Sommige televisieavonden blijven hangen omdat er iets spectaculairs gebeurt. Andere blijven hangen omdat er juist bijna niets gebeurt: twee mensen zitten naast elkaar, de weg glijdt langzaam voorbij en ergens tussen een eenvoudige maaltijd en een stil moment ontstaat plots een gesprek dat niemand had gepland. Precies daar ligt volgens Wim Lybaert de kracht van De Columbus. Het zesde seizoen, dat begin 2026 op VRT 1 te zien was, bracht opnieuw zes bekende Vlamingen samen met de presentator, maar achter de schermen ontstonden momenten die volgens Lybaert soms zó persoonlijk werden dat zelfs de aanwezigheid van de camera’s bijna ongepast aanvoelde.

Dat maakt de terugblik op het seizoen opvallend intiem. Want hoewel de kijker vooral de bus, de landschappen en de bijzondere bestemmingen zag, gebeurde er onderweg iets wat veel moeilijker in beeld te brengen is: mensen begonnen hun publieke imago langzaam los te laten. Wat overbleef, waren twijfels, herinneringen, familie, ambities en soms ook onderwerpen waarover ze normaal niet zo gemakkelijk praten.

Niet de bestemming, maar wat er onderweg gebeurt

Het vernieuwde concept van De Columbus speelde daarin een belangrijke rol. Waar vroeger de beroemde sjiekenbak bepaalde waar Wim en zijn gast zouden eindigen, mocht de gast in 2026 zelf een bestemming kiezen. Het ging daarbij niet zomaar om een mooie toeristische plek. De locatie moest een persoonlijke betekenis hebben: een plek uit het verleden, een lang gekoesterde droom of een bestemming waar iemand om een bijzondere reden ooit naartoe wilde.

Daardoor kreeg iedere reis meteen een emotionele onderlaag. De vraag was niet langer alleen waar Wim en zijn gast zouden belanden, maar vooral waarom die plek zo belangrijk was. Een bestemming kon plots een herinnering aan vroeger worden, een aanleiding om over familie te praten of een manier om eindelijk stil te staan bij een leven dat normaal gesproken voortdurend in beweging is.

En juist wanneer de bus verder reed, ontstonden de gesprekken waarvoor het programma uiteindelijk bekendstaat. Geen studio, geen publiek en geen presentator die voortdurend een volgende vraag klaar heeft. Alleen Wim, zijn gast en uren tijd.

Tom Waes mocht als eerste de snelheid loslaten

De eerste aflevering bracht Wim Lybaert samen met Tom Waes op Sardinië. Dat bleek meteen een interessante combinatie. Waes is voor veel Vlamingen het gezicht van avontuur, actie en een leven waarin voortdurend iets lijkt te gebeuren. De Columbus vraagt juist het tegenovergestelde: vertragen, kijken, koken, luisteren en accepteren dat niet ieder moment een bestemming of prestatie nodig heeft.

Achter die tegenstelling zat volgens het programma echter een veel interessanter verhaal. Wat gebeurt er wanneer iemand die gewend is om altijd door te gaan plotseling gedwongen wordt om niets te moeten? De bus creëerde daarvoor een omgeving waarin zelfs een ogenschijnlijk eenvoudig gesprek onverwacht persoonlijk kon worden.

Niet ieder moment hoefde daarbij spectaculair te zijn. Soms zat de betekenis juist in een korte stilte of een opmerking die aanvankelijk onbelangrijk leek. Voor Wim is dat precies het soort televisie dat hij wil maken: momenten waarin een bekende Vlaming even niet hoeft te bewijzen wie hij of zij is.

Petra De Sutter bracht een andere vorm van kwetsbaarheid mee

Met Petra De Sutter veranderde de sfeer opnieuw. Haar carrière is gevuld met verantwoordelijkheden en publieke functies, waardoor ze voor veel kijkers vooral bekend is als iemand die gewend is om te spreken, beslissingen te nemen en voortdurend in de belangstelling te staan.

Maar in de bus ontstond ruimte voor een andere kant. De gesprekken kregen meer tijd en hoefden niet onmiddellijk naar een conclusie te leiden. Het was juist die rust die volgens Wim een verschil kon maken.

Wanneer iemand uren naast je zit, verdwijnen de gebruikelijke grenzen van een interview langzaam. Een vraag kan even blijven hangen. Een herinnering kan spontaan naar boven komen. En soms merk je aan iemands gezicht dat een onderwerp veel meer betekent dan de eerste woorden doen vermoeden.

