Bijna twee maanden na het overlijden van haar mama Margriet Hermans probeert de zangeres haar leven voorzichtig weer op te nemen. Ze staat opnieuw op het podium, lacht naar haar publiek en doet wat haar moeder haar altijd heeft geleerd: blijven doorgaan. Toch geeft ze toe dat achter die glimlach nog altijd een immens gemis schuilgaat.

“Je denkt dat je sterker wordt… tot één herinnering alles terugbrengt”

Tijdens haar eerste optredens na het overlijden van Margriet werd al duidelijk hoe moeilijk die stap voor Celien was. Naar de buitenwereld straalt ze kracht uit, maar vanbinnen blijft het verdriet aanwezig.

Volgens mensen uit haar omgeving zijn het vaak de onverwachte momenten die het zwaarst wegen. Een bekend nummer, een lege stoel achter de schermen of een oude foto volstaat om haar opnieuw terug te brengen naar de vrouw met wie ze niet alleen een moeder-dochterband deelde, maar ook jarenlang samenwerkte.

“Je denkt dat je sterker wordt… tot één herinnering je opnieuw helemaal breekt.”

Hoewel die woorden vooral het gevoel samenvatten waarmee ze vandaag leeft, herkennen duizenden mensen zich erin. Rouwen verloopt immers zelden in een rechte lijn.

Van een onverwachte diagnose naar een onvoorstelbaar afscheid

Het verlies kwam bijzonder snel.

Begin mei leek niemand te vermoeden hoe dramatisch de weken nadien zouden verlopen. Nadat bij Margriet Hermans een agressief neuro-endocrien carcinoom werd vastgesteld, bleek al snel dat de behandelingsmogelijkheden beperkt waren.

Op 3 juni 2026 overleed ze op 72-jarige leeftijd.

Nog geen week later nam Vlaanderen afscheid van een vrouw die generaties lang kleur gaf aan de Vlaamse muziek- en televisiewereld.

Tijdens de uitvaart sprak Celien haar mama rechtstreeks toe. Ze vertelde dat ze nog niet wist hoe haar leven zonder haar moeder verder moest, maar beloofde tegelijk dat ze zou proberen recht te blijven, precies zoals Margriet haar altijd had geleerd.

Het waren woorden die bij veel aanwezigen voor tranen zorgden.

Niet alleen een moeder, maar ook haar grootste steun

Voor Celien betekende het afscheid veel meer dan het verlies van een ouder.

Margriet was jarenlang haar klankbord, haar collega, haar vertrouwenspersoon en haar grootste supporter. Samen stonden ze op het podium, maakten ze televisie en beleefden ze talloze momenten die hun band alleen maar sterker maakten.

Juist daarom voelt de leegte vandaag zo groot.

Wie Celien de voorbije jaren zag optreden, zag bijna altijd ook een stukje van Margriet terug. Hun humor, hun warmte en hun liefde voor muziek maakten hen tot een uniek duo.

Nu moet Celien voor het eerst leren optreden zonder de vrouw die altijd ergens in de coulissen aanwezig leek.

Het applaus stopt… de stilte blijft

Enkele weken na de uitvaart besloot Celien haar werkzaamheden voorzichtig te hervatten.

Ze gaf eerlijk toe dat de wereld intussen gewoon verder draaide, terwijl die van haar even volledig was stilgevallen.

Toch koos ze ervoor opnieuw te zingen.

Niet omdat het verdriet verdwenen was, maar omdat muziek voor haar ook een manier is geworden om haar moeder dichtbij te voelen.

Die tegenstelling maakt haar verhaal zo aangrijpend.

Op het podium klinkt applaus.

Mensen zingen mee, lachen en genieten.

Maar zodra de spots doven en de zaal leegloopt, blijft vooral de stilte over. En precies in die stilte, zo laten haar eerdere woorden vermoeden, wordt het gemis soms ondraaglijk groot.

Tranen tijdens elk eerbetoon

Dat de emoties nog altijd vlak onder de oppervlakte zitten, werd de voorbije weken meermaals zichtbaar.

Tijdens Vlaanderen Feest bracht Celien samen met Barbara Dex, Leez en Natalia een ontroerend eerbetoon aan Margriet met het nummer Een vriend. Toen het publiek spontaan de naam van haar moeder begon te scanderen, kon ze haar emoties niet langer bedwingen.

En ook tijdens de opnames van Tien Om Te Zien volgde een bijzonder moment. Met haar vertolking van Niets Houdt Me Tegen bracht ze opnieuw hulde aan Margriet.

Later vertelde Celien dat het warme applaus haar “tot heel diep” had geraakt.

Het bewees nog maar eens hoeveel liefde Vlaanderen blijft voelen voor haar moeder.

Heel Vlaanderen draagt Margriet nog altijd in het hart

Ook tijdens VRT Zomerhit krijgt Margriet Hermans een bijzondere plaats.

Over heel Vlaanderen maakten mensen papieren margrietjes als symbool van liefde, herinnering en verbondenheid. Celien mocht het eerbetoon officieel onthullen, een moment dat opnieuw gepaard ging met veel emoties.

Voor haar betekent elke hommage hetzelfde dubbele gevoel.

Enerzijds is er de immense trots dat haar moeder zoveel mensen heeft geraakt.

Anderzijds blijft het pijnlijke besef dat Margriet er zelf niet meer bij kan zijn om dat allemaal te beleven.

Een liefde die niet eindigt

Na de uitvaart schreef Celien misschien wel de meest aangrijpende woorden die een dochter kan uitspreken:

“Je was m’n alles. Ik ga je zo ontzettend hard missen.”

Vandaag lijken die woorden alleen maar zwaarder te wegen.

Ze werkt opnieuw. Ze staat weer op het podium. Ze glimlacht wanneer het publiek applaudisseert.

Maar achter die glimlach leeft een dochter die haar moeder nog elke dag mist.

Misschien is dat wel de essentie van rouw: je leert verder te leven, maar je leert nooit om niet meer te missen.

En telkens wanneer één herinnering onverwacht terugkomt, voelt het even alsof het afscheid opnieuw begint. Dat maakt het verhaal van Celien Hermans zo herkenbaar én zo hartverscheurend voor iedereen die ooit iemand heeft moeten loslaten.