‘Toen Celien me vertelde hoe moeilijk haar moeder het had, voelde ik al dat er iets niet klopte…’ Koen Crucke onthult een ongebruikelijk detail tijdens zijn laatste bezoek aan Margriet Hermans: ‘Ik wou dat ik toen had begrepen hoe bijzonder dat moment was’

Het overlijden van Margriet Hermans op 72-jarige leeftijd blijft Vlaanderen diep raken. De geliefde zangeres, televisiepersoonlijkheid en voormalige politica verloor in enkele weken tijd haar strijd tegen een agressief neuro-endocrien carcinoom. Terwijl duizenden fans afscheid nemen van een vrouw die generaties lang een vertrouwd gezicht was, breekt ook voor haar goede vriend Koen Crucke een bijzonder moeilijke periode aan.

In een emotioneel gesprek vertelt hij over zijn laatste contact met Margriet en haar dochter Celien. Daarbij onthult hij een klein, bijna onopvallend moment dat hem sinds haar overlijden blijft achtervolgen.

“Ik voelde dat Celien iets probeerde te beschermen”

Nog geen week voor het overlijden van Margriet sprak Koen uitgebreid met Celien. Zoals wel vaker hield zij goede vrienden op de hoogte van de gezondheidstoestand van haar moeder.

“Ze vertelde me dat haar moeder het moeilijk had en dat alles van dag tot dag bekeken werd,” vertelt Koen. “Ze was eerlijk, maar tegelijk voelde ik dat ze haar mama probeerde te beschermen. Niet alleen tegenover de buitenwereld, maar ook tegenover zichzelf.”

Volgens Koen was er iets aan dat gesprek dat hem achteraf niet meer loslaat.

“Er waren momenten waarop Celien even stilviel. Alsof ze nadacht over hoeveel ze kon vertellen. Ik voelde toen al dat er iets niet klopte. Maar je houdt jezelf vast aan hoop. Je denkt: Margriet is een vechter. Zij komt hier wel weer door.”

Die hoop bleek uiteindelijk sterker dan de realiteit.

Een laatste bezoek dat nu een andere betekenis heeft

Wat Koen vandaag het meest raakt, is zijn laatste bezoek aan Margriet. Op dat moment wist niemand precies hoeveel tijd er nog restte.

Hoewel de ziekte haar zichtbaar had verzwakt, herkende hij nog altijd de vrouw die hij al tientallen jaren kende.

“Ze was moe. Veel moeër dan ik haar ooit had gezien. Maar toch vroeg ze eerst hoe het met mij ging. Dat was typisch Margriet. Ze zette zichzelf altijd op de tweede plaats.”

Tijdens dat bezoek gebeurde iets wat hem achteraf bijzonder hard heeft getroffen.

“Toen ik opstond om te vertrekken, pakte ze mijn hand vast. Niet lang. Slechts een paar seconden. Maar ze liet niet meteen los. We keken elkaar gewoon even aan.”

Op dat moment leek het een klein gebaar. Vandaag voelt het voor Koen als iets veel groters.

“Ik wou dat ik toen had begrepen hoe bijzonder dat moment was. Misschien wist zij al dat dit ons laatste afscheid zou worden. Misschien voelde ze iets wat wij nog niet konden bevatten.”

De strijd die steeds zwaarder werd

Uit het aangrijpende afscheidsbericht van dochter Celien blijkt hoe snel de gezondheid van Margriet achteruitging.

Eind april kwam de diagnose kanker. Half mei volgde de harde realiteit: een agressief neuro-endocrien carcinoom met beperkte behandelingsmogelijkheden. Er werd nog chemotherapie opgestart, maar volgens Celien was haar moeder toen al ernstig verzwakt.

De energie verdween dag na dag. Zelfs de glimlach die jarenlang haar handelsmerk was geweest, begon langzaam te verdwijnen.

Door de ondraaglijke pijn, het toenemende fysieke ongemak en het gebrek aan uitzicht op herstel besloot Margriet uiteindelijk zelf de regie over haar levenseinde te nemen.

“Zelfs in haar laatste dagen bleef ze voor anderen zorgen”

Wat Koen misschien nog het meest bewondert, is hoe Margriet haar laatste weken heeft beleefd.

“Veel mensen zouden alleen nog met zichzelf bezig zijn in zo’n situatie. Margriet niet. Ze maakte zich zorgen om Frank. Om Celien. Om iedereen die achterbleef.”

Die woorden sluiten nauw aan bij wat Celien zelf schreef.

Volgens haar bleef Margriet zelfs in haar afscheid dezelfde moeder die ze altijd geweest was: liefdevol, dankbaar, sterk en bezorgd om de mensen rondom haar.

“Dat was haar grootste talent,” zegt Koen. “Mensen het gevoel geven dat ze belangrijk waren. Zelfs toen zij degene was die alle steun nodig had.”

Een verlies dat nog altijd onwezenlijk voelt

Tijdens radio-interviews moest Koen meermaals zijn emoties bedwingen. Vooral het besef dat hun laatste gesprek nu definitief het laatste gesprek blijft, valt hem zwaar.

“Ze hebben iemand van mij afgenomen die ik als familie beschouwde,” zegt hij met brekende stem. “Margriet was veel meer dan een collega. We hebben samen gelachen, gewerkt, herinneringen gemaakt. Je denkt altijd dat er nog tijd zal zijn voor een volgend gesprek.”

Maar dat volgende gesprek kwam er niet meer.

“Dat is misschien wat het meeste pijn doet. Je denkt altijd dat je nog iets kunt zeggen. Dat je nog een koffie samen gaat drinken. Dat je nog eens gaat bellen. Tot plots blijkt dat het laatste moment al voorbij is.”

Een laatste groet aan een uitzonderlijke vrouw

De publieke uitvaartplechtigheid van Margriet Hermans zal plaatsvinden volgens haar eigen wens in de Landloperskapel van Merksplas Kolonie. Familie, vrienden, collega’s en bewonderaars zullen er afscheid nemen van een vrouw die meer dan veertig jaar lang een vaste waarde was in Vlaanderen.

Voor Koen wordt het zonder twijfel een van de moeilijkste dagen uit zijn carrière én zijn persoonlijke leven.

“Ik zal haar lach missen. Haar stem. Haar eerlijkheid. Maar vooral haar aanwezigheid. Mensen zoals Margriet kom je maar één keer tegen in je leven.”

En telkens wanneer hij terugdenkt aan dat laatste bezoek, blijft één gedachte terugkomen.

“Die paar seconden waarin ze mijn hand vasthield… toen leek het zo gewoon. Vandaag besef ik dat het misschien het kostbaarste afscheid was dat ik ooit gekregen heb.” 💔