‘Papa zou straks weer thuiskomen… dat dachten we allemaal’ – Bianca deelt haar onbeschrijfelijke verdriet nadat de brand in het Brusselse OXY-gebouw haar man Koen het leven kostte. Vier kinderen blijven achter met een leegte die nooit verdwijnt

Voor de buitenwereld is Koen één van de zes slachtoffers van het drama in Brussel. Voor Bianca en hun vier kinderen was hij veel meer dan dat: een liefdevolle echtgenoot, een toegewijde vader en de man die iedere dag opnieuw het hart van hun gezin vormde.

Een afscheid dat niemand bijzonder vond

Zoals op zoveel andere werkdagen vertrok Koen vroeg in de ochtend richting Brussel. Als zelfstandige werkte hij in onderaanneming voor het Limburgse metaalbedrijf OTM uit Alken. Zijn familie was gewend dat hij lange dagen maakte en daarna moe, maar tevreden weer naar huis kwam.

Niemand had reden om zich zorgen te maken.

“Papa is straks weer thuis.”

Het was een gedachte die die ochtend vanzelfsprekend leek. Een belofte die onuitgesproken in elk gezin leeft wanneer iemand vertrekt om te gaan werken.

Maar die belofte werd die dag op een onvoorstelbare manier verbroken.

De eerste berichten brengen onrust

Toen de eerste beelden van de uitslaande brand in Brussel op televisie verschenen, begon de onzekerheid langzaam toe te slaan.

Bianca wist dat haar man ergens in Brussel aan het werk was, maar niet precies waar. Toch voelde ze onmiddellijk dat er iets niet klopte.

Ze probeerde Koen te bellen.

Zijn telefoon ging nog over.

Maar niemand nam op.

Iedere minuut die verstreek leek zwaarder te worden. Hoop en angst wisselden elkaar voortdurend af. Familieleden bleven elkaar bellen in de hoop dat iemand nieuws had.

Dat nieuws kwam uiteindelijk.

Maar niet het nieuws waarop iedereen had gehoopt.

“In één klap is de liefde van mijn leven verdwenen”

Toen duidelijk werd dat Koen de brand niet had overleefd, stortte de wereld van Bianca volledig in.

In een aangrijpende reactie beschrijft ze haar man als haar grootste steun en toeverlaat.

“In één klap is de liefde van mijn leven verdwenen. Mijn rots in de branding is er niet meer.”

Woorden die nauwelijks kunnen bevatten hoe groot het verlies werkelijk is.

Koen en Bianca vormden bijna tien jaar een koppel en waren twee jaar getrouwd. Samen bouwden ze aan een warm samengesteld gezin met vier kinderen, waaronder hun gezamenlijke zoontje van vijf jaar.

Een gezin dat plots verder moet zonder de man die altijd voor iedereen klaarstond.

Vier kinderen moeten verder zonder hun vader

Voor de kinderen is het verlies nauwelijks te bevatten.

De jongste zal opgroeien met herinneringen die steeds meer afhankelijk worden van foto’s, verhalen en filmpjes.

De oudere kinderen zullen zich blijven herinneren hoe hun vader hen aanmoedigde, hielp en beschermde.

Geen enkel gezin is voorbereid op zo’n afscheid.

Waar gisteren nog plannen werden gemaakt voor de toekomst, moeten nu plots uitvaarten worden geregeld en antwoorden worden gezocht op vragen waarop eigenlijk geen antwoord bestaat.

Een man die leefde voor zijn gezin

Collega’s omschrijven Koen als een vakman waarop iedereen kon rekenen.

Hij werkte hard, nam zijn verantwoordelijkheid en wilde zijn opdrachten altijd perfect afwerken.

Maar wanneer het gesprek niet over werk ging, kwam het al snel uit bij zijn gezin.

Hij sprak met trots over Bianca en de kinderen en probeerde, ondanks zijn drukke agenda, zoveel mogelijk tijd met hen door te brengen.

Voor hem waren zij altijd het belangrijkste.

Juist daarom komt zijn overlijden zo hard binnen bij iedereen die hem kende.

Niet alleen collega’s, maar ook vrienden verliezen een dierbare

De brand in het Brusselse OXY-gebouw kostte in totaal zes mensen het leven.

Vier slachtoffers werkten voor hetzelfde Limburgse metaalbedrijf.

Daardoor werden meerdere gezinnen tegelijk geconfronteerd met hetzelfde onvoorstelbare verdriet.

Binnen het bedrijf heerst verslagenheid. Collega’s spreken over lege werkplaatsen, onafgemaakte projecten en vooral over de mensen die nooit meer zullen terugkeren.

Het onderzoek loopt nog

De precieze oorzaak van de brand wordt nog onderzocht.

Branddeskundigen en gerechtelijke onderzoekers proberen te achterhalen hoe het vuur zich zo snel kon verspreiden en waarom de gevolgen zo dramatisch waren.

Voor de nabestaanden zijn die antwoorden belangrijk.

Maar hoe belangrijk ook, geen enkel onderzoeksrapport zal Koen terugbrengen naar zijn gezin.

Vlaanderen leeft intens mee

Sinds het overlijden bekend werd, stromen steunbetuigingen binnen.

Familie, vrienden, collega’s en mensen die Koen nooit persoonlijk hebben gekend, laten blijken hoe diep het drama hen raakt.

Bloemen, kaarsen en ontroerende boodschappen tonen dat het verlies veel verder reikt dan één familie alleen.

Toch blijft de grootste leegte achter de voordeur van het gezin.

Daar waar een stoel leeg blijft.

Waar een stem niet meer klinkt.

Waar vier kinderen iedere dag opnieuw moeten leren leven met het gemis van hun papa.

Een leegte die nooit volledig verdwijnt

Voor de buitenwereld zal Koen Hauquier altijd één van de slachtoffers van de brand in Brussel blijven.

Voor Bianca zal hij altijd de liefde van haar leven zijn.

Voor zijn kinderen blijft hij de vader die hen iedere avond weer thuis zou komen begroeten.

Dat moment zal nooit meer terugkeren.

En precies daarin schuilt misschien wel het grootste verdriet: een gewone werkdag waarvan iedereen dacht dat hij zou eindigen zoals alle andere… maar die uitmondde in een afscheid waarvoor niemand ooit klaar kan zijn.