Een podium zonder de vrouw die haar altijd aanmoedigde

Nog geen maand geleden stond de wereld van Celien volledig stil. Nadat bij Margriet Hermans een agressieve en ongeneeslijke vorm van kanker werd vastgesteld, koos de geliefde zangeres op 3 juni voor euthanasie. Het afscheid kwam snel, maar de leegte die achterbleef is immens.

De voorbije weken hield Celien bewust haar agenda leeg om samen met haar familie te rouwen. Toch besloot ze uiteindelijk opnieuw het podium op te stappen. Niet omdat het verdriet verdwenen is, maar omdat muziek altijd een deel van haar leven is geweest – én omdat haar mama dat zo had gewild.

Toen ze in Roeselare het podium opliep, was meteen zichtbaar hoe zwaar dat moment voor haar was.

“Voor het eerst sinds lange tijd ben ik echt zenuwachtig voor een optreden,” vertelde ze eerlijk aan het publiek. “Niet omdat ik bang ben om te zingen, maar omdat er vandaag iemand ontbreekt die er altijd was.”

In de zaal werd het muisstil.

“Mama zei dat ik moest blijven zingen”

Ondanks haar verdriet koos Celien ervoor om de avond niet volledig in het teken van rouw te laten staan. Ze bracht vrolijke nummers, bekende klassiekers en verschillende liedjes uit het repertoire van haar moeder.

Tussen de nummers door vertelde ze waarom ze toch weer op het podium stond.

Volgens Celien hebben zij en Margriet vlak voor haar overlijden lange gesprekken gevoerd over de toekomst.

Haar mama drukte haar op het hart dat ze nooit mocht stoppen met zingen.

“Ze zei tegen mij: ‘Je gaat blijven zingen, hé. Je doet dat zo graag. Geef alles wat je hebt.'”

Die woorden bleven de afgelopen weken voortdurend door haar hoofd spelen.

“Vandaag sta ik hier niet alleen voor mezelf,” zei Celien zichtbaar ontroerd. “Ik sta hier ook voor haar.”

Een boodschap die recht uit haar hart kwam

Tijdens het optreden richtte Celien zich meerdere keren rechtstreeks tot het publiek.

Ze sprak niet alleen over muziek, maar ook over hoe kwetsbaar het leven kan zijn.

“Geniet van elke dag,” zei ze.

“Ik heb aan den lijve ondervonden hoe snel alles kan veranderen. Vandaag lijkt alles vanzelfsprekend, morgen kan je wereld volledig anders zijn.”

Die eenvoudige woorden maakten diepe indruk.

Op sociale media stroomden na afloop honderden reacties binnen van mensen die zich herkenden in haar verhaal of zelf een dierbare verloren.

Velen noemden haar optreden “hartverscheurend mooi” en prezen haar moed om zich zo kwetsbaar te tonen.

Het moment waarop de emoties niet langer binnen bleven

Pas helemaal aan het einde van het concert brak het moeilijkste moment aan.

Toen de eerste tonen klonken van Mama, het lied dat Celien ooit speciaal schreef voor de zeventigste verjaardag van Margriet, werd het haar zichtbaar te veel.

Haar stem begon te trillen.

Tranen verschenen in haar ogen.

Even leek het alsof ze het nummer niet zou kunnen afmaken.

Na een korte stilte sprak ze woorden die niemand in het publiek onberoerd lieten.

“Het moeilijkste vind ik niet alleen dat mama er niet meer is.”

Ze slikte.

“Het moeilijkste is dat zij mij nooit mama zal zien worden.”

In de zaal werd opnieuw doodstil.

Veel toeschouwers pinkten zelf een traan weg.

“Ik hoop ooit even zo’n goede mama te worden”

Celien vertelde dat die gedachte haar de laatste weken misschien nog wel het meest bezighoudt.

Ze droomt ervan ooit zelf kinderen te krijgen, maar beseft dat haar moeder dat nooit meer zal meemaken.

“Als ik ooit mama mag worden,” zei ze zacht, “dan hoop ik dat ik minstens even liefdevol zal zijn als zij.”

Voor haar blijft Margriet het grootste voorbeeld.

Niet alleen als artieste, maar vooral als moeder.

“Dat is iets wat ik voor altijd met mij zal meedragen.”

Zelfs na afloop bleef het verdriet zichtbaar

Normaal neemt Celien na haar optredens uitgebreid de tijd voor foto’s en ontmoetingen met haar fans.

Deze keer lukte dat niet.

Met tranen in haar ogen richtte ze zich nog één keer tot het publiek.

“Ik hoop dat jullie het me niet kwalijk nemen dat ik vandaag geen selfies maak.”

“Niet omdat ik jullie niet wil ontmoeten…”

“…maar omdat het op dit moment gewoon nog te moeilijk is.”

Opnieuw volgde een warm applaus.

Niemand leek haar beslissing vreemd te vinden.

Integendeel.

Veel aanwezigen reageerden met begrip en gaven haar de ruimte die ze duidelijk nog nodig heeft.

Een optreden dat veel meer was dan muziek

Wie maandag naar Roeselare kwam voor een concert, kreeg uiteindelijk iets veel persoonlijkers te zien.

Geen perfect ingestudeerde show.

Geen zorgvuldig verborgen emoties.

Maar een dochter die, ondanks haar immense verdriet, de kracht vond om opnieuw het podium op te stappen.

Met muziek.

Met herinneringen.

En met woorden die recht uit haar hart kwamen.

Voor duizenden aanwezigen én voor iedereen die haar verhaal nadien las, werd één ding duidelijk: het gemis van Margriet Hermans zal nooit verdwijnen. Maar dankzij de liefde, de muziek en de herinneringen blijft haar aanwezigheid voortleven – in elke noot die Celien zingt en in elke traan die zij niet langer probeert te verbergen.