Met opvallende openheid blikt Goedele vandaag terug op die moeilijke tijd. Niet om medelijden op te wekken, maar omdat ze hoopt dat haar verhaal anderen kan behoeden voor dezelfde fout.

“Ik dacht echt dat mij dit niet kon overkomen”

“Dat vlekje had ik mijn hele leven al,” vertelt Goedele. “Ik noemde het altijd mijn schoonheidsvlekje.”

Omdat het er al zo lang zat, voelde het nooit als iets om zich zorgen over te maken. Bovendien dacht ze dat haar huidtype haar grotendeels beschermde tegen huidkanker.

“Ik word snel bruin en dacht daardoor eerlijk gezegd dat het risico voor mij veel kleiner was. Ook in mijn familie kwam huidkanker nauwelijks voor. Daardoor stelde ik mezelf gerust.”

Pas jaren later, toen ze oude foto’s terugkeek, besefte ze hoeveel het plekje in werkelijkheid veranderd was.

“Toen zag ik pas dat het eigenlijk al heel lang groter werd. De signalen waren er, maar ik had ze gewoon niet gezien.”

De diagnose sloeg in als een bom

Toen het vlekje uiteindelijk opvallend groter werd en ook begon te verkleuren, besloot Goedele toch een afspraak te maken bij een dermatoloog.

Die aarzelde geen moment.

Het plekje moest onmiddellijk verwijderd worden en voor verder onderzoek naar het laboratorium worden gestuurd.

Kort daarna volgde het nieuws dat haar leven volledig op zijn kop zette.

Het bleek om een melanoom te gaan, de gevaarlijkste vorm van huidkanker, die inmiddels was uitgezaaid naar haar lymfeklieren.

“Op dat moment besef je pas hoe snel alles kan veranderen,” vertelt ze. “Je denkt altijd dat zoiets iemand anders overkomt.”

Een lange periode van behandelingen

Na de diagnose begon voor Goedele een intens behandeltraject. Ze kreeg chemotherapie in tabletvorm, waardoor de medicatie dagelijks moest worden ingenomen.

Hoewel deze behandeling minder ingrijpend kan zijn dan klassieke chemotherapie, kreeg ze toch te maken met zware bijwerkingen.

“De ene dag leek alles redelijk goed te gaan, maar de volgende dag kon ik met hoge koorts in bed liggen en ontzettend misselijk zijn.”

Het waren maanden waarin haar lichaam voortdurend werd uitgedaagd en waarin onzekerheid een vaste plaats kreeg in haar dagelijks leven.

Liever zwijgen dan uitleggen

Aanvankelijk wilde Goedele haar ziekte volledig buiten de publiciteit houden.

Ze bleef zo lang mogelijk doorwerken en probeerde haar normale leven vast te houden.

Maar dat bleek steeds moeilijker.

Door haar werkzaamheden op televisie en haar politieke engagement in Vlaanderen begonnen mensen zich af te vragen waarom ze regelmatig afwezig was.

Uiteindelijk besloot ze zelf openheid van zaken te geven.

“Ik wilde het eerst helemaal voor mezelf houden. Maar op een bepaald moment lukte dat gewoon niet meer.”

Die beslissing bleek achteraf een enorme opluchting.

Zodra haar verhaal bekend werd, stroomden de steunbetuigingen binnen.

Vrienden, collega’s, onbekenden en lotgenoten lieten haar weten dat ze niet alleen stond.

“Ik heb toen beseft hoe belangrijk het is om hulp toe te laten. Je hoeft zoiets niet alleen te dragen.”

Een waarschuwing die ze blijft herhalen

Sinds haar herstel probeert Goedele zoveel mogelijk mensen bewust te maken van de gevaren van huidkanker.

Volgens haar onderschatten veel mensen de ziekte omdat ze denken dat huidkanker enkel oppervlakkig blijft.

“Dat klopt alleen als je er op tijd bij bent,” legt ze uit. “Wanneer een melanoom uitzaait, komt de ziekte in je lichaam terecht. Dan verandert alles.”

Daarom spoort ze iedereen aan om verdachte plekjes niet te negeren.

“Als een moedervlek groter wordt, van vorm verandert of verkleurt, laat ze dan controleren. Wacht niet zoals ik heb gedaan.”

Ook haar kijk op de zon veranderde volledig

De ziekte heeft niet alleen haar leven veranderd, maar ook haar dagelijkse gewoontes.

Waar ze vroeger vaak uren in de zon werkte zonder veel aandacht te besteden aan bescherming, is zonnebrandcrème vandaag een vaste waarde geworden.

Tijdens haar werk voor internationale organisaties bracht ze regelmatig lange dagen door in warme landen.

“Toen dacht ik daar nauwelijks over na. Ik had wel andere dingen aan mijn hoofd.”

Vandaag doet ze precies het tegenovergestelde.

Er ligt altijd zonnebrand in haar auto, in haar handtas én thuis.

Ook wijst ze mensen erop dat één keer smeren niet voldoende is wanneer je lang buiten blijft.

“Je zweet zonnecrème sneller weg dan je denkt. Opnieuw insmeren is minstens zo belangrijk.”

“Als mijn verhaal één leven kan redden, is het het waard”

Goedele kijkt vandaag met gemengde gevoelens terug op de periode waarin een klein schoonheidsvlekje uitgroeide tot een levensbedreigende diagnose.

De ervaring heeft haar geleerd dat zelfs de kleinste veranderingen aan de huid nooit vanzelfsprekend zijn.

Met haar openhartige getuigenis wil ze vooral één duidelijke boodschap meegeven.

Laat een verdacht plekje altijd controleren, ook wanneer het al jaren op dezelfde plaats zit en onschuldig lijkt.

Want soms schuilt achter iets wat jarenlang niet meer was dan een vertrouwd schoonheidsvlekje een gevaar dat zich in stilte ontwikkelt.

En precies daarom, zegt Goedele, mogen de alarmbellen nooit genegeerd worden.