Na de verwoestende brand in een gebouw in aanbouw aan het Brusselse De Brouckèreplein bleef de familie urenlang hopen op een wonder. Maar één telefoontje, één bezoek van de politie en uiteindelijk één vraag maakten duidelijk dat die hoop langzaam verdween.

“Toen de politie mij die ene vraag stelde, wist ik diep vanbinnen dat mijn zoon Jille nooit meer zou thuiskomen.”

Een telefoontje dat alles veranderde

De dramatische dag begon voor Franky met een onrustwekkend telefoontje van zijn schoondochter.

Zij had op het nieuws beelden gezien van een zware brand in het gebouw waar Jille aan het werk was en kreeg hem niet meer te pakken.

Aanvankelijk probeerde de familie zichzelf gerust te stellen. Misschien had hij zijn telefoon niet gehoord. Misschien was hij geëvacueerd. Misschien zou hij elk moment bellen.

Maar naarmate de uren verstreken, groeide de onrust.

Op weg naar het bedrijf

Franky besloot onmiddellijk naar het bedrijf in Alken te rijden waar zijn zoon werkte.

Ook daar wist niemand wat er precies gebeurd was. Collega’s wachtten gespannen op nieuws en probeerden contact te krijgen met de werknemers die zich nog in het gebouw bevonden.

Niemand had antwoorden.

Iedere minuut leek een uur te duren.

Het moment waarop alles veranderde

Rond één uur in de namiddag verscheen plots de politie aan het bedrijf.

Voor Franky voelde dat onmiddellijk als een slecht voorteken.

De agenten vertelden dat vier werknemers nog steeds vermist waren.

Kort daarna volgde de vraag die hij nooit meer zal vergeten.

Hij werd gevraagd om DNA af te staan.

“Vanaf dat moment verdween ook mijn laatste sprankje hoop,” vertelt hij.

Hoewel zijn zoon op dat moment nog niet officieel was geïdentificeerd, voelde Franky diep vanbinnen dat de werkelijkheid onvermijdelijk was geworden.

Een jonge man met een hele toekomst voor zich

Jille was pas 23 jaar oud.

Hij werkte al vier jaar bij het kleine bedrijf in Alken, waar hij samen met een hechte ploeg dagelijks aan de slag ging.

Zijn leven leek nog maar net echt begonnen.

Samen met zijn vriendin had hij onlangs hun eerste woning gekocht. Ze maakten plannen voor de toekomst en genoten van het leven met hun twee honden.

Voor familie en vrienden was Jille een hardwerkende, goedlachse jongeman die altijd klaarstond voor anderen.

De fatale brand

Volgens de eerste informatie waren Jille en drie collega’s bezig met montagewerken aan een lift in het gebouw toen de brand uitbrak.

Het vuur verspreidde zich razendsnel via de liftschachten.

Door de hevige brand brak de liftconstructie los en stortte naar beneden.

Voor de werknemers die zich op dat moment in of bij de lift bevonden, was er volgens de eerste vaststellingen geen mogelijkheid meer om te ontsnappen.

Bij de brand kwamen in totaal zes mensen om het leven.

De precieze oorzaak van de brand wordt nog onderzocht.

“Ik hoop alleen dat hij niet te veel heeft geleden”

Voor Franky is er één gedachte die steeds opnieuw terugkomt.

Hij weet nog niet of hij op een waardige manier afscheid zal kunnen nemen van zijn zoon.

“Misschien is hij te zwaar verminkt,” zegt hij met gebroken stem.

Maar boven alles overheerst één wens.

“Ik hoop vooral dat hij niet te veel heeft geleden.”

Het zijn woorden die iedere ouder onmiddellijk begrijpt.

Nog samen aan de barbecue

Juist daarom voelt het verlies zo onwerkelijk.

Nog maar enkele dagen eerder zat de hele familie samen rond de barbecue.

Er werd gelachen, gepraat en vooruitgekeken.

Jille vertelde enthousiast over het huis dat hij samen met zijn vriendin had gekocht.

Ze maakten grapjes over de stapel documenten bij de notaris en de verantwoordelijkheden die plots bij het volwassen leven kwamen kijken.

Niemand kon vermoeden dat dit hun laatste samenzijn zou zijn.

“Hij maakte mij een fiere papa”

Wanneer Franky terugdenkt aan zijn zoon, overheerst vooral trots.

Trots op de man die Jille was geworden.

Trots op zijn inzet.

Trots op de toekomst die hij voor zichzelf aan het opbouwen was.

“Hij heeft van mij een fiere papa gemaakt,” zegt hij.

“En dat zal hij altijd blijven doen.”

Collega’s blijven verweesd achter

Ook bij het bedrijf waar Jille werkte, is het verdriet enorm.

Collega’s kwamen na de ramp opnieuw samen in de loods, maar niemand wist goed hoe de dag verder moest.

De werkplaats voelde leeg.

De stilte sprak boekdelen.

Mensen die jarenlang dagelijks samenwerkten, proberen nu te bevatten dat meerdere collega’s nooit meer zullen terugkeren.

Een tragedie die heel België raakt

De brand in Brussel heeft diepe indruk gemaakt op het hele land.

Terwijl onderzoekers proberen te achterhalen hoe het vuur zich zo snel kon verspreiden en waarom de situatie zo dramatisch afliep, rouwt een familie om een jonge man die nog een heel leven voor zich had.

Voor Franky blijft uiteindelijk vooral één herinnering overeind.

Niet die van de brand.

Niet die van de onzekerheid.

Maar die van de laatste barbecue, waar zijn zoon lachte, plannen maakte en vol vertrouwen naar de toekomst keek.

Een toekomst die veel te vroeg werd afgebroken, maar waarvan de herinnering voor altijd zal voortleven in de harten van iedereen die Jille liefhad.