Waar velen denken dat de tijd langzaam alle pijn verzacht, ervaart zij het net anders.

“Hoe meer tijd er verstrijkt, hoe meer ik haar beschermende armen mis.”

Met die woorden beschrijft Celien het gevoel dat haar de laatste maanden steeds vaker overvalt. Niet de eerste dagen na het afscheid waren het zwaarst, zegt ze, maar juist de momenten waarop het gewone leven weer verdergaat zonder de vrouw die altijd haar grootste steun en toeverlaat was.

De stilte wordt elke dag luider

Toen Margriet Hermans overleed, leefde de familie wekenlang in een waas van emoties, afscheid nemen en steunbetuigingen.

Er was nauwelijks tijd om echt stil te staan bij wat er was gebeurd.

Pas toen de bloemen verdwenen, de camera’s wegbleven en het dagelijkse leven opnieuw begon, drong de werkelijkheid langzaam door.

Volgens Celien is dat het moment waarop het echte rouwen begon.

De telefoon gaat niet meer om haar moeder iets te vertellen.

Na een optreden is er geen vertrouwde stem meer die zegt hoe trots ze is.

En zelfs de kleinste dagelijkse gebeurtenissen brengen haar automatisch terug naar de vrouw met wie ze jarenlang alles deelde.

Veel meer dan alleen een moeder

Voor Celien was Margriet niet alleen haar mama.

Ze was haar mentor, haar grootste supporter, haar kritischste raadgever en tegelijk haar beste vriendin.

Hun band was uitzonderlijk hecht.

Samen deelden ze niet alleen een gezin, maar ook een passie voor muziek. Ze stonden samen op het podium, namen muziek op en beleefden talloze onvergetelijke momenten voor én achter de schermen.

Juist daarom voelt het gemis vandaag zo groot.

“Er zijn dagen waarop ik automatisch denk: dat moet ik straks aan mama vertellen… en dan besef ik ineens dat dat nooit meer kan.”

Volgens mensen uit haar omgeving zijn dat precies de momenten waarop de leegte het hardst binnenkomt.

Een afscheid dat veel te snel kwam

Het overlijden van Margriet Hermans kwam voor velen als een schok.

Bij haar werd een zeldzame en bijzonder agressieve vorm van kanker vastgesteld: een neuro-endocrien carcinoom. De ziekte werd pas ontdekt toen behandeling nauwelijks nog mogelijk was.

Om een langdurig en uitzichtloos lijden te vermijden, koos Margriet uiteindelijk bewust voor euthanasie.

Voor Celien en haar familie was dat een beslissing die zij met liefde respecteerden.

Toch maakt dat het verdriet niet minder groot.

Integendeel.

Ze koestert de laatste gesprekken die ze samen voerden, maar geeft toe dat geen enkele mooie herinnering de leegte kan opvullen die haar moeder heeft achtergelaten.

Muziek als reddingsboei

Wanneer woorden tekortschieten, zoekt Celien haar toevlucht tot muziek.

Al jarenlang vormt muziek haar manier om emoties te verwerken, en ook nu blijft ze nieuwe nummers schrijven en achter de piano plaatsnemen wanneer het verdriet te groot wordt.

Toch is dat niet altijd gemakkelijk.

Sommige liedjes brengen haar onmiddellijk terug naar de momenten waarop ze samen met haar moeder op het podium stond.

Tijdens optredens moet ze soms zichtbaar slikken wanneer het publiek spontaan de naam van Margriet noemt of haar muziek begint mee te zingen.

Maar tegelijk haalt ze daar ook kracht uit.

Ze voelt dat de liefde die Vlaanderen voor haar moeder had, vandaag ook een stukje steun voor haar geworden is.

Een bijzonder televisieherinnering

Binnenkort zullen kijkers Margriet Hermans nog één keer op televisie kunnen zien in De Verraders, een programma dat werd opgenomen voordat haar gezondheid plots achteruitging.

Voor Celien zal dat ongetwijfeld een emotioneel moment worden.

Enerzijds kijkt ze ernaar uit haar moeder opnieuw te zien lachen zoals iedereen haar kende.

Anderzijds beseft ze dat het opnieuw afscheid nemen zal zijn.

Een afscheid dat telkens weer even echt aanvoelt.

Fans maken zich zorgen

Na haar openhartige woorden stroomden de reacties massaal binnen.

Duizenden mensen lieten weten dat ze zich herkennen in haar gevoelens. Wie ooit een ouder verloor, begrijpt volgens velen precies wat Celien bedoelt wanneer ze zegt dat het gemis soms groter wordt naarmate de tijd verstrijkt.

Naast steun klinken ook bezorgde reacties.

Fans hopen dat ze voldoende mensen om zich heen heeft om deze moeilijke periode door te komen en wensen haar vooral de rust toe om haar verdriet op haar eigen tempo te verwerken.

Liefde verdwijnt nooit

Ondanks alle pijn probeert Celien vast te houden aan één gedachte die haar moeder haar ooit meegaf: blijf vooruitkijken, hoe moeilijk het leven soms ook wordt.

Dat is niet altijd eenvoudig.

Er zijn dagen waarop het verdriet onverwacht toeslaat en de stilte bijna ondraaglijk voelt.

Toch blijft ze geloven dat de liefde die zij en haar moeder deelden sterker is dan het afscheid zelf.

Want hoewel Margriet Hermans er niet meer is om haar dochter letterlijk in haar armen te sluiten, voelt Celien dat haar warmte, haar levenslessen en haar onvoorwaardelijke liefde nog elke dag met haar meereizen.

En misschien is dat precies waarom haar ontroerende bekentenis zoveel mensen raakt.

Sommige mensen verdwijnen uit het zicht.

Maar uit het hart verdwijnen ze nooit.