HET GEHEIM DAT EVA ALTIJD VERBORG: ‘Ik wist niet dat de pijn achter haar glimlach zo diep was, tot ik na haar overlijden deze woorden las.’ – De echtgenoot van Eva Hermans-Kroot doorbreekt de stilte met een aangrijpende getuigenis over haar laatste maanden
Bijna een jaar na het overlijden van Eva Hermans-Kroot spreekt haar echtgenoot Matthijs Hermans opnieuw openhartig over het immense gemis dat zijn leven voorgoed veranderde. In zijn boek Onvergetelijk en tijdens gesprekken in de media kijkt hij terug op de laatste periode die hij samen met Eva mocht beleven. Niet met sensationele onthullingen, maar met eerlijke herinneringen aan een vrouw die, ondanks haar ongeneeslijke ziekte, tot het einde toe bleef vechten voor het leven.
Tijdens het schrijven van zijn boek ontdekte Matthijs opnieuw hoe groot de kloof soms was tussen wat Eva aan de buitenwereld liet zien en wat zij diep vanbinnen meedroeg. Op sociale media en televisie straalde ze moed, humor en levenslust uit. Ze wist duizenden mensen te inspireren met haar openheid over leven met longkanker. Maar achter die glimlach ging een strijd schuil die zelfs voor haar naasten niet altijd volledig zichtbaar was.
“Pas toen ik later haar woorden opnieuw las, besefte ik hoeveel pijn ze soms verborgen hield,” beschrijft Matthijs. “Ze wilde zo graag dat anderen bleven genieten van het leven. Ze sprak liever over hoop dan over haar eigen angst.”
Een glimlach die hoop gaf aan duizenden
Eva werd bij een groot publiek bekend door haar deelname aan Over Mijn Lijk en via haar Instagram-account Longeneeslijk. Ze koos ervoor om haar ziekte niet te verbergen, maar er juist eerlijk over te spreken. Toch betekende die openheid niet dat iedereen wist wat zij werkelijk voelde.
Volgens Matthijs probeerde Eva haar omgeving zo veel mogelijk te beschermen.
Zelfs op dagen waarop haar lichaam uitgeput was, bleef ze vragen hoe het met anderen ging. Ze maakte grappen, stelde mensen gerust en probeerde het leven zoveel mogelijk te vieren. Achteraf beseft hij dat ze haar eigen verdriet vaak op de achtergrond plaatste.
“Ze wilde nooit dat haar ziekte het enige onderwerp van de dag werd,” vertelt hij. “Ze bleef altijd denken aan de mensen om haar heen.”
De laatste maanden waren zwaarder dan velen beseften
In Onvergetelijk beschrijft Matthijs hoe de laatste fase van Eva’s leven werd gekenmerkt door hoop, onzekerheid en kleine geluksmomenten die achteraf van onschatbare waarde blijken.
Elke gezamenlijke wandeling, ieder ontbijt en elk eenvoudig gesprek kreeg langzaam een diepere betekenis.
“Je probeert vast te houden aan het gewone leven, terwijl je diep vanbinnen weet dat niets meer vanzelfsprekend is.”
Juist die tegenstelling maakte de laatste maanden zo intens.
Voor de buitenwereld bleef Eva vaak dezelfde energieke vrouw, maar thuis waren er ook momenten waarop de vermoeidheid en de impact van de ziekte onmiskenbaar aanwezig waren.
Een huis vol herinneringen
Na haar overlijden bleef voor Matthijs vrijwel alles op zijn plaats.
Haar tandenborstel staat nog altijd waar zij hem achterliet. Haar handdoek hangt nog in de badkamer. Aan haar kant van het bed staat nog steeds een flesje water.
Voor buitenstaanders lijken het gewone voorwerpen.
Voor Matthijs zijn het tastbare herinneringen aan het leven dat zij samen hadden opgebouwd.
“Als ik alles meteen zou opruimen, voelt het alsof er opnieuw iets van haar verdwijnt.”
Hij benadrukt dat rouw geen vaste tijdlijn kent.
Iedereen verwerkt verlies op zijn eigen manier, en voor hem horen deze kleine dagelijkse herinneringen nog altijd bij zijn leven.
Schrijven als manier om verder te kunnen
Aanvankelijk twijfelde Matthijs of hij zijn verhaal wel wilde delen.
Het voelde kwetsbaar om zijn verdriet zo openlijk onder woorden te brengen.
Toch besloot hij uiteindelijk samen met journaliste Hanneke Mijnster het boek te schrijven, juist omdat woorden hem hielpen grip te krijgen op alles wat was gebeurd.
Niet om antwoorden te geven op verlies, maar om zichtbaar te maken hoe liefde blijft bestaan, ook wanneer iemand er fysiek niet meer is.
Eva’s nalatenschap leeft voort
De impact van Eva Hermans-Kroot reikt nog altijd ver voorbij haar eigen verhaal.
Duizenden mensen blijven haar berichten lezen, delen en herbeleven. Haar eerlijkheid gaf lotgenoten herkenning en moed. Haar humor liet zien dat zelfs in de moeilijkste omstandigheden ruimte kan blijven voor licht.
Ook Matthijs probeert die nalatenschap levend te houden.
Niet door het verdriet te verbergen, maar door er eerlijk over te spreken.
Zijn verhaal laat zien dat liefde niet ophoudt op het moment van afscheid.
Ze verandert van vorm.
En juist in de kleine dagelijkse herinneringen, de woorden die achterblijven en de momenten waarop iemand onverwacht weer even dichtbij voelt, blijft Eva voor hem aanwezig.
Zo wordt Onvergetelijk niet alleen een persoonlijk verslag van rouw, maar vooral een liefdevol eerbetoon aan een vrouw die velen inspireerde met haar moed, haar oprechtheid en haar onverwoestbare levenslust.
