‘Ik wil mijn eigen naam verdienen’

Voor Nono Wauters is de autosport inmiddels veel meer dan een hobby die hij af en toe naast zijn andere bezigheden beoefent. In 2026 zette de twintigjarige verschillende concrete stappen en bewees hij dat zijn ambities verder reiken dan alleen maar rondjes rijden voor het plezier.

Toch draagt Nono bij iedere wedstrijd een naam mee die in Vlaanderen nauwelijks introductie nodig heeft. Koen Wauters is al decennialang een bekende artiest, presentator én fervent autosportliefhebber. Voor zijn zoon is dat tegelijk een voorrecht en een zware verantwoordelijkheid.

Wie Nono ziet rijden, ziet immers al snel de zoon van Koen. Precies daarvan wil hij zich langzaam losmaken.

Niet omdat hij zich van zijn vader wil afkeren, integendeel. Koen is juist een van zijn grootste voorbeelden. Maar Nono wil op een dag kunnen terugkijken en weten dat zijn eigen prestaties niet uitsluitend werden verklaard door zijn familienaam.

Vader en zoon delen dezelfde passie

De band tussen Koen en Nono is de afgelopen periode opvallend zichtbaar geworden op het circuit. Eind augustus stonden vader en zoon samen aan de start van de 24 Uren van Zolder.

Voor Nono was het een belangrijke mijlpaal. Het was zijn eerste deelname aan deze zware endurancewedstrijd, terwijl Koen al jarenlang ervaring heeft in de autosport.

Samen met Nico Verdonck, Britt Van Osta en Robin Van Osta vormden ze een team met een BMW M240i Dayvtec.

De wedstrijd vroeg het uiterste van de rijders. Tijdens een endurancewedstrijd draait het immers niet alleen om snelheid. Concentratie, strategie, bandenmanagement, communicatie en het vermijden van fouten zijn minstens zo belangrijk.

Nono wist zich in die omstandigheden staande te houden en werkte volgens wedstrijdverslagen sterke stints af. Uiteindelijk behaalde het team de overwinning in de klasse Super Sport en eindigde de wagen als tiende algemeen.

Voor een jonge rijder aan het begin van zijn traject was dat een resultaat dat vertrouwen geeft.

Een overwinning die meer betekende dan een beker

De klassewinst in Zolder kwam bovendien niet uit het niets. Eerder in het jaar had Nono samen met Nico Verdonck al succes geboekt tijdens het New Race Festival op Circuit Zolder.

Daar wonnen ze met de BMW M240i de touringcarcategorie van het Belcar Endurance Championship.

Voor Nono betekende dat een belangrijk signaal. Hij was niet langer alleen de bekende zoon die af en toe in een racewagen stapte. Er kwamen resultaten achter zijn naam te staan.

En juist die resultaten kunnen hem helpen om een eigen identiteit als coureur op te bouwen.

Een bekende vader kan deuren openen, maar uiteindelijk bepaalt het circuit wat een rijder waard is. Rondetijden, regelmaat, discipline en prestaties laten zich immers niet volledig verbergen achter een bekende achternaam.

Koen ziet het talent van zijn zoon

Koen volgt de ontwikkeling van Nono van dichtbij en heeft zich inmiddels ook positief uitgelaten over het talent van zijn zoon.

Hij erkent tegelijkertijd dat Nono nog ontzettend veel moet leren. Dat is logisch: autosportervaring wordt niet opgebouwd in enkele wedstrijden, maar door jarenlang kilometers te maken onder steeds wisselende omstandigheden.

Toch heeft Koen laten blijken dat de vooruitgang van zijn zoon hem verrast.

Voor een vader moet dat een bijzonder gevoel zijn. Enerzijds ziet hij een jonge coureur die nog aan het begin van zijn ontwikkeling staat. Anderzijds ziet hij iemand die steeds dichter komt bij een wereld waarin Koen zelf al jarenlang actief is.

De trots is er dus duidelijk, maar daarmee verdwijnt de bezorgdheid niet.

De druk achter de beroemde achternaam

Want Nono hoeft niet alleen te leren omgaan met snelheid en competitie. Hij moet ook leren omgaan met verwachtingen.

Wanneer je de zoon bent van een bekende Vlaming, wordt iedere prestatie automatisch naast die van je vader gelegd. Een goede wedstrijd leidt tot bewondering, maar een mindere prestatie kan eveneens sneller worden uitvergroot.

