‘Ik krijg die woorden maar niet uit mijn hoofd…’ Luc Appermont verbreekt het zwijgen na het afscheid van Margriet Hermans en onthult wat hem nog steeds achtervolgt

Nog steeds hangt er een zware stilte over Vlaanderen sinds het overlijden van Margriet Hermans. De geliefde zangeres, presentatrice en politica verloor in korte tijd haar strijd tegen een zeldzame en agressieve vorm van kanker. Wat begon als een schokkende diagnose eind april, eindigde enkele weken later in een afscheid dat duizenden mensen diep heeft geraakt.

Voor velen voelt het nog altijd onwerkelijk. Ook voor Luc Appermont, die jarenlang een bijzondere band met Margriet opbouwde, is het verlies moeilijk te bevatten. Enkele dagen na de emotionele uitvaart geeft hij toe dat er één gedachte is die hem blijft achtervolgen.

“Je blijft hopen,” zou hij tegen vrienden hebben gezegd. “Zelfs wanneer de realiteit iets anders vertelt, blijf je hopen op een wonder.”

Die hoop bleek uiteindelijk vergeefs.

“Geen nieuws is goed nieuws… dacht ik”

Toen bekend raakte dat Margriet ernstig ziek was, leefde heel Vlaanderen mee. Familie, vrienden en collega’s klampten zich vast aan elk sprankeltje hoop dat er nog was.

Ook Luc Appermont deed dat.

Hij vertelt hoe hij samen met dochter Celien en echtgenoot Frank bleef geloven dat de behandeling misschien toch nog een verschil kon maken. Elke dag zonder slecht nieuws voelde als een kleine overwinning.

Maar achteraf beseft hij hoe kwetsbaar die hoop eigenlijk was.

“Geen nieuws is goed nieuws,” hield hij zichzelf voor.

Tot het telefoontje kwam dat alles veranderde.

Plots was er geen hoop meer. Geen behandeling meer. Geen volgende stap. Alleen het onvermijdelijke afscheid.

Voor Appermont kwam dat nieuws aan als een mokerslag.

De woorden van Margriet die blijven nazinderen

Wat Luc vandaag het meest raakt, zijn niet de televisieoptredens, de successen of de publieke momenten.

Het zijn de woorden die Margriet volgens hem impliciet achterliet door de manier waarop ze haar laatste levensfase benaderde.

Toen duidelijk werd dat genezing onmogelijk was geworden, koos Margriet ervoor om niet verder te lijden. Een beslissing die volgens Appermont volledig paste bij de vrouw die Vlaanderen jarenlang had leren kennen.

Ze was sterk.

Ze was zelfstandig.

En boven alles wilde ze haar waardigheid behouden.

“Ze zou nooit toelaten dat het een lang lijdensproces werd,” klinkt het.

Precies die gedachte blijft hem achtervolgen.

Niet omdat hij haar keuze niet begrijpt, integendeel.

Maar omdat ze hem confronteert met de harde realiteit van hoe snel alles is gegaan.

Een vrouw die veel meer was dan een televisiepersoonlijkheid

Voor het grote publiek was Margriet Hermans een bekende stem, een vertrouwd gezicht en een vrouw die generaties wist te verbinden.

Voor haar vrienden was ze veel meer dan dat.

Collega’s herinneren zich haar als iemand die elke ruimte vulde met warmte. Iemand die kon lachen wanneer anderen het moeilijk hadden. Iemand die mensen op hun gemak stelde zonder daar moeite voor te hoeven doen.

Luc Appermont benadrukt dat haar grootste kracht misschien wel haar menselijkheid was.

Ze bleef zichzelf.

Of ze nu op een podium stond, voor een camera verscheen of gewoon tussen vrienden zat.

Die authenticiteit maakte haar volgens velen uniek.

Ook Jacques Vermeire blijft achter met warme herinneringen

Niet alleen Appermont werd diep geraakt door het nieuws.

Ook Jacques Vermeire gaf toe dat het overlijden van Margriet bijzonder hard binnenkwam.

Volgens hem voelde het alsof Vlaanderen plots afscheid moest nemen van iemand die er altijd geweest was.

Hij denkt met ontroering terug aan kleine momenten die perfect samenvatten wie Margriet werkelijk was.

Zo vertelde hij hoe hij haar ooit een eenvoudig collier van amper vijf euro cadeau deed tijdens een televisieopname.

Maanden later droeg ze het nog steeds met trots.

Niet vanwege de waarde van het sieraad.

Maar omdat het voor haar een herinnering was aan een vriendelijk gebaar.

“Dat was Margriet,” klinkt het.

“Zo eenvoudig, zo oprecht en zo dankbaar.”

Vlaanderen rouwt mee

De reacties na haar overlijden tonen hoe groot haar impact was.

Van collega-artiesten tot politici, van trouwe fans tot mensen die haar alleen van televisie kenden: overal klinkt hetzelfde gevoel van ongeloof.

Ook premier Bart De Wever liet weten warme herinneringen te bewaren aan Margriet als collega.

Volgens hem zullen haar goedlachse uitstraling en haar eerlijke manier van communiceren nog lang voortleven in het collectieve geheugen van Vlaanderen.

Maar achter alle publieke reacties blijft vooral één beeld hangen.

Dat van een familie die afscheid moest nemen van een moeder, een echtgenote en een vriendin.

Een leegte die niet zomaar verdwijnt

Voor Luc Appermont is het verdriet nog lang niet verwerkt.

De uitvaart mag dan voorbij zijn, de herinneringen blijven.

En soms zijn het net die herinneringen die het moeilijkst worden.

Een lach.

Een gesprek.

Een hoopvolle gedachte van enkele weken geleden.

Of simpelweg de woorden die hij maar niet uit zijn hoofd krijgt sinds het afscheid.

De wetenschap dat iemand die zo vol leven zat, zo onverwacht moest vertrekken.

Margriet Hermans is er niet meer.

Maar in de verhalen van haar vrienden, in de liefde van haar familie en in de herinneringen van duizenden Vlamingen blijft haar aanwezigheid voelbaar.

En misschien is dat precies waarom haar verlies zo zwaar weegt.

Omdat sommige mensen verdwijnen uit het zicht, maar nooit uit het hart.