Een diagnose die alles veranderde

Eind april kreeg Margriet Hermans het nieuws dat haar leven volledig op zijn kop zette. Wat aanvankelijk leek op gezondheidsklachten en vermoeidheid, bleek uiteindelijk een agressief neuro-endocrien carcinoom te zijn. De diagnose sloeg in als een bom, niet alleen bij Margriet zelf, maar ook bij haar familie.

Hoewel artsen nog een behandeling opstartten, werd al snel duidelijk dat de ziekte zich veel sneller ontwikkelde dan iemand had durven vrezen. Volgens dochter Celien werd haar moeder met de dag zwakker. De energie verdween, de pijn nam toe en zelfs de glimlach die jarenlang haar handelsmerk was geweest, begon langzaam te vervagen.

Haar zus vloog duizenden kilometers voor één laatste ontmoeting

Toen duidelijk werd hoe ernstig de situatie was, aarzelde Margriets zus geen seconde. De vrouw, die al meer dan vijftig jaar in de Verenigde Staten woont, boekte onmiddellijk een vlucht naar België.

Familieleden wisten dat de tijd begon te dringen. De ziekte evolueerde razendsnel en Margriet had nauwelijks nog de kracht om bezoek te ontvangen. Terwijl honderden berichten van vrienden, collega’s en fans onbeantwoord bleven, werd de ziekenhuiskamer een plaats waar enkel de meest nabije familie nog welkom was.

Voor haar zus werd die reis een emotionele race tegen de klok. Niet om een publieke figuur te bezoeken, maar om afscheid te nemen van de zus met wie ze een leven vol herinneringen deelde.

“Ik had nog zoveel willen zeggen”

Volgens mensen uit haar omgeving werd al snel duidelijk dat sommige gesprekken nooit meer zouden kunnen plaatsvinden zoals ze ooit waren voorgesteld. Margriet was lichamelijk uitgeput en de momenten waarop ze nog voldoende kracht had om uitgebreid te praten, werden steeds schaarser.

Juist dat besef maakt het afscheid achteraf zo zwaar voor haar zus. De gedachte dat er nog verhalen waren om op te halen, herinneringen om te delen en woorden van liefde uit te spreken, blijft nazinderen. Want hoe goed je je ook probeert voor te bereiden op afscheid, niemand is ooit echt klaar voor het moment waarop de tijd plots opraakt.

Zelfs in haar laatste dagen dacht ze aan anderen

Wat iedereen die haar bezocht het meest raakte, was dat Margriet ondanks haar eigen lijden vooral bezig bleef met de mensen rondom haar. Dat beeld werd later bevestigd door dochter Celien in haar emotionele afscheidsbericht.

Daarin beschreef ze hoe de familie de laatste weken heel bewust samen beleefde. Ze huilden samen, haalden herinneringen op, lachten wanneer het nog kon en hielden elkaars hand vast tot het moment waarop loslaten onvermijdelijk werd.

Zelfs toen haar eigen situatie uitzichtloos werd, bleef Margriet volgens haar dochter bezorgd, liefdevol en dankbaar. Eigenschappen die haar hele leven hadden gekenmerkt.

De moeilijke beslissing die haar familie respecteerde

Naarmate de ziekte verder toesloeg, werd ook duidelijk dat herstel niet meer mogelijk was. De pijn werd ondraaglijk, het lichamelijke ongemak steeds groter en het perspectief op levenskwaliteit vrijwel onbestaande.

In die omstandigheden nam Margriet een beslissing waarover haar dochter later openhartig sprak. Ze koos ervoor om zelf de regie over haar levenseinde in handen te houden. Voor haar familie was het een hartverscheurende keuze, maar tegelijk ook een beslissing die zij respecteerden omdat ze zagen hoeveel zij moest doorstaan.

Een afscheid dat Vlaanderen raakt

Voor Vlaanderen was Margriet Hermans een icoon. Een vrouw die decennialang aanwezig was op televisie, radio, in de muziekwereld en zelfs in de politiek. Voor haar familie was ze echter veel meer dan dat.

Voor Celien was ze haar thuis, haar vertrouwenspersoon, haar collega en haar beste vriendin. Voor Frank was ze de vrouw met wie hij lief en leed had gedeeld. Voor haar zus was ze een levenslange bondgenoot met wie ze ondanks de oceaan tussen hen altijd verbonden bleef.

Woorden die voor altijd zullen blijven hangen

Terwijl Vlaanderen zich voorbereidt op het publieke afscheid van Margriet Hermans, blijven vooral de kleine, persoonlijke momenten hangen bij haar naasten. Het vasthouden van een hand. Een blik die genoeg zegt zonder woorden. Een laatste glimlach.

Voor haar zus blijft één gedachte bijzonder pijnlijk nazinderen. Ze heeft haar zus nog kunnen zien. Ze was nog op tijd om afscheid te nemen. Maar zoals zo vaak bij een onverwacht snel afscheid, bleef ook het gevoel achter dat er nog zoveel meer gezegd had kunnen worden.

En misschien is dat uiteindelijk wat verlies zo zwaar maakt: niet de woorden die werden uitgesproken, maar juist de woorden die voor altijd in het hart blijven zitten.