Dat maakt de wens om op eigen benen te staan begrijpelijk.

Nono heeft eerder laten doorschemeren dat hij niet uitsluitend als “de zoon van Koen Wauters” gezien wil worden. Hij wil bewijzen dat hij zelf over de kwaliteiten beschikt om iets op te bouwen.

Daarin zit misschien wel de meest menselijke kant van zijn verhaal.

Hij bewondert zijn vader, wil van hem leren en profiteert van diens ervaring, maar wil tegelijkertijd voorkomen dat diezelfde bewondering zijn eigen identiteit overschaduwt.

De emotionele kloof waar fans over spreken

Juist daar ontstaat een emotionele spanning die veel verder gaat dan autosport alleen.

De suggestie dat er tussen vader en zoon een dramatische breuk of definitieve verwijdering zou zijn ontstaan, wordt niet door betrouwbare publieke informatie bevestigd. Hun samenwerking op het circuit wijst juist op een sterke band en wederzijds vertrouwen.

Maar achter de ambitie van Nono schuilt wel degelijk een herkenbaar dilemma: hoe volg je het voorbeeld van iemand van wie je enorm veel houdt zonder voortdurend met hem te worden vergeleken?

Dat kan bijzonder confronterend zijn.

De ene kant van Nono zegt: ik wil worden zoals mijn vader.

De andere kant zegt: ik wil ontdekken wie ik zelf ben.

Precies tussen die twee gevoelens probeert hij zijn eigen weg te vinden.

Niet dezelfde carrière, wel dezelfde passie

Nono hoeft uiteindelijk niet exact dezelfde carrière als Koen te krijgen.

Zijn vader combineerde muziek, televisie en autosport en groeide uit tot een van de bekendste gezichten van Vlaanderen. Nono staat nog helemaal aan het begin en heeft bovendien andere interesses en een eigen opleidingstraject.

De autosport lijkt momenteel echter steeds nadrukkelijker een plaats in zijn toekomst te krijgen.

Zijn prestaties in 2026 geven daar een concrete basis voor. Hij heeft wedstrijden gereden, endurance-ervaring opgedaan en een klasseoverwinning behaald.

Dat zijn geen garanties voor een professionele carrière, maar wel tastbare stappen waarmee hij langzaam zijn eigen naam kan opbouwen.

‘Hij moet zijn eigen weg vinden’

Voor Koen lijkt de belangrijkste uitdaging dan ook niet te zijn om van Nono een tweede versie van zichzelf te maken.

Een vader kan technische kennis doorgeven, vertellen waar een rempunt ligt, uitleggen hoe je met verkeer omgaat of wanneer je een aanval beter niet forceert. Maar uiteindelijk moet iedere coureur zijn eigen instinct ontwikkelen.

Nono moet leren wanneer hij risico kan nemen, wanneer hij moet wachten en welke rijstijl bij hem past.

Dat proces kan niemand voor hem afleggen, zelfs zijn vader niet.

En misschien maakt juist dat hun samenwerking zo bijzonder: Koen kan hem begeleiden, maar Nono moet uiteindelijk zelf achter het stuur zitten.

Een eigen naam opbouwen

De komende jaren zullen moeten uitwijzen hoe ver Nono daadwerkelijk kan komen.

Meer racekilometers, nieuwe circuits en zwaardere wedstrijden zullen bepalen of de veelbelovende resultaten van 2026 kunnen uitgroeien tot een duurzame autosportcarrière.

Maar één ding is inmiddels duidelijk: Nono Wauters heeft de eerste stap gezet.

Hij staat niet langer alleen naast zijn vader als de zoon van een bekende artiest. Hij staat zelf achter het stuur, maakt zijn eigen fouten, behaalt zijn eigen resultaten en ontdekt stap voor stap welke coureur hij wil worden.

En misschien is dat uiteindelijk de mooiste manier om zijn vader te eren.

Niet door exact dezelfde weg te bewandelen, maar door de passie die Koen hem heeft meegegeven te gebruiken om zijn eigen weg te vinden.

Want achter de bekende achternaam staat een jonge man die vooral één ding wil: ooit kunnen zeggen dat hij niet alleen de zoon van Koen Wauters was, maar dat hij ook Nono Wauters werd.