en film.

Zijn werk gaf hem structuur op dagen waarop alles leek stil te staan.

Volgens collega’s zette hij zich met dezelfde passie in als altijd, al wist iedereen dat achter die professionele glimlach een man schuilging die dagelijks vocht met een immens gemis.

Creativiteit werd voor hem een manier om emoties een plaats te geven.

Niet als vlucht, maar als houvast.

Een golf van herkenning

De reacties op zijn openhartige woorden laten zien hoeveel mensen zich herkennen in zijn verhaal.

Op sociale media delen duizenden mensen hun eigen ervaringen met het verlies van een partner, een ouder of een kind.

Steeds opnieuw keren dezelfde woorden terug:

“Het verdriet verandert… maar het verdwijnt nooit.”

Voor velen voelt Stefaan Degands getuigenis daarom als een vorm van erkenning.

Een bevestiging dat rouwen geen teken van zwakte is, maar juist een bewijs van hoe diep liefde kan reiken.

Liefde stopt niet bij afscheid

Hoewel zijn verhaal doordrongen is van verdriet, draagt het ook een boodschap van hoop.

Niet de hoop dat het gemis ooit volledig verdwijnt, maar wel dat een mens ondanks alles opnieuw kan leren leven.

Dat herinneringen geen last hoeven te zijn, maar ook een bron van kracht kunnen worden.

Negen jaar zijn verstreken sinds de dag waarop Stefaan Degand Julie én hun ongeboren kindje verloor.

Toch blijft één waarheid onveranderd.

Sommige mensen verlaten deze wereld veel te vroeg.

Maar de liefde die ze achterlaten, verdwijnt nooit.

En misschien is dat precies wat Stefaan met zijn aangrijpende woorden duidelijk wil maken: een gebroken hart geneest misschien nooit helemaal, maar het blijft wel voor altijd gevuld met liefde.