Voor medezaakvoerder Philip Baret (43) voelt het nog altijd alsof de werkelijkheid niet wil doordringen. De werkplaats waar gisteren nog gelachen en gewerkt werd, oogt vandaag onwerkelijk stil.

Een laatste werkdag die niemand ooit zal vergeten

Dinsdag begon als een gewone werkdag.

Terwijl Philip de binnenploeg aanstuurde vanuit de loods in Alken, vertrokken medezaakvoerder Stijn Vanstraelen (46) en drie collega’s van de buitenploeg opnieuw naar de werf van het OXY-gebouw in Brussel. Ze werkten daar al weken aan een project dat bijna afgerond was.

Nog één werkdag, daarna zou het jaarlijkse bouwverlof beginnen.

Niemand kon vermoeden dat die ochtend het laatste afscheid zou zijn.

Niemand wist dat gewone woorden als “tot straks” of “werk ze” achteraf een onvoorstelbaar zware betekenis zouden krijgen.

Het telefoontje dat alles veranderde

Toen Philip vernam dat er brand was uitgebroken op de werf, probeerde hij onmiddellijk contact op te nemen met zijn collega’s.

Zijn oproepen bleven onbeantwoord.

De onzekerheid groeide met de minuut.

Even later verscheen de politie aan de deur van het bedrijf.

Nog vóór de agenten iets hadden gezegd, voelde Philip dat het nieuws onmogelijk goed kon zijn.

De vier collega’s werden als vermist opgegeven.

Later volgde de bevestiging waar iedereen zo bang voor was.

“Ze hebben brute pech gehad,” vertelt Philip zichtbaar aangeslagen.

“Als die brand enkele minuten later was ontstaan, hadden ze misschien nog kunnen ontsnappen.”

Vier collega’s, maar vooral vier vrienden

Binnen OTM waren de slachtoffers veel meer dan werknemers.

Ze vormden een hecht team dat jarenlang samen op pad ging, elkaar blindelings vertrouwde en lief en leed met elkaar deelde.

Ze vierden verjaardagen, hielpen elkaar tijdens moeilijke periodes en kenden elkaars gezinnen.

Voor de collega’s die achterblijven voelt het alsof niet alleen vier medewerkers zijn verdwenen, maar vier onmisbare schakels uit hun dagelijkse leven.

Hun vaste plaatsen blijven leeg.

Hun stemmen klinken niet langer door de werkplaats.

Hun aanwezigheid wordt juist voelbaar door hun afwezigheid.

De moeilijkste beslissing: opnieuw beginnen

Amper één dag na het drama gingen de deuren van het bedrijf opnieuw open.

Niet omdat iemand daar klaar voor was.

Maar omdat de overblijvende collega’s elkaar nodig hadden.

Philip gaf iedereen de vrijheid om thuis te blijven.

Toch besloot vrijwel iedereen naar het werk te komen.

Sommigen om afleiding te zoeken.

Anderen simpelweg omdat ze het verdriet liever samen droegen dan alleen.

“We hebben elkaar nu harder nodig dan ooit,” zegt Philip.

Hij denkt daarbij ook voortdurend aan zijn overleden zakenpartner.

“Stijn zou niet gewild hebben dat we ons zouden opsluiten in verdriet. Hij zou willen dat we proberen verder te gaan, hoe onmogelijk dat vandaag ook voelt.”

Een bedrijf dat niet alleen mensen verloor

Naast het enorme emotionele verlies staat OTM ook voor een bijzonder moeilijke uitdaging.

In één dag verloor het bedrijf een groot deel van zijn ervaren buitendienst.

Nieuwe medewerkers zoeken is noodzakelijk om projecten verder te kunnen uitvoeren.

Maar voor Philip draait het allang niet meer alleen om werk.

“Je kunt personeel vervangen op papier. Maar mensen zoals zij kun je nooit vervangen.”

Volgens collega’s gaat het verlies veel verder dan de praktische gevolgen.

Iedere hoek van het bedrijf roept herinneringen op aan gezamenlijke projecten, gesprekken tijdens de middagpauze en de humor die de werkdagen lichter maakte.

Achter elk slachtoffer schuilt een leven

Voor het grote publiek zijn het vier namen in een nieuwsbericht.

Voor hun families waren het geliefde partners, vaders, zonen, broers en vrienden.

Mensen met plannen voor de toekomst.

Met vakanties die al geboekt waren.

Met verjaardagen die binnenkort gevierd zouden worden.

Met dromen die plotseling zijn afgebroken.

Juist dat besef maakt de tragedie zo aangrijpend.

Niet alleen vier levens gingen verloren.

Ook tientallen andere levens veranderden voorgoed.

Een golf van medeleven

Sinds het nieuws bekend werd, ontvangt OTM talloze steunbetuigingen.

Klanten, leveranciers, collega-bedrijven en onbekenden laten weten dat hun gedachten uitgaan naar de nabestaanden en de medewerkers die achterblijven.

Bloemen verschijnen aan het bedrijf.

Kaarsen worden aangestoken.

Op sociale media delen mensen warme herinneringen aan de vier collega’s.

Het zijn kleine gebaren die het verdriet niet wegnemen, maar wel laten voelen dat niemand alleen staat.

Een wond die nog lang zal blijven bestaan

De machines zullen opnieuw draaien.

Nieuwe opdrachten zullen worden aangenomen.

Het dagelijkse leven zal langzaam weer op gang komen.

Maar voor Philip en zijn collega’s zal niets ooit nog hetzelfde zijn.

Iedere ochtend zal hen herinneren aan de vier mannen die samen vertrokken voor wat een gewone werkdag leek.

Een werkdag die eindigde in een tragedie die niet alleen een gebouw in de as legde, maar ook vier gezinnen, een hecht team en een hele gemeenschap diep heeft geraakt.

Want sommige verliezen laten zich niet meten in cijfers of schade.

Ze leven voort in de stilte van lege werkplaatsen, in onafgemaakte gesprekken en in de herinneringen aan mensen die voor altijd een plaats zullen behouden in de harten van iedereen die hen heeft gekend.