“Iedereen pakt zijn leven weer op, maar in mijn huis is het nog steeds alsof gisteren pas het licht uitging,” klinkt het aangrijpend. “Ik trek het niet meer.”

Een dag die het begin van een nachtmerrie werd

Wat een van de mooiste dagen uit hun leven had moeten worden, veranderde in enkele uren tijd in een tragedie die niemand had zien aankomen.

Tijdens haar zwangerschap moest Kirenia met spoed naar het ziekenhuis, waar artsen besloten onmiddellijk een keizersnede uit te voeren. Hun zoon Santiago kwam gezond ter wereld, een moment waarop Jeffrey dacht dat hun gezamenlijke toekomst eindelijk begon.

Maar vrijwel meteen daarna sloeg het noodlot toe.

Door ernstige complicaties na de bevalling, veroorzaakt door zware zwangerschapsvergiftiging en een daaropvolgende hersenbloeding, belandde Kirenia in coma. Terwijl hun pasgeboren zoon vocht om zijn eerste dagen in deze wereld te beleven, vocht zijn moeder voor haar leven.

Maandenlang hopen op een wonder

Jeffrey week wekenlang nauwelijks van haar zijde.

Iedere dag leefde hij tussen hoop en wanhoop. Overdag bezocht hij zijn vrouw in het ziekenhuis, ‘s avonds probeerde hij voor zijn pasgeboren zoon te zorgen. Hij bleef geloven dat Kirenia haar ogen opnieuw zou openen en eindelijk haar kindje zou kunnen vasthouden.

Dat moment kwam nooit.

Na meer dan twee maanden overleed Kirenia, zonder ooit bewust afscheid te hebben kunnen nemen van Jeffrey of haar zoon in haar armen te hebben gehouden.

Voor Jeffrey voelde het alsof zijn wereld op hetzelfde moment instortte waarop hij vader werd.

Vader én moeder tegelijk

Sindsdien staat hij er alleen voor.

Waar hij vroeger zijn leven combineerde met bokstrainingen, wedstrijden en dromen over een gezin, draait vandaag alles om Santiago.

Elke ochtend begint met dezelfde verantwoordelijkheid. Ontbijt maken, luiers verschonen, troosten, spelen, wassen en proberen een veilige thuis te creëren voor een kind dat zijn moeder nooit bewust heeft gekend.

Voor de buitenwereld lijkt Jeffrey sterk.

Maar achter die kracht schuilt een man die toegeeft dat hij soms niet meer weet hoe hij alles moet blijven dragen.

“Ik moet alleen verder. Daar heb ik nooit voor gekozen,” vertelde hij eerder al. Woorden die vandaag misschien nog zwaarder klinken dan toen.

De herinneringen die hij nooit loslaat

Ondanks het enorme verdriet probeert Jeffrey ervoor te zorgen dat Kirenia een blijvende plaats houdt in het leven van hun zoon.

In huis hangen foto’s waarop Santiago later zal kunnen zien wie zijn mama was. Spullen die Kirenia tijdens haar zwangerschap met zorg had uitgekozen, liggen nog altijd op dezelfde plek.

Een van de meest dierbare herinneringen bewaart hij zorgvuldig: een opname van Kirenia’s hartslag, die hij ooit aan Santiago wil laten horen.

Voor sommigen lijkt het misschien een klein detail.

Voor Jeffrey is het een manier om zijn zoon toch nog iets van zijn moeder mee te geven.

“Soms voelt het alsof iedereen verder leeft… behalve wij”

Meer dan een jaar na het drama merkt Jeffrey dat de wereld om hem heen langzaam weer normaal is geworden.

Mensen gaan verder met hun leven. Nieuws verdwijnt uit de media. De stilte keert terug.

Maar voor hem bestaat er geen einde aan het rouwproces.

Volgens mensen uit zijn omgeving probeert hij elke dag opnieuw de beste vader te zijn die hij kan zijn, al kost dat steeds meer energie.

Hij geeft toe dat de combinatie van verdriet, verantwoordelijkheid en vermoeidheid hem soms volledig uitput.

Juist daarom kiest hij ervoor om eerlijk te zijn over hoe moeilijk het werkelijk is.

Niet omdat hij medelijden zoekt, maar omdat hij wil tonen dat rouwen geen vaste einddatum kent.

Steun die hem overeind probeert te houden

Na zijn verhaal ontving Jeffrey duizenden steunbetuigingen.

Mensen uit heel België stuurden berichten, bloemen en woorden van medeleven. Velen zagen in hem een vader die onder onvoorstelbaar moeilijke omstandigheden alles doet om zijn zoon een warm en liefdevol thuis te geven.

Die steun betekent veel, zegt hij, maar neemt het gemis niet weg.

Want wanneer de deur ‘s avonds dichtgaat en Santiago slaapt, blijft één stoel leeg.

De stoel waarop Kirenia had moeten zitten.

Een belofte aan zijn zoon

Ondanks alle pijn blijft Jeffrey vasthouden aan één doel.

Hij wil dat Santiago later opgroeit met het gevoel dat zijn moeder altijd deel van zijn leven is gebleven, ook al heeft hij haar nooit echt leren kennen.

Hij vertelt over haar, bewaart haar foto’s en koestert elk tastbaar aandenken.

Niet omdat dat het verdriet kleiner maakt.

Maar omdat liefde niet verdwijnt wanneer iemand overlijdt.

En misschien is dat precies wat Jeffrey vandaag probeert vol te houden: niet alleen verder leven voor zichzelf, maar vooral voor het kleine jongetje dat ooit zal willen weten wie zijn moeder was.

Terwijl de wereld buiten langzaam verder draait, blijft binnen de muren van zijn huis één werkelijkheid onveranderd. Het gemis is er nog iedere dag. En hoewel de tijd leert omgaan met verlies, zijn er wonden die nooit helemaal genezen. Voor Jeffrey Yzewyn is dat besef na ruim een jaar nog altijd even rauw als op die eerste, allesveranderende dag.