Een straat die plotseling werd gevuld met verdriet

Het is moeilijk voor te stellen dat op deze plek slechts kort daarvoor nog een gewone zaterdagmiddag voorbijging. Kinderen speelden, mensen deden hun boodschappen en buurtbewoners waren onderweg naar huis. Tot het noodlot toesloeg en alles in enkele ogenblikken veranderde.

De fatale aanrijding waarbij Hugo om het leven kwam, heeft diepe sporen nagelaten in Camminghaburen. Voor veel omwonenden voelt de plek sindsdien anders. De sirenes, de hulpdiensten en de grote consternatie staan nog vers in het geheugen.

Nu zijn het vooral bloemen, knuffels en kaarsjes die het straatbeeld bepalen.

Steeds meer mensen komen naar de gedenkplek. Sommigen blijven slechts enkele minuten staan. Anderen zoeken zichtbaar naar woorden, kijken naar de bloemen en lopen daarna stilletjes weg. Er zijn mensen die huilen, mensen die elkaar vasthouden en mensen die in stilte hun handen vouwen.

Iedereen lijkt op zijn eigen manier afscheid te willen nemen van een kind dat nog zoveel toekomst voor zich had.

‘Rust zacht, lieve kleine engel…’

Tussen de bloemen liggen tekeningen die duidelijk door kinderen zijn gemaakt. Daarnaast liggen knuffels die speciaal voor Hugo zijn achtergelaten. Kleine gebaren, maar met een enorme emotionele betekenis.

Een zak met waxinelichtjes staat bij de gedenkplek. Wie dat wil, kan een lichtje pakken en het ter nagedachtenis aan Hugo laten branden.

Wanneer de avond valt, veranderen de kleine vlammetjes de plek in een zee van licht. De bloemen liggen eromheen als een stil tapijt van verdriet.

Het is juist de combinatie van die kinderlijke knuffels en tekeningen met de ernst van wat hier is gebeurd die veel bezoekers zichtbaar aangrijpt.

Een buurtbewoner verwoordde het gevoel van velen: ‘We zijn allemaal verslagen. Het is verschrikkelijk dat dit hier gebeurt.’

Honderden mensen staan samen stil

Zondagmiddag werd de plek opnieuw overspoeld door verdriet. Honderden mensen kwamen naar het winkelcentrum voor een herdenking.

Tussen 15.00 en 16.00 uur viel er een bijzondere stilte over de omgeving. Geen gewone stilte, maar het soort stilte waarin mensen samen proberen te bevatten wat nauwelijks te bevatten valt.

Buurtbewoners stonden bij elkaar tussen de bloemen en knuffels. Ook Hugo’s familie was aanwezig en werd zichtbaar geraakt door het enorme medeleven uit de buurt.

Voor even waren er geen woorden nodig.

Iedereen wist waarom hij daar stond.

Ook de school rouwt om Hugo

Voor de gemeenschap rond IKC Trianova kwam het verlies bijzonder hard aan. Hugo was leerling van het kindcentrum en daardoor raakt zijn overlijden niet alleen zijn familie, maar ook klasgenoten, leerkrachten en andere medewerkers.

Een groep juffen kwam naar de gedenkplek met een kaars en een gele roos. Ze liepen samen naar de plek bij de Wibra waar de bloemenzee inmiddels steeds groter werd.

De Wibra bleef zondag gesloten, terwijl de buurt samenkwam om afscheid te nemen.

Op school werd vervolgens ruimte gemaakt voor verdriet. Kinderen kregen de gelegenheid om te praten over wat er was gebeurd, herinneringen te delen of simpelweg stil te zijn wanneer woorden tekortschoten.

Ook ouders konden bij het kindcentrum terecht. Medewerkers waren beschikbaar voor gesprekken en om gezinnen op te vangen die met vragen, verdriet en ongeloof achterbleven.

Een tragedie die niemand onberoerd laat

De impact van het ongeluk reikt veel verder dan de directe omgeving van de fatale plek.

Veel buurtbewoners waren zaterdagmiddag getuige van de gevolgen van de aanrijding of kwamen kort daarna naar buiten toen de sirenes door de wijk klonken. Voor sommigen staat het beeld van die middag nog altijd scherp op het netvlies.

Het besef dat een kind op zo’n gewone dag plotseling uit het leven werd weggerukt, is voor velen nauwelijks te bevatten.

Een kind dat naar school ging, thuiskwam, speelde en dromen had, is er ineens niet meer.

Juist dat besef maakt het verdriet zo intens.

Ook medewerkers van Omrin diep geraakt

Bij de aanrijding was een veegwagen van Omrin betrokken. De medewerkers die op dat moment met het voertuig aan het werk waren, werden na het ongeval opgevangen.

Volgens woordvoerder Jelmar Helmhout gingen collega’s direct naar hen toe op het politiebureau. Ook binnen het bedrijf kwam de gebeurtenis hard aan.

‘Het is een heel verdrietig en dramatisch ongeval’, liet Helmhout weten.

Omrin zette het bestaande protocol voor dergelijke ingrijpende situaties direct in werking. De medewerkers werden opgevangen en kregen ondersteuning na de gebeurtenissen.

Ook voor hen is de gebeurtenis een ingrijpende ervaring die niet zomaar uit het geheugen zal verdwijnen.

Het onderzoek gaat verder

Terwijl de wijk probeert om te gaan met het verdriet, onderzoekt de politie hoe de fatale aanrijding precies heeft kunnen gebeuren.

Er is niemand aangehouden. Volgens de politie wordt er nog gesproken met de betrokken persoon en kan het onderzoek langere tijd duren voordat duidelijk is wat zich precies heeft afgespeeld.

Voor de nabestaanden en de gemeenschap betekent dat een pijnlijke periode van wachten.

Maar midden in alle vragen is er één ding dat nu al duidelijk is: Hugo wordt enorm gemist.

Een zee van bloemen als stille boodschap

Dag na dag groeit de gedenkplek verder.

Een nieuwe bos bloemen verschijnt naast een knuffel. Een kind legt een tekening neer. Iemand steekt een kaars aan. Een ander blijft minutenlang zwijgend staan.

Niemand hoeft uit te leggen waarom.

De bloemenzee is uitgegroeid tot een stille plek waar Leeuwarden zijn verdriet laat zien. Wit en kleurrijk tegelijk, gevuld met bloemen, zachte knuffels en kleine boodschappen voor een jongetje dat nooit meer naar huis zal gaan.

‘Rust zacht, lieve kleine engel…’

Die woorden lijken boven de plek te hangen als een collectieve afscheidsgroet.

Een hele gemeenschap probeert afscheid te nemen van Hugo, terwijl de vraag die bij velen blijft knagen dezelfde is: hoe kan een gewoon moment in het dagelijks leven eindigen in zo’n onvoorstelbare tragedie?

Voor de mensen die er wonen, zal deze plek waarschijnlijk nooit meer zomaar een straat zijn.

Hier bleef het leven van een jong kind plotseling stil.

En hier, tussen honderden knuffels, bloemen en brandende kaarsjes, probeert een diep geschokte gemeenschap Hugo een laatste keer te omringen met alles wat nog wél gegeven kan worden: liefde, warmte en een stil, intens verdriet.