Dat zijn volgens Lybaert de momenten waarop De Columbus het dichtst bij de werkelijkheid komt.

Elodie Gabias liet zien hoe weinig een generatieverschil soms betekent

Ook de reis met Elodie Gabias kreeg een eigen dynamiek. De influencer vertegenwoordigt een andere generatie en heeft een heel andere leefwereld dan Wim. Toch bleek juist dat verschil interessant.

Tijdens de reis van Sardinië richting Corsica ontstond geleidelijk een band. Er werd gelachen, gegeten en gepraat, maar tussen die luchtige momenten door kwamen ook onderwerpen voorbij die een veel persoonlijkere kant van Elodie lieten zien.

Voor Wim is dat een belangrijk onderdeel van het programma. Een gast hoeft niet op hem te lijken. Integendeel. Hoe groter het verschil aan het begin, hoe verrassender het kan zijn wanneer twee mensen uiteindelijk ontdekken dat ze meer gemeen hebben dan verwacht.

De camera registreert daarbij niet alleen wat iemand zegt. Ook stiltes, blikken en kleine gebaren vertellen een verhaal.

Viktor Verhulst stapte uit zijn vertrouwde wereld

Voor Viktor Verhulst betekende De Columbus eveneens een flinke verandering. Hij werd meegenomen naar het ruige Corsicaanse binnenland, ver weg van de snelheid en luxe die veel mensen met zijn publieke leven associëren.

Maar juist daar gebeurde iets wat televisie volgens Wim Lybaert bijzonder kan maken. Wanneer de gebruikelijke omgeving wegvalt, verdwijnt ook een deel van het beeld dat anderen van je hebben.

Geen studio. Geen sociale media. Geen drukke agenda. Alleen een bus, een landschap en een gesprek.

Volgens Wim zijn dat de omstandigheden waarin iemand soms onverwacht veel meer van zichzelf laat zien. Niet omdat hij een gast bewust onder druk wil zetten, maar juist omdat hij de druk zoveel mogelijk probeert weg te nemen.

Bij Ruben Van Gucht werd de bus bijna een tijdelijke thuis

Ook Ruben Van Gucht moest tijdens zijn reis het tempo verlagen. Als sportjournalist is hij gewend aan deadlines, radio, televisie en een agenda die nauwelijks stilstaat. In de bus ontstond een heel ander ritme.

Er waren geen grote decors of ingewikkelde opdrachten nodig. Zelfs de meest gewone dingen kregen betekenis. Samen koken. Opruimen. Afwassen. Een bed klaarmaken. Wachten tot het eten klaar is.

Juist in die kleine handelingen ontstaat volgens Lybaert een vorm van eerlijkheid die je tijdens een klassiek interview moeilijk kunt bereiken. Mensen vergeten na verloop van tijd dat ze voortdurend bekeken worden. En wanneer dat gebeurt, komen soms de verhalen die je niet had verwacht.

Het zijn precies zulke momenten die Wim naar eigen zeggen het liefst bewaart.

Pascale Naessens draaide de rollen om

Het seizoen eindigde met Pascale Naessens, en ook daar werd duidelijk dat de reis niet alleen bedoeld was om de gast uit zijn of haar comfortzone te halen.

Deze keer kreeg Wim zelf een onverwachte uitdaging. Naessens nam hem mee de bergen in voor een tai-chisessie. De man die normaal gesproken de route bepaalt en zijn gasten begeleidt, moest plots zelf volgen.

Het leverde een ander soort intimiteit op. Want wanneer de presentator zelf even niet de controle heeft, ontstaat ruimte voor een andere verhouding tussen gast en interviewer.

Misschien was dat wel de perfecte afsluiting van een seizoen waarin voortdurend dezelfde vraag terugkwam: wat gebeurt er wanneer je mensen genoeg tijd geeft om niet langer een rol te hoeven spelen?

‘Soms voel je dat een camera te veel is’

Daar ligt volgens Wim Lybaert ook de moeilijkste kant van het programma. Een camera is nooit volledig onzichtbaar. Zelfs wanneer iemand ontspannen lijkt, blijft er een apparaat staan dat alles registreert.

Maar sommige gesprekken worden volgens hem zo persoonlijk dat je als maker automatisch begint te twijfelen. Moet je dit wel filmen? Is het eerlijk om dit moment later aan duizenden mensen te tonen? Of is juist het feit dat iemand zich zo openstelt een reden om het gesprek te bewaren?

Die grens tussen televisie en intimiteit is volgens Lybaert niet altijd gemakkelijk.

