“81 vandaag, Johny”

Annemie koos voor een ingetogen herdenking. Geen groot eerbetoon, geen lange terugblik, maar een foto van haar overleden echtgenoot en woorden die rechtstreeks uit haar verdriet lijken te komen. “81 vandaag, Johny”, schreef ze. Daarna volgde de zin die veel mensen diep raakte: “Mijn liefste man, ik had je zo graag hier bij mij gehad.”

Juist doordat haar boodschap zo eenvoudig bleef, kwam ze hard binnen. Een verjaardag is normaal gesproken een moment waarop geliefden samenkomen, herinneringen ophalen en het glas heffen op een nieuw levensjaar. Voor Annemie is diezelfde datum inmiddels vooral een confrontatie met iemand die er niet meer is.

Het gemis zit in de kleinste dingen

In haar boodschap schrijft Annemie niet alleen over het grote verlies, maar vooral over de gewone momenten die vroeger vanzelfsprekend waren. Ze verlangt naar zijn vertrouwde aanwezigheid, naar de nabijheid van haar man en zelfs naar die kleine huiselijke momenten die destijds misschien onbeduidend leken.

“Omarm me en laat ons samen tegendansen in de keuken zoals vroeger”, schrijft ze. Het beeld is eenvoudig, maar juist daardoor pijnlijk herkenbaar. Het zijn vaak niet de grote gebeurtenissen die na een overlijden het hardst worden gemist, maar een stem in huis, een aanraking of een spontaan moment samen.

Annemie beseft dat verdriet zich niet aan een kalender houdt. “Rouw kiest zijn eigen tijd”, schrijft ze. Een zin die duidelijk maakt dat het verstrijken van jaren niet automatisch betekent dat iemand uit je hart verdwijnt.

Zes jaar later voelt hij nog altijd dichtbij

Johny Voners overleed op 17 maart 2020 op 74-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Twee jaar eerder was bij hem huidkanker met uitzaaiingen vastgesteld. Ondanks zijn ziekte bleef hij nog een tijd actief als acteur en probeerde hij zo lang mogelijk zijn passie voor het vak vast te houden.

Voor Annemie begon daarna een leven waarin haar man fysiek afwezig is, maar emotioneel voortdurend aanwezig blijft. Ze schrijft dat ze hem onderweg nog op verschillende plekken tegenkomt en hem in gedachten blijft aanspreken. Alsof de gezamenlijke reis nog altijd verdergaat, ook al is die inmiddels anders geworden.

“Reis verder met me mee naar alle plekjes op jouw bucketlist”, schreef ze. Vervolgens liet ze weten dat ze hem overal opnieuw denkt tegen te komen. Het is een bijzonder beeld van rouw: iemand verliezen, maar hem tegelijkertijd blijven meenemen in de wereld waarin je zelf verder moet.

Ook collega An Swartenbroekx staat bij hem stil

De verjaardag van Johny bleef ook bij zijn voormalige collega’s niet onopgemerkt. An Swartenbroekx, die jarenlang samen met hem te zien was in F.C. De Kampioenen, deelde eveneens een herinnering.

Bij een gezamenlijke foto schreef ze: “De tijd snelt inderdaad voorbij. Vandaag zou je 81 worden. Ik klink op jou, Johny!”

Met die korte boodschap sloot ook zij aan bij de herinneringen aan een man die voor veel collega’s en kijkers veel meer was dan alleen een acteur. Zijn overlijden liet niet alleen binnen zijn familie een leegte achter, maar ook bij de mensen met wie hij jarenlang samenwerkte.

Voor Vlaanderen blijft hij Xavier

Voor het grote publiek zal Johny Voners altijd onlosmakelijk verbonden blijven met Xavier Waterslaeghers uit F.C. De Kampioenen. Bijna dertig jaar lang gaf hij gestalte aan de beroepsmilitair en doelman, die met zijn opvallende karakter en legendarische “dagschotels” uitgroeide tot een van de bekendste figuren uit de reeks.

Hoewel Xavier uiteindelijk van het scherm verdween, bleef het personage voortleven in de herinneringen van miljoenen kijkers. Voor velen is een scène met Xavier genoeg om onmiddellijk terug te denken aan Johny Voners, zijn stem en zijn typische manier van spelen.

Dat is misschien een van de meest bijzondere vormen van nalatenschap die een acteur kan krijgen. Zijn fysieke aanwezigheid is verdwenen, maar zijn personages blijven mensen aan het lachen maken.

Achter de lach zat een geliefde echtgenoot

Het grote publiek kende Johny vooral als de acteur die humor bracht. Annemie kende hem echter als haar man, haar metgezel en degene met wie ze jarenlang een dagelijks leven deelde.

Daarom gaat haar herinnering niet in de eerste plaats over prijzen, televisie of bekendheid. Ze denkt aan samen zijn. Aan een keuken. Aan dansen. Aan reizen. Aan de toekomstplannen die ooit vanzelfsprekend leken.

Precies daarin schuilt de kracht van haar boodschap. Achter de bekende acteur die Vlaanderen liet lachen, stond een man die voor iemand simpelweg “mijn liefste man” was.

Een verjaardag zonder hem

Op zijn 81ste verjaardag blijft daardoor vooral één tegenstelling hangen. Vlaanderen kan zich Johny Voners herinneren met een glimlach, dankzij de vele rollen en scènes die hij naliet. Voor Annemie is deze dag tegelijkertijd een herinnering aan alles wat nooit meer terugkomt.

Geen verjaardagskus.

Geen gesprek aan tafel.

Geen dansje in de keuken.

Alleen herinneringen aan hoe het ooit was.

Toch klinkt er in haar woorden niet alleen verdriet. Er zit ook liefde in, en dankbaarheid voor de jaren die ze samen kregen. Want wie schrijft dat hij iemand nog altijd overal tegenkomt, zegt daarmee ook dat die persoon nooit werkelijk verdwenen is.

“Ik klink vandaag op jou”

Aan het einde van haar boodschap kiest Annemie daarom niet voor afscheid, maar voor een toast. Ze klinkt op Johny, op zijn leven en op alle herinneringen die gebleven zijn.

Dat maakt haar herdenking misschien nog aangrijpender. Zijn verjaardag kan niet meer worden gevierd zoals vroeger, maar zijn leven wordt nog altijd gevierd door de mensen die van hem hielden.

En terwijl Vlaanderen zich Johny Voners vooral zal blijven herinneren als de onvergetelijke Xavier Waterslaeghers, kijkt Annemie naar een veel persoonlijker herinnering: de man die haar vasthield, met haar danste en met wie ze nog zoveel momenten had willen beleven.

Op een dag waarop er normaal gesproken taart en gezang zouden zijn geweest, bleef één verlangen over: “Ik had je zo graag hier bij mij gehad.”