‘Ik glimlach voor het publiek, maar vanbinnen ben ik doodsbang…’ – Echtgenote Catherine Mattelaer vertelt openhartig over Johan Verminnens moedige beslissing na zijn kankerstrijd

Voor het eerst spreekt Catherine openhartig over de periode die hun leven volledig op zijn kop zette. Ze vertelt hoe de ziekte niet alleen Johan lichamelijk trof, maar ook haar als partner dwong om iedere dag opnieuw te leven tussen hoop en onzekerheid.

“De diagnose veranderde alles”

Volgens Catherine begon alles met een bericht waarvan je hoopt dat het nooit jouw gezin zal bereiken. De diagnose kanker kwam als een mokerslag en maakte in één klap een einde aan de vanzelfsprekendheid van het dagelijkse leven.

Plots draaide alles om ziekenhuisbezoeken, onderzoeken, gesprekken met artsen en de vraag waar niemand ooit een antwoord op wil zoeken: hoe ziet de toekomst eruit?

“Je probeert sterk te blijven,” vertelt ze. “Voor hem, voor de familie en voor iedereen die op je rekent. Maar diep vanbinnen ben je voortdurend bang.”

Een zware operatie en een lange weg terug

De ingrijpende operatie betekende het begin van een maandenlange revalidatie. Elke kleine stap vooruit voelde als een overwinning, maar tegelijkertijd bleef de onzekerheid aanwezig.

Er waren dagen waarop Johan zichtbaar vooruitging en voorzichtig opnieuw plannen durfde te maken.

Maar er waren ook momenten waarop vermoeidheid, pijn en twijfel opnieuw de bovenhand namen.

Volgens Catherine leerden ze in die periode om niet langer maanden vooruit te kijken, maar elke goede dag als een geschenk te beschouwen.

“Het podium is zijn tweede thuis”

Toen de artsen voorzichtig aangaven dat Johan opnieuw mocht optreden, ontstond er thuis een moeilijke discussie.

Enerzijds was er de vreugde dat hij opnieuw muziek kon maken.

Anderzijds bleef de bezorgdheid over wat een intensieve concertreeks lichamelijk zou betekenen.

“Ik wist hoe hard hij verlangde naar het podium,” vertelt Catherine. “Maar tegelijk dacht ik alleen maar: is zijn lichaam hier wel klaar voor?”

Voor Johan voelde het antwoord echter duidelijk aan.

Muziek was nooit zomaar een beroep geweest.

Het was zijn manier van leven.

Zijn manier om gevoelens te delen.

Zijn manier om contact te maken met mensen.

Een afscheidstournee vol betekenis

Na veel gesprekken besloten Johan en Catherine samen dat een zorgvuldig opgebouwde afscheidstournee de juiste keuze was.

Niet omdat hij de strijd had opgegeven.

Integendeel.

Juist omdat hij zijn carrière wilde afsluiten op zijn eigen voorwaarden, omringd door het publiek dat hem tientallen jaren heeft gedragen.

Voor Catherine bleef het een beslissing met gemengde gevoelens.

“Ik glimlach wanneer hij het podium opgaat,” zegt ze. “Maar vanbinnen ben ik doodsbang. Je blijft als partner altijd denken: doe alsjeblieft rustig aan.”

Liefde krijgt een andere betekenis

De ziekte heeft hun huwelijk veranderd.

Niet omdat de liefde minder werd, maar juist omdat alles veel intenser is geworden.

Gewone momenten kregen plots een enorme waarde.

Samen ontbijten.

Een wandeling maken.

Lachen om iets kleins.

Momenten die vroeger vanzelfsprekend leken, voelen vandaag als kostbare herinneringen die elke dag opnieuw gekoesterd worden.

Volgens Catherine heeft de ziekte hen geleerd hoe kwetsbaar het leven werkelijk is.

“Je beseft plots hoeveel geluk er zit in gewone dagen.”

De kracht van muziek

Tijdens de moeilijkste maanden bleef muziek voortdurend aanwezig.

Niet als werk, maar als houvast.

Johan luisterde opnieuw naar oude opnames, schreef gedachten neer en speelde voorzichtig opnieuw piano.

Volgens Catherine zag ze telkens opnieuw hetzelfde gebeuren.

Wanneer hij over muziek sprak, verdwenen de zorgen even uit zijn gezicht.

“Dan zag ik opnieuw de Johan die ik al zoveel jaren ken.”

Een publiek dat hem altijd bleef dragen

Sinds de aankondiging van de afscheidstournee stromen de reacties van fans massaal binnen.

Mensen delen herinneringen aan concerten, liedjes die een belangrijke rol speelden in hun leven en bedanken Johan voor tientallen jaren muziek.

Die warme steun raakt ook Catherine diep.

Ze vertelt dat elke brief, elke boodschap en elk applaus Johan extra kracht geeft om door te gaan.

Niet uit verplichting.

Maar uit liefde voor zijn publiek.

“Ik wil hem niet verliezen aan de angst”

Toch geeft Catherine eerlijk toe dat de angst nooit helemaal verdwenen is.

Ook nu Johan opnieuw op het podium staat, blijft ze aandachtig kijken.

Niet naar de artiest.

Maar naar de man achter de microfoon.

Ze let op zijn energie, zijn ademhaling en de signalen die het publiek misschien niet eens opmerkt.

“Je leert na zo’n periode anders kijken,” zegt ze. “Je beseft dat gezondheid nooit meer vanzelfsprekend is.”

Een afscheid dat vooral het leven viert

Voor Johan Verminnen is deze concertreeks geen afscheid uit verdriet, maar een dankbetuiging aan iedereen die hem jarenlang heeft gevolgd.

Hij wil zijn publiek nog één keer recht in de ogen kijken, de liedjes zingen die generaties hebben verbonden en afsluiten met dezelfde oprechtheid waarmee hij zijn hele carrière heeft opgebouwd.

Voor Catherine blijft iedere voorstelling een emotionele avond.

Ze ziet een man die door ziekte werd getekend, maar nooit zijn liefde voor muziek verloor.

En misschien is dat precies de grootste overwinning.

Niet dat de angst verdwenen is.

Maar dat de liefde voor het leven uiteindelijk sterker bleek dan de angst om het te verliezen.

Terwijl het doek langzaam valt over een uitzonderlijke carrière, blijft één beeld hangen: een artiest die ondanks alles blijft zingen, en een vrouw die hem iedere avond met een glimlach uitzwaait, terwijl ze diep vanbinnen alleen maar hoopt dat hij veilig weer thuiskomt.