Sommige van de sterkste momenten ontstaan juist wanneer niemand probeert een sterk moment te creëren. Een gast vertelt iets over een ouder. Een herinnering komt onverwacht terug. Een moeilijke periode uit het verleden krijgt plots een plaats in het gesprek. En terwijl de bus verder rijdt, beseft iedereen dat er iets wezenlijks is veranderd.

Dat zijn de momenten waarop een televisieprogramma even aanvoelt als een gesprek dat eigenlijk alleen tussen twee mensen had moeten bestaan.

Het nieuwe format maakte de verhalen persoonlijker

De keuze om gasten zelf hun bestemming te laten bepalen, bleek daarom meer dan een kleine formatwijziging. Het gaf iedere reis een emotionele aanleiding.

Een bestemming kan immers een verhaal vertellen nog voordat iemand één woord heeft gezegd.

Waarom wil iemand terug naar die plaats? Wie heeft daar ooit gewoond? Welke herinnering ligt daar verborgen? Waarom is juist deze plek jarenlang een droom gebleven?

De reis begint daardoor al voordat de motor wordt gestart.

En onderweg krijgt die betekenis nieuwe lagen.

De bestemming is slechts het excuus. Het echte verhaal zit in de persoon die ernaartoe wil.

De bus blijft de plek waar maskers langzaam verdwijnen

Wie naar De Columbus kijkt, ziet vaak een eenvoudige bus met een keuken, bedden en een kleine leefruimte. Maar voor Wim is die bus veel meer dan een vervoermiddel.

Het is een soort tijdelijke wereld waarin bekende Vlamingen hun normale omgeving achterlaten. Er is geen hotelkamer waar iemand zich kan terugtrekken en er zijn weinig mogelijkheden om voortdurend met de buitenwereld bezig te zijn.

Je leeft enkele dagen dicht op elkaar.

Je ziet elkaar moe worden.

Je ziet elkaar koken.

Je maakt samen ruzie over iets kleins of lacht om iets volkomen onbenulligs.

En precies daardoor ontstaat volgens Lybaert iets wat in de meeste televisieformats nauwelijks mogelijk is: tijd.

Niet vijf minuten voor een interview.

Niet één uur in een studio.

Maar dagen waarin een gesprek de kans krijgt om vanzelf dieper te worden.

En misschien is dát de verrassendste onthulling van seizoen zes

De grote verrassing van De Columbus 2026 zit uiteindelijk niet in een spectaculaire bestemming of een onverwachte stunt. Het zit in wat er gebeurt wanneer bekende mensen even nergens naartoe hoeven te rennen.

Tom Waes, Petra De Sutter, Elodie Gabias, Viktor Verhulst, Ruben Van Gucht en Pascale Naessens kwamen allemaal met een ander verhaal aan boord. Maar naarmate de reizen vorderden, verdwenen de verschillen steeds meer naar de achtergrond.

Wat overbleef, waren mensen.

Mensen met herinneringen.

Met onzekerheden.

Met momenten waarop het leven niet zo eenvoudig is als het beeld dat de buitenwereld van hen heeft.

En precies daarom konden sommige gesprekken volgens Wim zo intens worden dat zelfs de makers even stilvielen.

Niet omdat er een groot televisiedrama nodig was.

Maar omdat de werkelijkheid zelf soms al genoeg was.

Wat gebeurt er na seizoen zes?

Het zesde seizoen eindigde op 15 februari 2026. Voorlopig is er geen officieel aangekondigd zevende seizoen of nieuwe gastenlijst. Dat betekent echter niet automatisch dat de bus definitief op stal staat.

De Columbus heeft eerder langere pauzes gekend en het programma heeft nooit het gevoel gehad van een productie die koste wat kost ieder jaar moet terugkeren.

Misschien is dat ook precies waarom kijkers blijven wachten.

Want wanneer Wim Lybaert opnieuw achter het stuur kruipt, weet niemand helemaal wat er zal gebeuren. Niet welke gesprekken zullen ontstaan. Niet welke herinneringen naar boven komen. En vooral niet welke bekende Vlaming na enkele dagen reizen plots een heel andere persoon blijkt te zijn dan het publiek dacht.

Voorlopig blijft de volgende rit dus een vraagteken.

Maar één ding heeft seizoen 2026 opnieuw duidelijk gemaakt: zolang Wim Lybaert mensen de tijd geeft om te praten, hoeft De Columbus geen groot spektakel te organiseren om Vlaanderen te raken.

Soms is één bus, één weg en één eerlijk gesprek voldoende om de camera even te doen vergeten waarom ze eigenlijk aanstaat.